Explicateursblog

The Descendants (Alexander Payne, 2011)

2012-01-28T14:00:00.000+01:00

George Clooney en Shailene Woodley

De marketeers van Fox Searchlight, distributeur van The Descendants van regisseur Alexander Payne, vonden het wel een geestige vondst: 'Trouble in the Tropics'. Deze alliteratie uit de promotiecampagne gaat vooral over de vorm van de film en niet over de inhoud van het verhaal. Aan de verhaallijn van The Descendants is, openingsscène uitgezonderd, weinig verontrustends. Tot problemen die in snel tempo uit de hand lopen komt het niet. The Descendants gaat dan ook niet over problemen, maar over meer fundamentele breuken, overgangen en transities. Op de klanken van de Hawaïaanse mele (klanken) en hula (dansmuziek) kabbelen scènes vreedzaam over het witte doek. De meest exotische van de vijftig Amerikaanse staten is slim ingezet om de film aantrekkelijk te maken voor een breed publiek. Dat hadden die marketeers wél goed gezien.

Regisseur Payne is er overigens de man niet naar, om zich teveel door marketingoverwegingen te laten afleiden. Payne baseerde The Descendants op de roman van Kaui Hart Hemmings, een in Hawaï geboren schrijfster. The New York Times noemde haar debuut uit 2007 een 'emotionele wervelstorm vol puin die op de lezer wordt afgevuurd'. Het verhaal over een menselijke crisis is in het huidige tijdsgewricht te zien als een parabel voor onze morele, economische en politieke crises. De kijker kan er voor kiezen in de film een herschikking te zien in grote maatschappelijke prioriteiten: natuurbehoud in plaats van economische groei, spaarzaamheid in plaats van uitgavedrift en verbondenheid in plaats van entertainment.

Payne maakte eerder films als Election, About Schmidt en het met een Academy Award bekroonde Sideways. In Sideways wist hij drama en komedie op geslaagde wijze met elkaar te verbinden. Hij doet dat door personages op te voeren die niet de man of vrouw zijn geworden die zij zelf zouden willen zijn. Drama staat daarom bij Payne niet ten dienste van komedie, of andersom: drama en komedie 'zijn' simpelweg. Droog maar betekenisvol, feitelijk maar ontroerend en verlossend zonder religieuze bijklank. De kadrering van The Descendants is vakwerk. Een trappenscène roept associaties met Escher op en zou niet misstaan als 'still' aan de muur. De scène waarin George Clooney op slippers door de bocht rent is sprekende beeldtaal. 'Cinematograaf' Phedon Papamichael levert na zijn werk voor The Ides of March, ook met (én van) George Clooney, opnieuw vakwerk af.

115 minuten, Verenigde Staten

My Week with Marilyn (Simon Curtis, 2011)

2012-01-24T19:44:00.000+01:00

onder voorbehoud

Michelle Williams speelt Marilyn Monroe

Filmmakers is een zeker narcisme niet vreemd. Na The Artist, een stomme film over de ondergang van de stomme film, is er met My Week with Marylin van Simon Curtis iets soortgelijks aan de hand. De film speelt zich namelijk af op de filmset van de film The Prince and The Showgirl en gaat over de verhouding tussen een jong (prinselijke?) assistent en filmster Marily Monroe. Monroe word gespeeld door Michelle Williams en die kent u wellicht van Blue Valentine (Derek Cianfrance, 2010), Shutter Island (Martin Scorsese, 2011) en Brokeback Mountain (Ang Lee, 2005).

The Prince and The Showgirl is een bestaande film die in 1957 werd gemaakt. Regisseur was Sir Laurence Olivier, een vermaard en bekroond acteur in stukken van Shakespeare. Hij speelde zelf de hoofdrol naast Marilyn Monroe. The Prince and The Showgirl was gebaseerd op het toneelstuk The Sleeping Prince. Het was de eerste en laatste film die Marilyn Monroe buiten de Verenigde Staten zou opnemen. De productiemaatschappij van Monroe was coproducent maar helaas bracht de film aan de kassa maar weinig op: het werd een regelrechte flop.

My Week with Marilyn had niet gemaakt kunnen worden zonder Colin Clark. Clark was in 1957 23 jaar oud en betrad voor het eerst een filmset. Hij was net afgestudeerd van Oxford en wilde filmmaker worden. Als operationeel assistent ontmoette hij Marilyn Monroe. Veertig jaar later publiceerde hij zijn memoires aan de zes maanden durende opnames in een dagboek met de titel The Prince, the Showgirl and Me.

99 minuten, Verenigd Koninkrijk

The Iron Lady (Phyllida Lloyd, 2011)

2012-01-10T12:09:00.000+01:00

The Iron Lady verdient een explicatie met daarin, vooruit, 'three times a lady': Phyllida Lloyd, Margaret Thatcher en Meryl Streep. Phyllida Lloyd is de 54-jarige Britse regisseur van The Iron Lady. Lloyd is van huis uit een theatermaker, ze werkte in het verleden voor de BBC aan dramaseries en regisseerde later de Abba-musical Mamma Mia! die ze daarvoor succesvol op het toneel bracht. Mamma Mia! leverde in 2008 in het Verenigd Koninkrijk méér op dan elke film ooit daarvoor had gedaan. Voor de muziek in The Iron Lady vroeg zij Thomas Newman, eerder verantwoordelijk voor bijvoorbeeld American Beauty van Sam Mendes uit 1999.

Still uit The Iron Lady

Margaret Hilda Thatcher, Baroness Thatcher, is een Britse politica die van 1979 tot 1990 als Prime Minister van het Verenigd Koninkrijk een strict conservatieve koers voerde. Haar bijnaam 'The Iron Lady' werd haar toebedeeld door de harde onderhandelingen die zij voerde met handelsorganisaties en de Sovjet-Unie. Centraal in haar beleid stond deregulering en privatisering, in de financiële sector in het bijzonder, en flexibilisering van de arbeidsmarkt. Na haar aftreden als PM, in 1992, zei ze over het Verdrag van Maastricht dat zou leiden tot de Europese Unie en een gezamenlijke munt: 'I could never have signed this treaty'. In een boek dat ze tien jaar later publiceerde schreef ze zelfs: 'The European Union is fundamentally unreformable, a classic utopian project, a monument to the vanity of intellectuals, a programme whose inevitable destiny is failure.' Thatcher is inmiddels 86 jaar oud en leeft een teruggetrokken leven in Londen.

Meryl Streep is een 62-jarige Amerikaanse actrice. Met rollen in The Deer Hunter (Michael Cimino), Kramer vs. Kramer (Robert Benton) en Sophie's Choice (Alan J. Pakula) brak Streep eind jaren '70, begin jaren '80 definitief door. Streep is een recordaantal van 16x genomineerd voor een Academy Award (twee maal verzilverd) en 26x voor een Golden Globe (zeven maal verzilverd). Het rijkgeschakeerde emotionele repertoire van de actrice wordt alom geroemd, evenals haar capaciteit om accent en stemhoogte aan te passen aan haar rol.

105 minuten, Verenigd Koninkrijk

J. Edgar (Clint Eastwood , 2011)

2012-01-04T11:29:00.000+01:00

onder voorbehoud

Al in de trailer van J. Edgar stampt de 81-jarige Amerikaanse regisseur Clint Eastwood de doctrine in het hoofd van zijn publiek: "Als er sprake is van moreel verval, en goede mensen doen niets... dan floreert het kwaad. Een samenleving die niet wil leren van het verleden is ten dode opgeschreven. Wij mogen onze geschiedenis niet vergeten. Wij moeten altijd op onze hoede zijn." De film is gebaseerd op het turbulente leven van de eerste directeur van de FBI: J. Edgar Hoover. Het script is van Dustin Lance Black, die eerder verantwoordelijk was voor het Oscar winnende script van Milk, de film uit 2008 geregisseerd door Gus Van Sant.

Leonardo DiCaprio in J. Edgar

Getergd door zijn eigen rijke ervaring als acteur, Eastwood speelde of werkte mee aan meer dan 50 speelfilms, staat Eastwood bekend als buitengewoon efficiënt regisseur. Waar mogelijk vermijdt hij repetities en het liefst gebruikt hij de eerste opname van een scène. Over zijn motivatie om te blijven werken aan nieuwe films zegt hij zelf" "I keep working because there's always new stories, and as long as people want me to tell them, I'll be there doing them."

In J. Edgar maakt Eastwood gebruik van 'low key lightning' dat vaak van achteren komt. Deze lichttechniek zorgt voor een chiaroscuro-effect. Chiaroscuro is een Italiaans woord dat letterlijk licht-donker betekent. In schilderijen zorgt deze techniek voor een suggestie van omvang. In tegenstelling tot traditionele belichting, is er bij 'low-key lightning' vaak maar één licht. Het accentueert de contouren van Leonardo DiCaprio en vangt de schaduw van zijn personage. Het zorgt voor vervreemding bij de kijker en geeft J. Edgar een 'film noir' effect.

137 minuten, Verenigde Staten

The Help (Tate Taylor, 2011)

2011-12-20T18:44:00.005+01:00

De Amerikaanse acteur, scenarist, producent en filmregisseur Tate Taylor kreeg nog voor publicatie de rechten op de verfilming van het boek The Help van Kathryn Stockett in handen. Dat ging in de woorden van Taylor ongeveer zo: "I started reading the manuscript and was blown away. I was moved by the truth of the story, about these unlikely women coming together to create change in Mississippi in 1963. I called Kathryn and just said, ‘This is fantastic. You cannot give up… this will be published. If it doesn’t, I’ll make it into a movie'."

The Help was de debuutroman van 42-jarige Amerikaanse schrijfster. Het boek werd door niet minder dan 60 uitgevers geweigerd voor publicatie. Inmiddels zijn alleen al in de Verenigde Staten meer dan 5.000.000 exemplaren verkocht. Taylor en Stockett zijn jeugdvrienden en het boek bevat autobiografische elementen, zo groeide Stockett op in een gezin waar de moeder veelal afwezig was. De film speelt zich af in Jackson, Mississippi in de jaren '60 van de vorige eeuw.

Viola Davis in The Help

Viola Davis speelt de hoofdrol in The Help. Eerder speelde zij ondermeer in de film Disturbia, een remake van de Hitchcock-klassieker Rear Window. Ook speelde zij in Doubt van John Patrick Shanley, Eat, Pray, Love van Ryan Murphy en Syriana van Stephen Gaghan. Binnenkort is ze te zien in Extremely Loud and Incredibly Close van Stephen Daldry.

146 minuten, Verenigde Staten

Tinker Tailor Soldier Spy (Tomas Alfredson, 2011)

2011-12-19T18:41:00.005+01:00

Thomas Alfredson is de 46-jarige Zweedse filmmaker die internationaal naam maakte met zijn vierde film Let the Right One In (Låt den rätte komma in), een gestileerde en romantische vampierenfilm. Slaagde hij er in die film wonderwel in de sfeer van de jaren '80 in de Stockholmse suburbia op te roepen, in zijn opvolger Tinker Tailor Soldier Spy (TTSS) reist u af naar het Londen van de jaren '70. Het vervaalde kleurgebruik met een nadrukkelijk gebruik van bruine en oranje tinten, de zwevende shots in en rond gebouwen waarin Kafkaëske praktijken plaatsvinden en het zonder ironie gebruiken van de toenmalige communicatietechnologieën roepen een sfeer op van de Koude Oorlog, spionage en veiligheidsdiensten.

John le Carré mag trots zijn. Le Carré, Brit en inmiddels de 80 gepasseerd, is auteur van spionageromans. In de jaren '50 en '60 werkte David John Moore Cornwell (zijn echte naam) voor de Britse veiligheidsdiensten MI5 en MI6. Nadat zijn derde roman The Spy Who Came in from the Cold een internationale best-seller werd, verliet hij de veiligheidsdienst en werd hij full-time schrijver. In zekere zin is Le Carré de spiegel van die andere Britse auteur in het spionage genre: Ian Fleming. Waar de geestelijk vader van Bond, James Bond, de nadruk legt op zichtbare actie, snelheid en gadgets, kiest Le Carré voor een beschrijving van de binnenwereld van antihelden die worstelen met de morele dubbelzinnigheid van hun werk. Terugkerend thema in zijn werk is het falen van Westerse democratieën en de gesloten veiligheidsdiensten die deze democratieën moeten beschermen. Een ander boek van Carré, The Constant Gardener, werd in 2005 verfilmd door Fernando Meirelles.

Gary Oldman speelt George Smiley in TTSS

Gary Oldman speelt de hoofdrol in TTSS. Oldman wordt wel beschouwd als "one of the greatest actors never nominated for an Oscar" en speelde in het verleden vaak de rol van antagonist of vijand (als tegenhanger van een protagonist of held). Andere rollen zijn er voor Colin Firth, Tom Hardy, John Hurt, Toby Jones, Mark Strong, Benedict Cumberbatch and Ciarán Hinds.

127 minuten, Verenigd Koninkrijk

Hysteria (Tanya Wexler, 2011)

2011-12-06T21:54:00.001+01:00

onder voorbehoud

Still uit Hysteria

Hysteria was ooit een medische term voor een kwaal bij vrouwen die zich kenmerkte door een hoge mate van opwinding, geïrriteerdheid, ongepast gedrag en emotionele extremen. In de 19e eeuw werd deze aandoening naar het schijnt bij 25% van de vrouwen in Londen gediagnosticeerd. Hysteria is ook de titel van een film van Tanya Wexler over de uitvinding van de eerste vibrator op batterijen. Volgens producent Tracey Becker, eerder verantwoordelijk voor de film Finding Neverland, is het een film die weliswaar over deze gebeurtenis verhandelt, maar evenzeer gaat over "the spirit of change".

Regisseur Wexler (Ball in the House, Finding North) over de film: “I knew that the film had to play off the conventions of classic films of the past but turn them on their ear. We needed the wit of romantic comedies of the 30s and 40s with Katharine Hepburn and Cary Grant, and with all that great back-and-forth banter and building sexual chemistry. We needed the gorgeous design of elegant Merchant-Ivory style costume dramas, and the pace of a modern comedy. The core of the story to me was this young forward thinking doctor whose world gets turned upside down by a woman who prods and challenges him at every turn.”

De hoofdrollen zijn voor Hugh Dancy (Black Hawk Down, King Arthur en Adam) en Maggie Gyllenhaal (Crazy Heart, Secretary, Adaptation, Donnie Darko en The Dark Knight). De American Psychiatric Institute besloot overigens pas in 1952 dat hysteria geen bestaande aandoening was en in de Amerikaanse staten Alabama, Georgia, Indiana, Louisiana, Massachusetts, Mississippi, Texas en Virgini is het gebruik van een vibrator ten behoeve van sexueel genot tot op de dag van vandaag volgens de wet illegaal. Over hysterisch gesproken.

100 minuten, Verenigde Staten

Carnage (Roman Polanski, 2011)

2011-12-06T21:51:00.000+01:00

Nadat de Zwitserse rechter het huisarrest van de inmiddels 77-jarige Pools-Franse regisseur in juli vorig jaar ophief, kreeg Roman Polanski zijn bewegingsvrijheid terug (niet volledig, de Verenigde Staten wacht nog steeds op zijn uitlevering). De tussen 1965 en 1976 verschenen Polanski-films Repulsion, Rosemary's Baby en The Tenant - vol horror en spanning - staan bekend als de 'Apartment Trilogy'. Zijn nieuwste film kan worden gezien als een uitbreiding naar een 'Apartment Quartet': Carnage speelt zich opnieuw volledig af in een appartement. En hoewel carnage (letterlijk: bloedbad) klinkt als een horrorfilm, is het een satirische komedie.

Christopher Waltz en Kate Winslet in Carnage

Carnage draait om twee stellen in New York en laat op overtuigende wijze zien dat een optelsom van egoïsme tot chaos leidt. De hoofdrollen zijn voor Kate Winslet en Christopher Waltz, en Jodie Foster en John C. Reilly. Volgens Kate Winslet en Jodie Foster is Polanski een regisseur die alle touwtjes het liefst zelf in handen houdt. Alle beslissingen worden door Polanski genomen: iedere lens, ieder attribuut, alles. Zelfs de tijd is door Polanski getemd: de film speelt zich in real-time af.

Polanski nam de film op in Parijs in februari en maart van dit jaar en baseerde het scenario op een stuk van de Franse toneelschrijfster Yasmina Reza getiteld God of Carnage. En dat is knap verwarrend, want dat stuk speelt zich af in Parijs en was juist heel lang op Broadway (New York) te zien. Een inspiratiebron voor Carnage was het door van Jan van Eyck geschilderde portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw uit 1434. Het schilderij staat erom bekend dat het de kijker het gevoel geeft in de afgebeelde kamer aanwezig te zijn en staat bol van de symboliek.

79 minuten, Frankrijk

Explicateurs kiezen de beste 10 van 2011

2011-12-01T19:00:00.000+01:00

De beste 10 films van 2011 volgens de explicateurs van het Louis Hartlooper Complex

Melancholia (Lars von Trier)
Pina (Wim Wenders)
Drive (Nicolas Winding Refn)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Incendies (Denis Villeneuve)
Rundskop (Michael Roskam)
The King's Speech (Tom Hooper)
Never Let Me Go (Mark Romanek)
A Separation (Asghar Farhadi)
Hævnen (Susanne Bier)

Op het explicateursblog zijn ook dit jaar 'de beste 10 van 2011 volgens de explicateurs van het Louis Hartlooper Complex'* op basis van een gewogen gemiddelde van de top 10 lijstjes van de individuele explicateurs vastgesteld. Opvallend is dat de top 2 met kop en schouders boven de rest uitsteekt: de explicateurs zijn over Pina (Wim Wenders) en Melancholia (Lars von Trier) het meest eensgezind. De volgende twee films haalden de top 10 nét niet: Blue Valentine (Derek Cianfrance) en The Artist (Michel Hazanavicius).

Vorig jaar eindigden Un prophète (Jacques Audiard), El secreto de sus ojos (Juan José Campanella) en Winter's Bone (Debra Granik) in de top 3. Ook waren er hoge plaatsen voor Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois), A Single Man (Tom Ford), La Solitudine Dei Numeri Primi (Saverio Constanzo) en Where the Wild Things Are (Spike Jonze). De volledige lijst lees je hier terug.

*'Explicateurs kiezen de beste 10 van 2011' is het vervolg op 'Explicateurs kiezen de beste 10 van 2010', naar een idee van Maurits Servaas

De beste 10 van 2011 van explicateur Ouke

Melancholia (Lars von Trier)
Armadillo (Janus Metz Pedersen)
The Tree of Life (Terrence Malick)
Somewhere (Sofia Coppola)
Unter dir die Stadt (Christoph Hochhäusler)
Blue Valentine (Derek Cianfrance)
Drive (Nicolas Winding Refn)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Incendies (Denis Villeneuve)
La conquête (Xavier Durringer)

De beste 10 van 2011 van explicateur Fredy

Rundskop (Michael Roskam)
Incendies (Denis Villeneuve)
Melancholia (Lars von Trier)
La Solitudine Dei Numeri Primi (Saverio Costanzo)
Drive (Nicolas Winding Refn)
Black Swan (Darren Aronofski)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Beginners (Mike Mills)
Blue Valentine (Derek Cianfrance)
Black Butterflies (Paula van der Oest)

De beste 10 van 2011 van explicateur Erik

The Tree of Life (Terrence Malick)
Never Let Me Go (Mark Romanek)
A torinói ló (Belá Tarr en Ágnes Hranitzky)
La vida de los peces (Matías Bize)
A Separation (Asghar Farhadi)
Melancholia (Lars von Trier)
Black Swan (Darren Aronofski)
Tropa de Elite 2: o inimigo agora é outro (José Padilha)
Somewhere (Sofia Coppola)
Rabbit Hole (John Cameron Mitchell)

De beste 10 van 2011 van explicateur Danae

Pina (Wim Wenders)
Drive (Nicolas Winding Refn)
The Guard (John Michael McDonagh)
Melancholia (Lars von Trier)
Rango (Gore Verbinski)
Blue Valentine (Derek Cianfrance)
The King's Speech (Tom Hooper)
Sucker Punch (Zack Snyder)
Jane Eyre (Cary Fukunaga)
La prima cosa bella (Paolo Virzi)

De beste 10 van 2011 van explicateur Denise

Hævnen (Susanne Bier)
The King's Speech (Tom Hooper)
Incendies (Denis Villeneuve)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Pina (Wim Wenders)
A Separation (Asghar Farhadi)
Drive (Nicolas Winding Refn)
The Tree of Life (Terrence Malick)
The Disappearance of Alice Creed (J. Blakeson)
Submarine (Richard Ayoade)

De beste 10 van 2011 van explicateur Hanneke

Incendies (Denis Villeneuve)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Pina (Wim Wenders)
Le gamin au vélo (Luc en Jean-Pierre Dardenne)
Rundskop (Michael Roskam)
Submarine (Richard Ayoade)
La nana (Sebastián Silva)
Blue Valentine (Derek Cianfrance)
The Artist (Michel Hazanavicius)
The Guard (John Michael McDonagh)

De beste 10 van 2011 van explicateur Heinke

Submarine (Richard Ayoade)
Never Let Me Go (Mark Romanek)
Drive (Nicolas Winding Refn)
Rien à déclarer (Dany Boon)
Rundskop (Michael Roskam)
The King's Speech (Tom Hooper)
La Solitudine Dei Numeri Primi (Saverio Costanzo)
Black Butterflies (Paula van der Oest)
La piel que habito (Pedro Almodóvar)
Midnight in Paris (Woody Allen)

De beste 10 van 2011 van explicateur Emmy

Melancholia (Lars von Trier)
Le gamin au vélo (Luc en Jean-Pierre Dardenne)
Never Let Me Go (Mark Romanek)
The Trip (Michael Winterbottom)
Carnage (Roman Polanski)
Beginners (Mike Mills)
Somewhere (Sofia Coppola)
Rabbit Hole (John Cameron Mitchell)
Made in Dagenham (Nigel Cole)
Bridesmaids (Paul Feig)

De beste 10 van 2011 van explicateur Carla

Melancholia (Lars von Trier)
Rundskop (Michael Roskam)
Hævnen (Susanne Bier)
Pina (Wim Wenders)
The King's Speech (Tom Hooper)
Bridesmaids (Paul Feig)
Les petits mouchoirs (Guillaume Canet)
Black Swan (Darren Aronofski)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
Drive (Nicolas Winding Refn)

De beste 10 van 2011 van explicateur Janniek

Pina (Wim Wenders)
The Artist (Michel Hazanavicius)
También la lluvia (Icíar Bollaín)
Melancholia (Lars von Trier)
Blue Valentine (Derek Cianfrance)
Tomboy (Céline Sciamma)
Beginners (Mike Mills)
Carnage (Roman Polanski)
Midnight in Paris (Woody Allen)
Lotus (Pascal Simons)

De beste 10 van 2011 van explicateur Esther

Melancholia (Lars von Trier)
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)
A Separation (Asghar Farhadi)
Pina (Wim Wenders)
Incendies (Denis Villeneuve)
Never Let Me Go (Mark Romanek)
Hævnen (Susanne Bier)
Drive (Nicolas Winding Refn)
Carnage (Roman Polanski)
The Tree of Life (Terrence Malick)

De beste 10 van 2011 van explicateur Candido

Pina (Wim Wenders)
A Separation (Asghar Farhadi)
The King's Speech (Tom Hooper)
Melancholia (Lars von Trier)
Hævnen (Susanne Bier)
Armadillo (Janus Metz Pedersen)
Le gamin au vélo (Luc en Jean-Pierre Dardenne)
Submarine (Richard Ayoade)
The Tree of Life (Terrence Malick)
22 mei (Koen Mortier)

De beste 10 van 2011 van explicateur Mirjam

Happythankyoumoreplease (Josh Radnor)
Drive (Nicolas Winding Refn)
The Artist (Michel Hazanavicius)
Pina (Wim Wenders)
Midnight in Paris (Woody Allen)
Tous les soleils (Philippe Claudel)
También la lluvia (Icíar Bollaín)
Puss in Boots (Chris Miller)
Melancholia (Lars von Trier)
Black Swan (Darren Aronofski)

De beste 10 van 2011 van explicateur Jolanda

Melancholia (Lars von Trier)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
Pina (Wim Wenders)
Rundskop (Michael Roskam)
Black Swan (Darren Aronofski)
The Artist (Michel Hazanavicius)
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
Kyteman. Now What? (Menna Laura Meijer)
Potiche (François Ozon)
The Ides of March (George Clooney)

Het complete overzicht van de beste films van 2011 volgens de explicateurs van het Louis Hartlooper Complex met het totaal aantal punten:

Melancholia (Lars von Trier)	80
Pina (Wim Wenders)	73
Drive (Nicolas Winding Refn)	47
Biutiful (Alejandro González Iñárritu)	40
Incendies (Denis Villeneuve)	39
Rundskop (Michael Roskam)	38
The King's Speech (Tom Hooper)	32
Never Let Me Go (Mark Romanek)	31
A Separation (Asghar Farhadi)	28
Hævnen (Susanne Bier)	28
Blue Valentine (Derek Cianfrance)	24
The Artist (Michel Hazanavicius)	24
Le gamin au vélo (Luc en Jean-Pierre Dardenne)	20
Black Swan (Darren Aronofski)	19
Submarine (Richard Ayoade)	19
The Tree of Life (Terrence Malick)	18
Armadillo (Janus Metz Pedersen)	15
Beginners (Mike Mills)	12
También la lluvia (Icíar Bollaín)	12
Carnage (Roman Polanski)	11
La Solitudine Dei Numeri Primi (Saverio Costanzo)	11
Happythankyoumoreplease (Josh Radnor)	10
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)	9
Midnight in Paris (Woody Allen)	9
Somewhere (Sofia Coppola)	9
The Guard (John Michael McDonagh)	9
A torinói ló (Belá Tarr en Ágnes Hranitzky)	8
La vida de los peces (Matías Bize)	7
Rien à déclarer (Dany Boon)	7
The Trip (Michael Winterbottom)	7
Bridesmaids (Paul Feig)	6
Rango (Gore Verbinski)	6
La conquête (Xavier Durringer)	5
Tomboy (Céline Sciamma)	5
Tous les soleils (Philippe Claudel)	5
Black Butterflies (Paula van der Oest)	4
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)	4
La nana (Sebastián Silva)	4
Les petits mouchoirs (Guillaume Canet)	4
Rabbit Hole (John Cameron Mitchell)	4
Kyteman. Now What? (Menna Laura Meijer)	3
Puss in Boots (Chris Miller)	3
Sucker Punch (Zack Snyder)	3
Tropa de Elite 2: o inimigo agora é outro (José Padilha)	3
Jane Eyre (Cary Fukunaga)	2
La piel que habito (Pedro Almodóvar)	2
Made in Dagenham (Nigel Cole)	2
Potiche (François Ozon)	2
The Disappearance of Alice Creed (J. Blakeson)	2
22 mei (Koen Mortier)	1
La prima cosa bella (Paolo Virzi)	1
Lotus (Pascal Simons)	1
The Ides of March (George Clooney)	1
Unter dir die Stadt (Christoph Hochhäusler)	1

The Artist (Michel Hazanavicius, 2011)

2011-11-30T20:54:00.001+01:00

Oud, maar toch nieuw

De New York Film Critics Circle koos een stille zwart-wit film die zich afspeelt in het Hollywood van 1927 als beste film van 2011. Het is een mooie revanche van de Franse regisseur Michel Hazanavicius. Op zijn 'eigen' filmfestival legde The Artist het namelijk af tegen The Tree of Life van Terrence Malick. Overigens maakte de Gouden Palm die acteur Jean Dujardin voor zijn hoofdrol kreeg een hoop goed.

Hazanavicius liet weten dat zijn motief voor een stille film niet alleen artistiek was, maar ook persoonlijk: "As a director, it makes you face your responsibilities, it makes you tell the story in a very special way. It’s not up to the screenwriter, nor to the actors to tell the story - it really is up to the director. In this genre everything is in the image, in the organisation of the signals you’re sending to the audience. And it’s an emotional cinema, it’s sensorial; the fact that you don’t go through a text brings you back to a basic way of telling a story that only works on the feelings you have created. It’s a fascinating way to work. I thought it would be a magnificent challenge and that if I could manage it, it would be very rewarding."

In Hollywood werd er met nieuwsgierigheid en ontroering gereageerd: een film over de geschiedenis van de film (pluspunt) en een film die zich afspeelt in Hollywood (pluspunt) tegenover een Franse film (minpunt) en een artistieke film (minpunt). Ludovic Bource verzorgde de muziek en liet zich inspireren door werk van Franz Waxman (klassieke romantische filmmuziek), Max Steiner (schreef de muziek voor meer dan 100 Hollywoodfilms), Sergej Prokofjev (Russisch componist en pianist, bekend van het sprookje Peter en de Wolf), Claude Debussy en Maurice Ravel (beiden Frans componist en impressionist).

100 minuten, Frankrijk

We Need to Talk About Kevin (Lynne Ramsay, 2011)

2011-11-28T21:20:00.001+01:00

We Need to Talk About Kevin is een verfilming van het gelijknamige boek van Lionel Shriver. Het is een boek met een ongemakkelijk onderwerp, geschreven vanuit het perspectief van de moeder wiens zoon verantwoordelijk is voor een vreselijke gebeurtenis. Het verhaal gaat niet over de gebeurtenis, maar over de worsteling van de moeder om met haar zoon in het reine te komen. De film blijft trouw aan deze opzet. Het boek is opgebouwd aan de hand van een briefwisseling tussen de moeder en haar echtgenoot. Het was het zevende boek van de hand van de Amerikaanse schrijfster, die behalve in geboortestaat North Carolina in Nairobi, Bangkok en Belfast woonde.

Tilda Swinton en John C. Reilly in We Need to Talk About Kevin

Lynne Ramsay deed er lang over om deze boekverfilming rond te krijgen: haar plannen stamden al van 2005 (het duurde even voor de financiering rond kwam, ook nadat niemand minder dan Steven Soderbergh zich er mee bemoeide). De film ging in première tijdens het filmfestival van Cannes dit jaar. Daar ontving de enige Britse film in competitie lovende kritieken van de pers. De film wordt ondermeer geroemd omdat hij heel veel impact heeft, terwijl er zich in de film geen zichtbaar geweld voltrekt. De impact is vooral van psychologische aard.

Tilda Swinton speelt de voornaamste rol in de film. De inmiddels 50-jarige Britse actrice speelde al in een groot aantal veelbekeken films, waaronder The Curious Case of Benjamin Button, Burn After Reading, The Beach en Michael Clayton. Voor die laatste film won zij een Academy Award voor beste vrouwelijke bijrol in 2007. Ook schijnt ze te zijn gecast voor de volgende film van Jim Jarmusch, legendarisch regisseur van ondermeer Ghost Dog: The Way of the Samurai, Coffee and Cigarettes en Broken Flowers.

110 minuten, Verenigd Koninkrijk

Hasta la Vista (Geoffrey Enthoven, 2011)

2011-11-23T23:46:00.001+01:00

onder voorbehoud

De 37-jarige Vlaamse regisseur Geoffrey Enthoven maakt met Hasta la Vista zijn vijfde langspeelfilm. Behalve film regisseert Enthoven ook commercials, videoclips en fictieseries. Hasta la Vista is een verhaal over ware vriendschap, het verleggen van grenzen en leven met beperkingen. De film is een roadmovie en de bestemming El Cielo, een Spaans luxebordeel.

De hoofdrollen zijn voor Robrecht vanden Toren (speelde eerder in Aanrijding in Moskou van Christophe van Rompaey), Gilles de Schryver (momenteel ook te zien in de Vlaamse bioscopen met Code 37) en Tom Audenaert (die u wellicht herkent van De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen).

Gilles de Schryver en Robrecht vanden Thoren en Tom Audenaert in Hasta la Vista

Hasta la Vista is geïnspireerd op de ervaringen van Asta Philpot die met een aangeboren afwijking van de ledematen in 1982 geboren werd in Florida, Verenigde Staten. Hij komt op voor een actief seksueel leven voor mensen met een fysieke beperking, zelfs als daarvoor betaald moet worden. Philpot was nauw betrokken bij de casting en verfilming van Hasta la Vista.

115 minuten, België en Spanje

The Whistleblower (Larysa Kondracki, 2010)

2011-11-23T20:20:00.001+01:00

onder voorbehoud

Rachel Weisz in The Whistleblower

Kathryn Bolkovac werd geboren in de staat Nebraska in de Verenigde Staten. Zij werkte bij het Amerikaanse bedrijf DynCorp dat werk deed voor de Verenigde Naties, voor ze toezichthouder van de International Police Force van de Verenigde Naties werd. Vandaag de dag woont Bolkovac in Amsterdam. The Whistleblower is het verhaal van de aanklacht die Bolkovac in het Verenigd Koninkrijk deed tegen haar voormalige werkgever DynCorp. Samen met Cari Lynn schreef zij hierover het boek The Whistleblower: Sex Trafficking, Military Contractors and One Woman's Fight for Justice.

En op dat waargebeurde verhaal baseerde de Canadese regisseur Larysa Kondracki haar debuutfilm. Kondracki heeft roots in de Oekraïne en dat speelde mee in haar keuze: "As a Ukrainian, it was important to me to tell the story of trafficking, but what I had no idea was just how broad the crime was.” De film speelt zich af in Bosnië, tussen 1999 en 2002. Voor de rol van Bolkovac zocht Kondracki een actrice die meerdere kanten van een karakter geloofwaardig kon neerzetten.

En die actrice vond zij in de 41-jarige Britse actrice Rachel Weisz. Weisz speelde eerder in About a Boy van de gebroeders Weitz, won een Academy Award voor haar bijrol in The Constant Gardener van Fernando Meirelles en speelde ook nog voor The Fountain van Darren Aronofsky, My Blueberry Nights van Wong-kar Wai en Agora van Alejandro Aménabar. Met recht mag gezegd worden dat Weisz ervaring heeft met regisseurs van vele nationaliteiten. Een logische keuze dus, voor een film in de context van de Verenigde Naties.

112 minuten, Verenigde Staten

La piel que habito (Pedro Almodóvar, 2011)

2011-11-16T18:14:00.000+01:00

Elena Anaya in La piel que habito

De nieuwe Pedro Almodóvar, de 62-jarige gelauwerde Spaanse filmmaker, staat in het teken van de homecoming van Antonio Banderas, de expansie van het mysterieuze Almodóvar-universum en de eclectische soundscapes van Alberto Iglesias. Het plot is losjes gebaseerd op het boek Mygale van de in 2009 overleden Franse auteur Thierry Jonquet. Jonquet was een van Frankrijks meest bekende misdaadauteurs. In La piel que habito staat 'la piel' ('de huid') voor dat wat ons scheidt van de ander. Onze huid toont onze emoties en onze biologische roots en is daarmee volgens Almodóvar 'een spiegel van onze ziel'.

Pedro Almodóvar maakte in 1982 de film Laberinto de Pasiones en in 1986 de film Matador. In beide films speelde Antonio Banderas een dragende rol en hij brak op de vleugels van Almodóvar vervolgens internationaal door. Zijn rol in La piel que habito is daarom niets minder dan een homecoming. Volgens Banderas was hij na de vele Hollywood-producties toe aan een 'hernieuwde kennismaking met het Almodóvar-universum'. Volgens de producenten behoren filmmakers als Luis Buñuel, Alfred Hitchcock en Fritz Lang tot de inspiratiebronnen van La piel que habito.

De muziek in La piel que habito is van de Spaanse en gerenommeerde Alberto Iglesias. Deze Spaanse componist is Almodóvars huiscomponist maar zorgde ook voor de muzikale omlijsting van de twee Che films van Soderbergh, The Kite Runner en The Constant Gardener. Kenmerkend zijn het gebruik van de onvermijdelijke gitaar, naast de eerder genoemde eclectische soundscapes. En die dame die zo mooi zingt, dat is Concha Buika, een Spaanse zangeres oorspronkelijk afkomstig uit Equatoriaal-Guinea.

120 minuten, Spanje

Margin Call (J.C. Chandor, 2011)

2011-11-08T07:13:00.002+01:00

Still uit Margin Call

Na de met een Academy Award bekroonde documentaire Inside Job van de Amerikaan Charles H. Ferguson over de financiële crisis van 2008, verschijnt Margin Call van de Amerikaan J.C. Chandor in de bioscopen. De film omvat 24 uur binnen een Amerikaanse zakenbank vanuit het perspectief van de financiële elite. Deze zakenbank is losjes gebaseerd op Lehman Brothers.

Lehman Brothers was de vierde grootste zakenbank van de Verenigde Staten, na Goldman Sachs, Morgan Stanley en Merill Lynch. Op 15 september 2008 ging Lehman Brothers failliet nadat het merendeel van haar klanten vertrokken waren, de aandelenkoers was verdampt en credit rating agencies hun oordeel drastisch naar beneden hadden gesteld. Het was het grootste faillissement in de Amerikaanse geschiedenis en wordt algemeen beschouwd als het startpunt van de wereldwijde financiële crisis aan het eind van het eerste decennium van de 21e eeuw.

Kevin Spacey, Jeremy Irons en Demi Moore spelen de top executives van de zakenbank en belichamen daarmee de gevestigde orde die veel te verliezen heeft. Penn Badgley, Zachary Quinto en Paul Bettany spelen de meer gewetensvolle handelaren en voorkomen dat de kijker zich noodgedwongen met de gevestigde orde moet identificeren. Wel zo comfortabel voor - zoals de handelaren dat noemen - "real people, who blame Wall Street in the bad times while enjoying the easy credit and benefits of a financial industry that takes risk."

110 minuten, Verenigde Staten

Drive (Nicolas Winding Refn, 2011)

2011-11-08T06:44:00.000+01:00

Ryan Gosling en Carey Mulligan in Drive

De 41-jarige Deense regisseur Nicolas Winding Refn deed met Drive iets wat zelden voorkomt: hij won met een actiefilm de Gouden Palm voor beste regisseur op het filmfestival van Cannes. De zoon van een filmregisseur en een filmeditor gooide eerder hoge ogen met het vervreemdende Valhalla Rising, met acteur Mads Mikkelsen. Winding Refn verwierf zijn roem met de misdaadtrilogie Pusher. Drive is zo bezien niets minder dan een logische vervolgstap.

Ryan Gosling speelt stuntcoureur en misdaadchauffeur Driver. Wellicht herinnert u Gosling van zijn rollen in films als Lars and the Real Girl, Half Nelson of meer recent Blue Valentine. Ook is hij te zien in The Ides of March van en met George Clooney. De rol van Clooney in Anton Corbijn's The American is misschien wel een inspiratiebron geweest voor de Canadese auteur die vaak wordt gecast als excentriekeling of loner. Over zijn presentaties in Drive schreef een filmrecensent van The Washington Post het volgende: "he delivers a slow, white-hot burn of a performance, a nervy, understated ode to one of Hollywood's most cherished archetypes, the sad-eyed man of few words."

Kenmerkend aan Drive is de polariserende visuele stijl en het combineren van filmconventies (de eenzame chauffeur, de achtervolging, etc.) met onverwachte wendingen. De filmliefhebber merkt wellicht ook het sarcasme op van een Europees filmmaker in Hollywood. De toon, het ritme en het tempo maken voelbaar waarom de vakjury in Cannes is gevallen voor deze "Blood Pumping Thrill Ride of a Movie".

100 minuten, Verenigde Staten

The Ides of March (George Clooney, 2011)

2011-10-02T20:00:00.000+02:00

"Integriteit is belangrijk. Onze toekomst is ervan afhankelijk."

Welkom in de wereld van The Ides of March. Een wereld van Academy Awards (drie stuks) en Golden Globes (zes stuks). Een wereld van politiek, macht, sex, ambitie, loyaliteit, verraad en wraak. In een polariserend politiek klimaat kon regisseur en acteur George Clooney niet genoeg benadrukken dat het een film over het politieke proces is, en niet ten faveure van een politieke kleur: “I suppose if you're a Democrat you’ll like the beginning of the movie best, and if you're a Republican you'll like the end best. It walks that line of picking on everybody. If it is a political movie, it's a political movie without pressing a specific agenda, and that was what was important to us.” Geen kleur bekennen is belangrijk. Onze omzet is ervan afhankelijk.

The Ides of March is gebaseerd op het toneelstuk ‘Farragut North’ van Beau Willimon. Farragut North is een metrostation in Washington D.C., dichtbij het kloppend lobbyistenhart rond de Amerikaanse overheid. Willimon baseerde zijn stuk losjes op de campagne van de Democratische 'primary' kandidaat Howard Dean. Dean verloor de strijd van John Kerry en werd geframed als sociaal-liberaal enerzijds en conservatief op het gebied van belastingen anderzijds. Het stuk is een klassiek verhaal van overmoed, over de lust naar macht en de prijs die daarvoor wordt betaald. Lust naar macht is belangrijk. Onze ambitie is ervan afhankelijk.

Stephen Gosling in The Ides of March

Clooney heeft te kennen gegeven deze film eigenlijk al in 2008 te hebben willen maken. Omdat Barrack Obama met zijn "Hope"-campagne zoveel succes had, stelde Clooney en producent Grant Heslov de productie uit in hoop op minder positieve tijden. Gelukkig voor Clooney zorgden de bankencrisis, de economische recessie en de polarisatie tussen Democraten en Republikeinen in de Verenigde Staten voor voldoende cynisme. Cynisme is belangrijk. Ons drama is ervan afhankelijk.

101 minuten, Verenigde Staten

Habemus Papam (Nanni Moretti, 2011)

2011-10-02T14:04:00.001+02:00

Still uit Habemus Papam

Habemus Papam is de aankondiging in het Latijn van de Vaticaanse geestelijken wanneer er een nieuwe paus is gekozen. De tekst wordt uitgesproken vanaf de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad. De tekst luidt: "Annuntio vobis gaudium magnum (Ik verkondig u met grote vreugde), habemus Papam! (we hebben een Paus!). Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum (De meest eminente en Eerwaarde Heer), Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem (kardinaal van de Heilige Roomse Kerk), qui sibi nomen imposuit (die de naam heeft aangenomen)." Vervolgens verschijnt de nieuwe paus om de zege Urbi et Orbi te geven.

Althans. Als het goed gaat. Want in de film Habemus Papam verkent Nanni Moretti (Caos calmo, La stanza del figlio) wat er gebeurt als het niet goed gaat. Als de nieuw verkozen paus een persoonlijke crisis ervaart omdat hij tegen zijn zin in is gekozen. Moretti, kind van katholieke ouders maar zelf overtuigd agnost, weerstond de verleiding om zijn filmplannen te combineren met de actualiteit van een katholiek geloof waarop momenteel veel kritiek is. "Als maker ben ik niet geïnteresseerd in datgene dat mensen al weten, maar juist in datgene waar de verbeelding tekortschiet", aldus Moretti. In Habemus Papam daarom geen referenties naar kindermisbruik door priesters of financieel duistere praktijken. De opnames vonden plaats in Rome en in de studio's van Cinecittà.

Nanin Moretti castte de Franse acteur Michel Piccoli voor de rol van kardinaal die tegen wil en dank tot paus wordt verkozen. Piccoli kreeg de rol niet zomaar, tot zes keer toe werd hij gevraagd opnieuw in het Italiaans auditie te doen. In een reactie op de film riep een woordvoerder van het Vaticaan op tot een boycot, want "ieder verkocht bioscoopkaartje zou bijdragen aan de financiering van een belediging van het katholieke geloof." Tegelijkertijd bleef de kritiek ook uit het Vaticaan tamelijk mild. De film officieel in de ban doen werd overwogen, maar omdat dat alleen maar zou kunnen bijdragen aan de populariteit van de film bleef dat oordeel uit.

104 minuten, Italië

Beginners (Mike Mills, 2010)

2011-10-02T13:19:00.000+02:00

Voor de 55-jarige Amerikaanse scenarioschrijver en filmmaker Mike Mills begon Beginners met zijn vader die op 75-jarige leeftijd uit de kast kwam, na 45 jaar getrouwd te zijn geweest. Deze gebeurtenis was voor Mills senior een doorbraak die hem veel energie gaf, voor Mills junior was het verwarrend, pijnlijk, erg grappig en bijzonder inspirerend. Verandering, eerlijkheid en openheid gebeuren wanneer je het het minst verwacht, aldus Mike Mills.

Voordat Mills zich op film richtte maakte hij video clips, onder meer voor Air (All I Need, Kelly Watch the Stars, Sexy Boy), Moby (Run On), Zootwoman (It's Automatic) en Bran Van 3000 (Afrodiziak). Ook werkte hij mee aan reclamecampagnes voor grote merken als Adidas, Volkswagen, Gap, Nike en Levi's. Mills is getrouwd met filmmaker Miranda July, die in filmhuiskringen bekendheid geniet door haar gerichte maar tamelijk absurdistische producties You, Me and Everyone We Know en The Future.

Christoper Plummer en Ewan McGregor in Beginners

Ewan McGregor en Christopher Plummer spelen de hoofdrollen in Beginners. De Schot McGregor werd door regisseur Danny Boyle gekatapulteerd richting wereldfaam: na Shallow Grave en Trainspotting kon niemand meer om hem heen. Relevant in de context van Beginners is zijn rol in I Love You Philip Morris, de voor Amerikaanse begrippen baanbrekende homokomedie. De Canadees Plummer stond in 1954 in New York op de planken van Broadway en speelde recent hoofdrollen in Terry Gilliam’s film The Imaginarium of Doctor Parnassus en Michael Hoffman's film The Last Station. Ook speelt hij mee in de nog te verschijnen Amerikaanse remake van Millenium.

104 minuten, Verenigde Staten

Contagion (Steven Soderbergh, 2011)

2011-10-01T19:00:00.000+02:00

onder voorbehoud

Gwyneth Paltrow in Contagion

Amerikaan Steven Soderbergh is een veelzijdig filmregisseur. Met Erin Brockovich, Traffic, The Informant en de remake van Ocean's Eleven is hij een typische exponent van de filmindustrie van Los Angeles. Tegelijkertijd maakt hij met enige regelmaat een film als Bubble (een film zonder script en met een minimaal budget), Solaris (een vervreemdende psychologische science fiction film) en Che (de rauwe tweedeleige biografie van Ernesto 'Che' Guevara). Met Contagion mikt de filmmaker - die na het voltooien van zijn high school direct koers zette richting Hollywood - opnieuw op een groot publiek. Want waarom zou je anders Kate Winslet, Matt Damon, Gwyneth Paltrow, Jude Law, Laurence Fishburne én Marion Cotillard casten voor één film?

Contagion snijdt op realistische wijze een thema aan dat niemand koud laat: hoe te reageren op een wereldwijde pandemie. Wat gebeurt er als we massaal in paniek raken en in hoeverre kan de rationale van de wetenschap tegenwicht bieden. In Contagion wordt nieuwe media toegepast als aanjager van angst, een toepassing waar veel adepten van nieuwe en sociale media het maar zelden over hebben. Ook technologie wordt niet bepaald neutraal in beeld gebracht en dat roept vragen op over de consequenties van de hoge technologische adoptie in onze huidige samenleving. Is technologie een instrument voor begrenzing en isolatie of een instrument voor samenwerking en vooruitgang? Films over existentiële bedreigingen prikkelen daarnaast de nieuwsgierigheid: wat zou ik doen als het er écht op aan komt.

Het script van Contagion komt van Scott Z. Burns. Deze 49-jarige Amerikaanse scenarioschrijver schreef eerder scripts voor The Bourne Ultimatum en The Informant. Tijdens het vele reizen voor The Informant raakten Burns en Soderbergh aan de praat over reizen en ziek worden. Het gedachtenexperiment dat daarop volgde vormde de start van een nieuwe samenwerking. De accurate wijze waarop wetenschappelijke onderzoeksmethodologieën in Contagion worden geportretteerd is onderwerp van positieve kritieken. Hetzelfde geldt voor de gelaagdheid en sterke montage van Contagion.

106 minuten, Verenigde Staten

Jane Eyre (Cary Joji Fukunaga, 2011)

2011-09-30T23:58:00.005+02:00

Cary Joji Fukunaga regisseerde de film Jane Eyre, nadat hij met zijn debuutfilm Sin Nombre uit 2009 de nodige naam en faam wist te maken. Fukunaga won met zijn debuut ondermeer prijzen op het Sundance Film Festival. Sin Nombre is een film over Zuid-Amerikaanse immigranten die hopen in de Verenigde Staten een beter leven op te bouwen. Fukunaga studeerde geschiedenis en werkt momenteel aan No Blood, No Guts, No Glory. Deze film gaat over een spion en twintig soldaten die vermomd aan boord van een trein in Georgië proberen een einde te maken aan de burgeroorlog.

Charlotte Brönte schreef het boek Jane Eyre ruim 160 jaar geleden. Het boek is op geen enkele literatuurlijst te missen en is vertaald in praktisch iedere taal ter wereld. Het boek is sinds de introductie van film al in ruim 25 versies op het witte doek (of televisiescherm) vertoond. Producenten Alison Owen en Paul Trijbits wilden de klassieker naar de 21e eeuw brengen zonder dat ze de schoonheid van het verhaal geweld aan zouden doen. Het scenario is van de hand van Moira Buffini, die de chronologie van het boek op creatieve wijze herindeelde. Jane Eyre is zo'n boek dat je niet meer los kan laten nadat je het gelezen hebt.

Michael Fassbender en Mia Wasikowska

Mia Wasikowska speelt Jane Eyre. Wasikowska is een bijna 22-jarige Australische actrice. Ze begon haar acteercarrière in Australië en maakte al snel de overstap naar de serie In Treatment (in Nederland beter bekend als In Therapie) voor het Amerikaanse HBO. Haar doorbraak voor het grote publiek kwam met Alice in Wonderland van regisseur Tim Burton. Ook speelde ze in The Kids Are All Right van Lisa Cholodenko. Tijdens het afgelopen filmfestival van Cannes was ze behalve in Jane Eyre ook te zien in de film Restless van regisseur Gus Van Sant.

118 minuten, Verenigd Koninkrijk

The Debt (John Madden, 2011)

2011-09-29T22:21:00.000+02:00

John Philip Madden is een Britse film-, televisie-, radio- en theaterregisseur, geboren in 1949. Mocht de naam u niet bekend voorkomen, dan biedt zijn film Shakespeare in Love uit 1998 vermoedelijk redding. Wie herinnert er zich niet Gwyneth Paltrow die snikkend een Oscar voor beste actrice in ontvangst nam? En die Oscar was nog maar één van de zeven die Shakespeare in Love die avond kreeg uitgereikt. Daarna deed Madden het voor wat betreft zijn filmproductie rustig aan: de zoetsappige oorlogsromantiek in Captain Corelli's Mandolin, de mathematische theaterverfilming Proof en de boekverfilming Killshot gingen The Debt in de tussenliggende periode voor.

Het team van de Israëlische geheime dienst Mossad

The Debt is een film over geheim agenten, over spionage en over een lang vervlogen tijd waarin de grens tussen goed en kwaad eenvoudig was te trekken. Bijzonder is dat de film zich afspeelt in twee verschillende tijdsperioden. The Debt werd opgenomen in het Verenigd Koninkrijk, Hongarije en Israël en is een remake van de Israelische film Ha-Hov uit 2007, geregisseerd door Assaf Bernstein. De hoofdrollen in The Debt zijn voor Helen Mirren, Tom Wilkinson en Ciarán Hinds én voor Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. De bad guy in The Debt wordt gespeeld door de Deense acteur Jesper Christensen, die ondermeer Mr. White speelde in de laatste twee James Bond films. Jesper Christensen kreeg in eigen land een koninklijke onderscheiding uitgereikt, die hij weigerde omdat hij de monarchie beschouwt als een 'misdaad tegen de leden van de koninklijke familie'.

Een remake van een film regisseren is een risicovolle bezigheid. Kijkers die het origineel hebben gezien letten nauwlettend op eventuele verschillen en de hete adem van de betrokkenen van het eerste uur is constant dichtbij. Volgens de producenten van The Debt is de nadruk in de remake meer komen te liggen op de psychologie van de personages. Wat is de impact van een keuze op het leven van diegene die de keuze maakt? Centrale thema's in de film zijn dan ook acties, consequenties en dubbelzinnigheid.

113 minuten, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Hongarije en Israël

Submarine (Richard Ayoade, 2010)

2011-09-19T12:00:00.000+02:00

Iets zeggen over Submarine gaat niet zonder te beginnen over Richard Ayoade, Joe Dunthorne en Alex Turner. En dat gaat als volgt.

Alex Turner is voorman van de Britse indie rockband The Arctic Monkeys. The Arctic Monkeys schreven nummers als Fluorescent Adolescent, Crying Lightning and Cornerstone waar de mannen van Warp Films clips bij schoten. Richard Ayoade werkt voor Warp Films. Een collega bij Warp Films, Ally Gipps, las het boek Submarine van bevriend auteur Joe Dunthorne en raadde Richard Ayoade aan dat boek te verfilmen. Richard Ayoade vroeg vervolgens Alex Turner de muziek voor de film te schrijven. En zo geschiedde.

Oliver Tate (gespeeld door Craig Roberts)

Joe Dunthorne publiceerde Submarine in 2008. Hij werd door Richard Ayoade gevraagd voor een cameo rol in de film. Zelf schrijft hij daarover: "I had a cameo as a drama teacher in mourning, which will almost certainly get cut." Richard Ayoade werd in 1977 geboren in Londen. Submarine is zijn speelfilmdebuut, eerder acteerde hij in verschillende Britse televisieseries. Alex Turner werd in 1986 geboren in Sheffield. The Arctic Monkeys braken in 2006 door met Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not. In de jaren die daarop volgden brachten zij tot nu toe vier albums uit. Voetbal en muziek vormden de hoofdmoot in de jeugd van Turner en op zijn 16e stopte hij met school en kreeg hij zijn eerste gitaar.

97 minuten, Verenigd Koninkrijk

La prima cosa bella

2011-09-13T13:11:00.002+02:00

La Prima Cosa Bella is een film die in eigen land, Italië, al de nodige successen heeft gehaald.
Zo won hij enige Donatello-awards, de Italiaanse Oscars, en dong hij dit jaar mee als Oscar-inzending in de categorie Beste Buitenlandse film.

Het is een familiekroniek in de traditie van films als 'Il Più bel giorno della mia vita', 'Io sono l'amore' en 'La meglio gioventù', draaiend om de lotgevallen van moeder Anna en haar kinderen Bruno en Valeria tussen 1971 en nu.

Paolo Virzì, de regisseur, schreef de film zelf en verwerkte er enige autobiografische elementen in. Zo heeft hij net als het personage Bruno een haat-liefde verhouding met zijn geboorteplaats Livorno, een badplaats aan de Ligurische kust.

De rol van moeder Anna op latere leeftijd wordt vertolkt door de Italiaanse diva Stefania Sandrelli, inmiddels 65 jaar oud. Zij debuteerde op 15-jarige leeftijd in 'Divorzio all'Italiana' naast Marcello Mastroianni, gevolgd door een indrukwekkende reeks films, onder welke 'C'eravamo tanto amati' uit 1974. Vorig jaar won ze tijdens het Filmfestival van Venetië de Leone d'Oro alla carriera, de Gouden Leeuw als oeuvreprijs.

Dan nog de muziek. De titelsong dateert uit 1970 en wordt vertolkt door Nicola di Bari, een zanger die vooral bekend is geworden door zijn deelnames aan het Festival van San Remo; met dit lied bereikte hij daar de tweede plaats.
Italianen koesteren zoals u weet de opera als cultureel erfgoed. Als je bij een gemiddeld Italiaans bedrijf telefonisch in de wacht wordt gezet krijg je een stukje opera te horen.
In deze film hoort u het Intermezzo uit de Siciliaanse opera 'La Cavalleria Rusticana' van Mascagni.

Midnight in Paris (Woody Allen, 2011)

2011-09-08T20:48:00.003+02:00

Carla Bruni en Owen Wilson

Volgens producenten Letty Aronson, Stephen Tenenbaum en Jaume Roures is Parijs méér dan een stad. Parijs is een metafoor, nee een synoniem, voor magie. En deze magie zit in het erfgoed dat Parijs herbergt, de geschiedenis die in de straten voelbaar is en, zo u wilt, in filmmaker Woody Allen. Deze inmiddels 76-jarige filmmaker weigert nog steeds om zijn films in competitie op de verschillende festivals mee te laten draaien en koos na Barcelona (Vicky Christina Barcelona) en Londen (You Will Meet a Tall Dark Stranger) voor een derde Europese stad in een rij. Mogelijk komt met zijn volgende filmproject een einde aan deze reeks, de werktitel luidt American Blues.

In Midnight in Paris speelt dé Carla Bruni een museumgids. Er gingen geruchten dat een bepaalde scène met de Franse presidentsvrouw en zangeres meer dan 30 opnames vergden. "Dit is geen overdrijving meer, maar vergezochte en complete onzin", aldus een geagiteerde Allen. Voor de locaties maakte hij onder meer gebruik van het Montmartre, de opera, de Sacre Coeur, het Île de la Cité en het Panthéon. Midnight in Paris is de eerste film die in de montage een digitale bewerking heeft gehad. Volgens Allen is dat een test om te bepalen of hij deze toepassing in de toekomst wil blijven gebruiken voor zijn volgende films.

Tot slot een tweetal citaten van de maker zelf en van hoofdrolspeler Owen Wilson: "Of course I’m partial to New York because I was born there and grew up there, but if I didn’t live in New York, Paris is the place I would live." en "I think this film couldn’t be more hopeful. It couldn’t be more hopeful with the sense of endless possibility that exists in a place like Paris. It’s a celebration of that."

94 minuten, Verenigde Staten en Frankrijk

Schlafkrankheit (Ulrich Kohle, 2011)

2011-08-31T19:53:00.002+02:00

onder voorbehoud

Ulrich Köhler is een 42-jarige Duitse regisseur die een aantal jaren in Congo woonde. Hij studeerde aan de kunstacademie van Quimper (Frankrijk) en filosofie en visuele communicatie in Hamburg. Zijn debuutfilm Bungalow en zijn tweede film Montag kommen die Fenster waren succesvol in het festivalcircuit. Schlafkrankheit is zijn derde film, deels gebaseerd op het boek Season of Migration to the North uit 1971 van Tayeb Salih. Salih was een Soedanees schrijver, die een tijd voor de BBC in Londen werkte. Het boek wordt beschouwd als een meesterwerk van de hedendaagse Arabische literatuur.

De film Schlafkrankheit speelt zich af in Kameroen. De keuze voor Kameroen was een pragmatische, aanvankelijk zou het op de grens tussen Oeganda en Rwanda zijn, later Congo en eventueel Kenia en Tanzania. Kameroen bleek het minst risicovolle land in de regio. Kamerien is politiek stabiel en heeft een goede infrastructuur, landbouwsector en olie-industrie op kunnen bouwen. Hoewel er bewegingen waar te nemen zijn richting een democratie, is de macht in het land in handen van een kleine minderheid onder leiding van president Paul Biya.

In Schlafkrankheit is de hoofdrol voor Pierre Bokma. Naast theaterrollen in King Lear, Othello, Richard III, Ivanov, Macbeth en Uncle Vanya speelde Bokma in meer dan 20 speelfilms. Acteur Pierre Bokma noemt Afrika een continent 'dat je niet meer loslaat'. Hij vertelt in een interview met Cinema.nl: 'Je krijgt de Afrika-ziekte, raakt verkleefd aan wat extreem dubbelzinnige landen zijn. Er is daar een ander soort schoonheid, een ongelooflijke explosie van vegetatie en voedsel'.

91 minuten, Duitsland

Melancholia (Lars von Trier, 2011)

2011-08-24T23:52:00.000+02:00

Lars von Trier heeft in april van dit jaar gezegd dat hij Melancholia, toen hij de film voor het eerst na de montage zag, hem het gevoel gaf wakker te worden uit een droom. Het was geen prettige droom: hij vond de film waardeloos. Na twee jaar met plezier aan de film te hebben gewerkt (zijn depressie liet hij met zijn film Antichrist uit 2009 achter zich) had hij de indruk zichzelf te hebben bedrogen. Het drong naar eigen zeggen tot hem door dat hij 'een vrouwenfilm' had gemaakt en een 'duikvlucht' had genomen in de 'bodemloze diepte van het Duitse romanticisme'. Dit bracht twijfels teweeg over zijn kwaliteiten: was hij inmiddels een maker van triviale films, zou Melancholia het definitieve einde voor Lars von Trier betekenen?

Het is dezelfde extreem extraverte zoektocht die Von Trier persona non grata maakte tijdens het afgelopen filmfestival van Cannes. Tijdens een persconferentie erkende Lars von Trier een nazi te zijn en daar niet eenduidig onsympathiek tegenover te staan, en hoewel hij zich de volgende dag verontschuldigde met de suggestie dat het allemaal een grap was, was het te laat. Von Trier was de eerste regisseur in het vijfenzestigjarige bestaan van het festival die niet langer welkom was. Zijn film bleef echter wel in competitie. Op het besluit van de festivaldirectie volgde kritiek: vrijheid van meningsuiting (of was het artistieke vrijheid, ook tijdens persconferenties) was volgens criticasters belangrijker dan politiek-correctheid.

Kirsten Dunst in Melancholia

Melancholia is een film over het verlangen naar het einde van alles. Kenmerkend aan de film is dat het einde als een prelude aan het begin van de film wordt getoond. Hoofdrollen zijn voor Charlotte Gainsbourg en Kirsten Dunst. Dunst won in Cannes de prijs voor beste actrice. Deze prijs kan worden gezien als een revanche van de festivaljury op het besluit van de festivaldirectie: Dunst speelt een personage dat nog het meest kan worden gezien als een interpretatie van de persoon Van Trier.

130 minuten, Denemarken

A Separation (Asghar Farhadi, 2011)

2011-08-24T23:19:00.001+02:00

Asghar Farhadi is een 39-jarige Iraans filmregisseur. Zijn eerste bekendheid verwierf hij met het scenario voor Low Heights, een film van Iraniër Ebrahim Hatamikia uit 2001. Twee jaar later debuteerde hij als regisseur van Dancing in the Dust. Later volgden Beautiful City, Fireworks Wednesday en About Elly die de Zilveren Beer won op het filmfestival van Berlijn. A Separation is zijn vijfde film en won op datzelfde festival een Gouden Beer. Het is een film over trots, argwaan en religie.

Still uit A Separation

Farhadi vindt dat hij zijn acteurs zo min mogelijk moet 'belasten' met zijn overwegingen over en visie op de film die hij wil maken. Het is zijn intentie de acteur in de gelegenheid te stellen zich te concentreren op zijn eigen interpretatie van de rol en de kenmerken en intenties van zijn karakter. Deze intentie richt hij ook op de kijker van zijn films: u wordt geacht zonder duiding van de regisseur zelf betekenis te geven aan de verhaallijnen. Antwoorden geven zou het stellen van vragen in de weg kunnen zitten, en dat is wat de filmmaker lijkt te beogen. Tegelijkertijd heeft Farhadi veel oog voor repeteren en werkt hij het liefst met een zeer gedetailleerd scenario van eigen hand. Naar eigen zeggen is dit het resultaat van zijn achtergrond als theatermaker.

A Separation is in het geheel in Iran op lokatie opgenomen en heeft de stijl van een documentaire. Alleen voor de locaties waar een rechter uitspraken doet is gebruik gemaakt van een set gebouwd in een voormalig schoolgebouw, omdat het verboden was in een rechtszaal te filmen. Hoewel de film zich in een geheel Iraanse context afspeelt, met voor Westerse kijkers relatief lastiger te interpreteren culturele en religieuze normen en waarden, is het thema universeel: een huwelijk dat op zijn einde loopt. Toch sluimert er door de film ook een mogelijke politieke lading en een hoop dat jonge mensen in Iran de impasse van de situatie aldaar kunnen doorbreken.

123 minuten, Iran

La prima cosa bella (Paolo Virzi, 2010)

2011-08-24T12:00:00.008+02:00

onder voorbehoud

Paolo Virzi is een 47-jarige Italiaanse regisseur die debuteerde met zijn film La bella vita, die zou worden gevolgd door acht andere films. Zijn films hebben in Italië al veel prijzen gewonnen, maar wij kennen Virzi met name van Caterina va in città uit 2003. Virzi wordt in zijn eigen land beschouwd als vertegenwoordiger van de Italiaanse filmtraditie, waarin komedie en drama hand in hand gaan.

La prima cosa bella is de titel van een lied en dat lied zingt een moeder in deze film aan haar kinderen, om ze te troosten van het verdriet dat zij hebben na weer een aanval van jaloezie van haar man en hun vader. Het lied werd speciaal voor de film geschreven door de 75-jarige Giulio Rapetti (artiestennaam Mogol), een beroemde en geliefde Italiaanse songwriter.

De film is opgenomen in de Italiaanse havenplaats Livorno en was Italiaanse inzending voor de Academy Awards in 2010. Deze locatiekeuze betekende veel voor Virzi, omdat hij er naar eigen zeggen een kwart eeuw geleden uit probeerde te ontsnappen. Succesvol was zijn ontsnapping niet: hij woont er nog steeds. Inmiddels houdt hij van Livorno, een stad met bijzondere verhalen van gewone mensen die Virzi maar wat graag in zijn films verpakt. Kenmerkend is de gouden gloedvolle geelheid van de beelden.

122 minuten, Italië

Super 8 (J.J. Abrams, 2011)

2011-08-09T22:32:00.002+02:00

Super 8, de titel van deze door Steven Spielberg geproduceerde en door J.J. Abrams geregisseerde film, heeft betrekking op de zogenaamde 8mm-film. Dit is een formaat waarvan de filmstrip 8 millimeter breed is en dat werd geproduceerd door Eastman Kodak. Het formaat bestaat in drie versies: de normale of standaard versie (ook wel dubbel 8 genoemd), super 8 (een iets groter formaat met een verbeterde beeldprojectie) en single 8. Uiteindelijk werd super 8 de standaard voor smalfilm in de jaren '70 van de vorige eeuw. De producent richtte zich met de 8mm-film specifiek op de huisfilm en stopte pas met produceren in de vroege jaren '90 van de vorige eeuw.

Super 8 is een science fiction film. De relatie tussen producent Spielberg en regisseur Abrams werd het mooist gevangen in een recensie in De Filmkrant: "Hollywoods wonderkind-van de dag J.J. Abrams maakte met Super 8 misschien zijn meest persoonlijke film. De monsterinvasie in een klein Amerikaans dorp is een hommage aan zijn grote held Steven Spielberg." Kenmerkend aan de film is dan ook dat hij ouderwets aanvoelt zonder gedateerd te zijn. De film zit vol spektakel maar drijft op emotie, precies zoals Spielberg's E.T. dat in 1982 succesvol wist te doen.

Elle Fanning in Super 8

Een van de hoofdrollen in Super 8 is voor Elle Fanning, geboren in 1998. Vorig jaar schitterde zij al in Sofia Coppola's film Somewhere, als dochter van een acteur die woont in een hotel in Hollywood. Zij zorgt met haar volwassen acteerwerk in vrijwel iedere scène voor 'production value'. Haar filmografie is indrukwekkend. Amper 13 jaar oud en ze speelde al in ondermeer I Am Sam, Déjà Vu, Babel, Reservation Road en The Curious Case of Benjamin Button.

112 minuten, Verenigde Staten

The Conspirator (Robbert Redford, 2010)

2011-08-03T09:01:00.001+02:00

De film The Conspirator speelt zich af vanaf 1865 in de Amerikaanse stad Washington en zet de juridische nasleep van de moord op Abraham Lincoln centraal. Het is een film van actor-turned-director Robert Redford die wij bijvoorbeeld kennen van Spy Game uit 2001 en Lions for Lambs uit 2007. Volgens een terugblik op Cinema.nl wordt Robert Redford door sommigen gezien als 'the last of the Hollywood good guys' omdat hij ook bekend staat als milieuactivist en regisseur van kritische politieke films. De film The Conspirator kent echter geen principieel uitgangspunt, maar legt verslag af van een proces waarin principes worden opgeofferd aan de wil van het volk.

De film ontwikkelt zich langs het waargebeurde verhaal van Mary Elizabeth Jenkins Surratt. Surratt was pensionhouder en moeder van John H. Surratt Jr., die betrokken was bij de moord op Lincoln. Ze werd geboren als Mary Jenkins op een tabaksplantage in de omgeving van Maryland omstreeks 1820. Ze ging naar een privéschool voor Rooms-katholieke meisjes en in 1839 ontmoette ze John Harrisson Surratt, met wie ze trouwde en drie kinderen kreeg. In 1861 begon de Amerikaanse burgeroorlog die een diepe indruk zou achterlaten op de familie Surratt.

Still uit The Conspirator

Kenmerkend aan de The Conspirator is het gekozen kleurenpalet en de typische tonen: aan de start vol primaire kleuren vanwege de viering van Victory Day en in de pracht en praal van Ford's Theatre. Later lopen de kleuren in de film langzaam leeg en krijgt het beeld een donkere en sombere sfeer. Redford en zijn team hebben principes van Autochrome toegepast in de filmbewerking: een basis van zwart-wit met toegevoegde kleuren. De film ademt met haar kleuren de stijl van foto's uit die tijd, zoals wij die kennen.

123 minuten, Verenigde Staten

Le gamin au vélo ( Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne, 2011)

2011-07-28T00:55:00.000+02:00

onder voorbehoud

Regisseur Jean-Pierre Dardenne is geboren in België in 1951. Zijn broer Luc kwam drie jaar later. Samen hebben de gebroeders Dardenne meerdere documentaires gemaakt. Bekend zijn de films Rosetta, Le fils, L'enfant en Le silence de Lorna. Het thema ouder-kind-relatie is de gebroeders dan ook niet vreemd. Ook hebben ze gezamenlijk een productiebedrijf opgericht, Dérives, onder welke vlag inmiddels zo'n 60 documentaires zijn geproduceerd.

De jongen op de fiets

De film ontsprong uit het beeld van een kind vol spanning dat troost en rust vindt. Hoewel het gevaar dan snel op de loer ligt, waken de gebroeders Dardenne ervoor een sentimentele film te maken. Ze houden niet van psychologische duiding van de karakters in hun verhalen en willen niet dat het verleden het heden verklaart. Wel zitten ze hun personages de hele film lang dicht op de huid. De film draait om de interactie tussen de twee hoofdpersonen, gespeeld door Cécile de France en Thomas Doret.

Kenmerkend aan de film zijn de zomerse en heldere beelden die in 55 dagen achtereen werden geschoten, het gebruik van filmmuziek en sprookjesachtige symbolen (welk sprookjesfiguur droeg ook alweer voortdurend een rode outfit?). Het scenario schreven de broers in één jaar tijd, met enkele onderbrekingen. Hun manier van werken is eenvoudig: starten met één karakter en één scène. Vervolgens maken de broers aantekeningen van alles dat ze interessant vinden. Pas daarna volgt een structuur en een eerste versie.

84 minuten, België

La Conquête

2011-07-16T13:40:00.005+02:00

La Conquête (Xavier Durringer, 2011)

Het script van deze film is uitgebreid uitgeplozen door advocaten. Want alhoewel de Franse wet speelfilms waarin politici onder hun echte naam voorkomen verbied, toch heeft de Franse regisseur Xavier Durringer een scherp portret neergezet van Nicolas Sarkozy. Dit is ook de eerste film ooit die over een zittend president gemaakt is. Durringer heeft er jaren over getwijfeld omdat het maken van deze film nadelige consequenties voor hem zou kunnen hebben. Niet alleen hij was bang, het heeft lang geduurd voordat de financiering voor deze film rond was omdat niemand de film financieel wilde steunen. Uiteindelijk is dit gelukt en is de film in mei uitgekomen in Frankrijk.

La Conquête betekent de verovering, en dat is precies wat de regisseur voor ogen had: “Het is geen film over Nicolas Sarkozy, het is een film over de overwinning”. Het gaat over de manier waarop Sarkozy aan de macht is gekomen. Ook gaat het over de nieuwe verhoudingen tussen politiek en media: de macht van imago. Een film is te vergelijken met politiek omdat veel politici zich als acteurs gedragen. Alles draait om het beeld dat het publiek van ze heeft. Iemand schrijft een speech voor ze, politici studeren het in, krijgen make-up op en spelen hun rol. Het eindigt met applaus, bloemen en een recensie in de krant. Je zou kunnen zeggen dat Sarkozy er zelf voor gezorgd heeft dat zijn vak ontheiligd is. Hij laat zich filmen op vakantie, of terwijl hij hardloopt, Sarkozy organiseert het allemaal zelf en heeft eens gezegd dat hij zijn eigen acteur en regisseur is.

Volgend jaar zijn er nieuwe verkiezingen in Frankrijk, Sarkozy is dan 5 jaar president. Hij scoort al zeker een jaar slecht in de peilingen. Toen hij aan de macht kwam won hij met 53% van de stemmen en had hij van 76% van de Fransen sympathie. Op dit moment ziet 75% van de Fransen hem echter niet meer zitten. Durringer wil geen partij trekken met deze film, wat hij duidelijk wil maken is dat het oproepen van emoties nog geen reden is om voor iemand te stemmen. Het gaat om het hebben van een visie en goede ideeën.

Wat de president zelf van deze film vind zullen we helaas nooit weten. Sarkozy, heeft ervoor gekozen niet te gaan kijken. “Dat is niet goed voor mijn geestesgesteldheid. Dan ga ik nog liever naar de psychiater” aldus de president. Volgens Durringer is dit de beste aanbeveling die je kunt krijgen. Of Sarkozy zijn nieuwsgierigheid heeft kunnen bedwingen blijft natuurlijk de grote vraag… jullie hoeven je nieuwsgierigheid iig niet langer te bedwingen. Ik wens jullie heel veel plezier bij La Conquête.

104 minuten, Frankrijk

Drama

Arrietty

2011-07-16T12:14:00.004+02:00

Arrietty (Kari-gurashi no Arietti) van regisseur Hiromasa Yonebayashi (2010)

onder voorbehoud

Van harte welkom bij de nieuwste animee film van Ghibli, de Japanse tekenstudio die bekend staat om de films van Hayao Miyazaki; oa Spirited away, Howl’s moving castle en Ponyo zijn van zijn hand. Met Arrietty brengt Ghibli haar 19^e lange film uit. De oorspronkelijke title is kari-gurashi no Arietti; wat betekend Arietti de lener. Het verhaal van Arrietty is dan ook gebaseerd op een oude Engelse kinderboekenserie ‘The Borrowers’, geschreven door Mary Norton. Het eerste boek kwam uit in 1955 en in 1997 is er een eerste comedy-film over gemaakt waarin John Goodman the hoofdrol speelt.

Animee is een Japans tekenfilm genre en een van de grootmeesters in het maken van deze films is natuurlijk Hayao Miyazaki. Met zijn 70 jaar word hij ook wel de grootvader van de poëtische animee genoemd. In het westen kreeg hij pas echt bekendheid door zijn werk Spirited Away, dat in 2001 uitkwam in Japan en in 2003 de Oscar kreeg voor Beste Animatiefilm. In Japan werd Spirited away zo druk bezocht dat hij de film Titanic van de eerste plaats verdrong.

Hayao Miyazaki liep naar verluidt al zo'n veertig jaar rond met het plan voor een verfilming van de fantasiewereld in Nortons boeken over the borrowers. Hij schreef wel het scenario maar besloot de regie over te dragen aan Hiromasa Yonebayashi, de jonge Ghibli-animator die eerder verantwoordelijk was voor oa de uitbundige scène in Ponyo waarin het vismeisje over de golven rent. Yonebayashi is een leerling van Miyazaki en werkt al ruim 15 jaar met hem samen. Ook al is de regie aan debutant Yonebayashi overgelaten, het draagt onmiskenbaar het stempel van Miyazaki.

In Japan kreeg de film al lovende kritieken en langzaam maar zeker wordt hij ook op andere plekken wereldwijd uitgebracht. In Nederland zijn we nu aan de beurt, maar in Engeland moeten ze nog wachten tot augustus en in Amerika zelfs tot februari volgend jaar.

De verhalen van Miyazaki staan bekend om het thema vriendschap dat een belangrijke rol speelt. En, heel vaak zijn zijn films de ultieme remedie bij stress, verdriet of een rothumeur. Ik wens u dan ook een hele ontspannen en vrolijke filmavond toe.

94 minuten, Japan

Animatie, Fantasy

Pina

2011-07-16T12:07:00.005+02:00

Pina (Wim Wenders, 2011)

Al strijd Pina met ‘cave of forgotten dreams’ van Werner Herzog, dit is de allereerste arthouse 3D-film die u in Nederland in de filmhuizen kunt zien. Speciaal voor de première van Pina heeft in de cabine van deze filmzaal een verbouwing plaatsgevonden om ook in het LHC 3D-films te draaien.

Over het leven en werk van danschoreografe Pina Bausch zijn een heel aantal boeken en films gemaakt en haar choreografieën komen in diverse films terug waaronder een paar dansscènes in ‘Hable con ella'. Pina was niet zomaar een choreografe, deze film laat duidelijk zien dat wat ze maakte aangrijpend en uniek is. Ze wil een reëel beeld van de wereld laten zien, echte emoties tonen. Haar werk bestaat vaak uit een afwisseling van korte, veelal surrealistische dialogen en handelingen. Vanaf 1972 was Bausch de bekende choreografe en artistiek leidster van het Tanztheater Wuppertal, dat niet veel later omgedoopt werd tot Tanztheater Pina Bausch. Niet alleen in Duitsland maar in heel Europa, Amerika en Azie heeft ze sinds de jaren 70 optredens verzorgd.

De Duitse regisseur Wim Wenders wilde al ruim 20 jaar een film maken over de bekendste werken van Bausch. Dit ook omdat Pina haar werk graag wilde bewaren, danstheater gaat verloren als het niet meer opgevoerd word. Dit was ook de reden dat Pina lange tijd dezelfde stukken bleef opvoeren. Wenders vond echter dat film geen recht deed aan de performances omdat het element ruimte ontbrak in een (2D) film. Toen Wenders in 2007 de film met concerten van U2 in 3D zag wist hij wat de oplossing was. De enige mogelijkheid om het werk van Pina recht te doen was om de film in 3D op te nemen. Helaas overleed Pina in 2009 op 69-jarige leeftijd aan kanker. Wat u gaat zien is dan ook een eerbetoon in 3D aan Pina. Deze film geeft de omgeving waarin Pina leefde goed weer, het is een ontdekkingsreis op het podium van het legendarische dansensemble maar ook buiten het theater; in de stad Wuppertal en haar omgeving. Deze plek was de thuishaven van Pina Bausch waar ze meer dan 35 jaar gewerkt heeft.

Er wordt weinig gepraat in de film, dit past bij Bausch. Zij was geen prater. Ze omschreef het zelf zo: “Dans heeft zijn eigen taal. Als ik moet vertellen wat het allemaal is, dan hoef ik het niet te maken”.

Daar wil ik het dan ook bij laten en wens u heel veel plezier bij deze bijzondere film: Pina in 3D.

106 min. Duitsland

Documentaire, Dans, 3D

La conquête (Xavier Durringer, 2011)

2011-07-13T00:44:00.001+02:00

La conquête gaat in Nederland in première op 'le 14 julliet', de Franse nationale feestdag waarop jaarlijks de bestorming van Bastille-gevangenis wordt gevierd. Zoals de meeste mensen weten begon hiermee de Franse revolutie die de omwenteling van monarchie naar republiek inluidde. De macht van de adel en de geestelijkheid werden teruggedrongen ten gunste van de burgerij. Aan de revolutie lagen ondermeer een begrotingstekort, hongersnoden, religieus absolutisme, ongelijkheid tussen burgers en een weinig empathisch koninklijk huis ten grondslag. Zie voor een postmoderne illustratie van deze laatste oorzaak de film Marie Antoinette van Sofia Coppola uit 2006.

Een direct gevolg van de revolutie was gekozen volksvertegenwoordiging en dat brengt ons bij La conquête (De verovering). Deze film van toneelschrijver en filmmaker Xavier Durringer gaat immers over de machtsstrijd van Nicolas Sarkozy in de aanloop naar zijn presidentschap dat in 2007 aanving. Durringer runt een theatergezelschap (La Lézarde) en maakte eerder vier films. In de film staan de conflicten, vriendschappen en gesloten pacten achter de schermen van de Franse politieke elite ('de firma') centraal. Volgens Durringer is de film voor 99% gebaseerd op de realiteit.

Denis Podalydès is Nicolas Sarkozy

Het is de eerste film die in Frankrijk is gemaakt over een zittende president, een feit waar in de promotie veel aandacht aan wordt geschonken maar waarvan recensenten concluderen dat het minder nadelig is voor Sarkozy dan wordt gesuggereerd. Het minitieus uitgewerkte acteerwerk van ondermeer Denis Podalydès in de rol van Nicolas Sarkozy is in de Franse en Nederlandse pers breed geroemd. Sarkozy zelf heeft de film (naar eigen zeggen) niet gezien: ‘Ik heb geen behoefte om La Conquête te zien. Is het kritisch, dan vind ik dat onredelijk. Is het lovend, dan is het nooit lovend genoeg. (...) Ik hoef mezelf niet als fictief personage te zien om het scheppende karakter, de kunst bijna te kennen die schuilt in het presidentschap van de Republiek. Ziet u, elke gebeurtenis in het leven van een president is een vorm van creatie.’

105 minuten, Frankrijk

Pina van Wim Wenders 2011

2011-07-08T14:42:00.000+02:00

Ernst Wilhelm (Wim) Wenders (Düsseldorf, 14 augustus 1945) is een Duits filmregisseur en documentairemaker. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste regisseurs van de Duitse naoorlogse auteursfilm die vanaf eind jaren zestig furore maakte in de internationale cinema.

Pina is een film voor Pina Bausch van Wim Wenders. Wim Wenders neemt het publiek mee op een sensuele en visueel adembenemende reis van ontdekking op het podium van het legendarische dans-ensemble, maar ook buiten het theater, in en rond de stad Wuppertal. Deze plek was de thuishaven van Pina Bausch waaruit ze meer dan 35 jaar haar creatieve kracht putte.

In juli 2009 overleed Pina Bausch, dit is een necrologie uit het NRC:

Algemeen wordt de Duitse choreografe Pina Bausch tegenwoordig beschouwd als een van de belangrijkste dansvernieuwers van de twintigste eeuw. Zij vernieuwde de dans door haar expressieve stukken. Dans in traditionele zin was uitzondering. Dans was dan ook zelden een uiting van levensvreugde.

In het vaak zwaarmoedige, neo-expressionistische Tanztheater van Bausch was niets menselijks de dansers vreemd. Er waren dan ook dikke, dunne, jonge, oude en kromme dansers. Dat was men in de jaren zeventig niet gewend.

Voor de kettingrokende, spelddunne workaholic Bausch was het theater haar thuis. Zij danste vaak in een onderjurk (symbool voor kwetsbaarheid).

Een van haar meest opzienbarende optredens was een dansvoorstelling van Igor Stravinsky's Sacre du Printemps. Met haar rauwe, manische en panische bewegingstaal ('kaputte Bewegungen') was Bausch er als geen ander in geslaagd dit stuk visueel te evenaren. Ook door zijn vormgeving geldt het stuk nog steeds als een mijlpaal in de dansgeschiedenis, de toneelvloer was bedekt met een dikke laag turfmolm die de dansers gaandeweg besmeurde.

Niet iedereen was gecharmeerd van wat wel 'dansvijandige Seelenkotzerei' werd genoemd, of 'Women's Lib op de Bühne'. De rol van de man was bij Bausch inderdaad zelden een fraaie.

Carla Meulenbelt

Tomboy (Céline Sciamma, 2011)

2011-06-29T22:00:00.038+02:00

onder voorbehoud

De 31-jarige Franse regisseur Céline Sciamma levert met Tomboy een film af over genderkinderen: jongens die zich meisjes voelen en er ook zo uitzien (en andersom). Kenmerkend aan haar film zijn de door zomerzon en -groen doordrenkte beelden. Het is haar tweede film en er zijn veel raakvlakken met haar eerste film - Naissance des pieuvres - uit 2006. Beide films gaan over opgroeiende kinderen, ontluikende verliefdheden en afwijken van de norm. Sciamma schreef voor beide films het scenario.

De film is in 20 dagen opgenomen, de crew besloeg in totaal 14 mensen en piepjonge actrice Zoé Héran werd al op de eerste castingdag geselecteerd. Veel van de scènes ogen authentiek en met natuurlijk spel. De thematiek vertoont parallellen met films als XXY van Lucía Penzo) en El último verano de la boyita van Julia Solomonoff.

Het eerst bekende gebruik van het woord tomboy in de Engelse taal stamt overigens uit 1553. Was de term oorspronkelijk in gebruik voor ruwe jongens (de naam Tom refereert aan Tommy, een bijnaam voor soldaten), later werd een tomboy een vrouw die zich gedraagt op een manier die doorgaans aan mannen wordt toebedeeld.

84 minuten, Frankrijk

The Trip (Michael Winterbottom, 2010)

2011-06-21T22:41:00.000+02:00

onder voorbehoud

Steve Coogan en Rob Brydon spelen fictieve versies van zichzelf in een film van Michael Winterbottom. Coogan is een Engels comedian, acteur, schrijver en producent. Hij verwierf de meeste faam met zijn karakter Alan Partridge, een 'socially awkward and politically incorrect regional media personality'. Ook speelde hij in diverse films, waaronder Happy Endings en In The Loop. Brydon is een in Wales geboren acteur, comedian, radio en televisie presentator en zanger. The Trip is een rechtstreeks vervolg op de film A Cock and Bull Story, ook met Coogan en Brydon en geregisseerd door Winterbottom. De film draait om de rivaliteit tussen en de zelfoverschatting van de twee comedians.

The Trip is een film gemaakt van een sitcom serie over Coogan en Brydon die een door dagblad The Observer gesponsorde restauranttour ondernemen in het noorden van Engeland. Het acteerwerk is deels geïmproviseerd en de serie werd door de BBC uitgezonden in het najaar van 2010. Naar ieder van de zes afleveringen keken tussen de 1 en 2 miljoen Britten. Bij het monteren gingen 73 van de oorspronkelijk 180 minuten verloren.

Michael Winterbottom maakte eerder Welcome to Sarajevo, 24 Hour Party People, In This World, The Road to Guantanamo, A Mighty Heart, Genova en The Killer Inside Me. Hij staat erom bekend zich met iedere productie opnieuw uit te willen vinden. Voor volgend jaar staan twee nieuwe producties op stapel, Thrishna naar een boek van Thomas Hardy uit 1891 en Bailout naar een boek van Jess Walter uit 2009, een bewijs van een productief en veelzijdig regisseur.

107 minuten, Verenigd Koninkrijk

My Son, My Son, What Have Ye Done? (Werner Herzog, 2009)

2011-06-18T11:58:00.001+02:00

Na de 'man versus nature'-film Grizzly Man, de wonderschone en ijzig koude documentaire Encounters at the End of the World en het heerlijk ontsporende Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (denk aan een manische Nicolas Cage en wegdraaiende shots met alligators) is er deze My Son, My Son, What Have Ye Done? In de marketinginspanningen van filmdistributeurs wordt nadrukkelijk geafficheerd met de productierol van David Lynch, de vermaarde en surrealistische filmmaker (The Elephant Man, Dune, Blue Velvet, Mulholland Drive en Inland Empire). Maar My Son, My Son, What Have Ye Done? is toch écht een film van de 68-jarige Duitse regisseur Werner Herzog.

Werner Herzog volgde nooit een filmopleiding en stal zijn eerste 35 mm camera van de filmschool in München (hij beschouwt deze daad niet als diefstal maar als noodzaak). Als regisseur staat Herzorg erom bekend het zijn acteurs niet makkelijk te maken. Zo hypnotiseerde hij ooit zijn cast voor de film Heart of Glass uit 1974. Hij heeft een voorkeur voor personages die onder grote druk staan, extreem op de proef worden gesteld of door de mensen om hen heen niet worden begrepen. Bewondering en vervreemding wisselen elkaar dan ook regelmatig af in het hoofd van de kijker.

Dat is in deze film niet anders. Hoewel geïnspireerd op een gebeurtenis uit 1979 is het script voor 70% verzonnen, aldus Herzog. Opvallend zijn de beelden uit Kashgar, in de Chineese provincie Xinjiang. De betreffende scène heeft geen narratieve verbinding met rest van de film maar heeft met zijn 'guerilla filmstijl' (Herzog schoot zonder vergunning en met een kleine digitale camera) zeker toegevoegde waarde. Na het afronden van deze film werkte Herzog aan een tweetal inmiddels uitgekomen documentaires. De eerste is getiteld Cave of Forgotten Dreams (over zijn reis in de Chauvet-grot in Frankrijk, in 3D) en de tweede Happy People: A Year in the Taiga (over een inheemse stam in Siberië). Ook aangekondigd: de verfilming van de roman The Piano Tuner, naar het boek van Daniel Mason.

91 minuten, Verenigde Staten

Route Irish (Ken Loach, 2010)

2011-06-14T23:20:00.001+02:00

onder voorbehoud

Route Irish is de naam van de Baghdad Airport Road, een 12 kilometer lange asfaltstrook in Irak. De weg verbindt de zogenaamde International Zone met het International Airport van Baghdad. Na de invasie van Irak in 2003 werd Route Irish een beruchte reis om te ondernemen. Dat kwam door het vele militaire verkeer dat in convooi over de weg trok, alsmede de vele bermbommen, zelfmoordterroristen en drive-by shootings die er plaats hadden. Pas in 2005, na geïntensiveerde Amerikaanse patrouille, werd de weg enigzins veilig.

Route Irish was één van de negentien genomineerde films in Cannes het afgelopen jaar. Regisseur Ken Loach is een bekende op het jaarlijkse Frans filmfestijn. In de afgelopen vijf jaar dong hij drie keer met een film mee in de officiële en prestigieuze competitie van het festival. Met The Wind That Shakes the Barley won hij in 2006 een Palme d'Or en in 2010 was hij met Looking for Eric opnieuw genomineerd.

Centraal in de film staat het thema van de privatisering van oorlog, zoals we die publiekelijk sinds de laatste oorlog in Irak hebben meegemaakt (naar schatting waren er 160.000 zogenaamde 'contractors' actief in Irak, waaronder die van de firma Blackwater). Regisseur Ken Loach en vaste scenarist Paul Laverty kiezen er in Route Irish voor om dit thema te combineren met een duidelijke scheidslijn tussen goed en kwaad. Zij uiten met name kritiek op de politieke onschendbaarheid en de financiële corruptie ten gevolge van deze privatisering. De film is opgenomen in het Verenigd Koninkrijk (Liverpool) en Jordanië.

109 minuten, Verenigd Koninkrijk

Club Zeus (David Verbeek, 2011)

2011-06-09T16:06:00.002+02:00

'Club Zeus' is de vierde film van de Nederlandse regisseur David Verbeek. Eerdere films zijn 'R U There' en 'Shanghai Trance'. 'Club Zeus' werd op het 40ste filmfestival van Rotterdam bekroond met de speciale Return of the Tiger Award.

De film is een low budget project. Verbeek had maar een budget van vijftigduizend Euro en hij draaide de film in tien dagen. Daarvoor heeft hij zo zijn eigen redenen. Hij draaide de film tussen 'Shanghai Trance' en 'R U There' door. In een interview heeft hij laconiek verteld dat hij gewoon niet het geduld had om drie jaar op geld te wachten en maar een beetje aan te modderen. Bovendien dwong het onderwerp hem om de film snel te maken.

'Ik wilde iets kwijt over de ondoorzichtigheid van liefde op die plek. En af en toe heb je een idee en dan wil ik gewoon als een schilder de verf meteen op het doek smijten. Dit voel ik nu, dit vind ik nu belangrijk. Dan is het beter om van dat enthousiasme en die energie gebruik te maken en geen gas terug te nemen om er uitgebreid aan te schaven' aldus David Verbeek. Niettemin was het geen gemakkelijk tussendoortje. Het kostte Verbeek 2 jaar om de film af te monteren.

Rabat (Jim Taihuttu en Victor Ponten, 2011)

2011-06-07T23:20:00.002+02:00

Deze film Rabat zou je een typische roadmovie kunnen noemen. Wat zijn de kenmerken van een roadmovie? Plaats een aantal mensen in een voertuig. Bepaal een eindbestemming. Onderweg gebeurt er van alles met en tussen de reisgenoten en eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen is alles veranderd en niets zal meer hetzelfde zijn als voorheen. Voorbeelden van roadmovies zijn o.a. La Strada (1954) van Fellini, Easy Rider uit 1969, Thelma & Louise en eergisteren nog op tv Natural Born Killers en ...

Ook Rabat volgt de ongeschreven regels van dit filmgenre. De film is gemaakt door de jonge regisseurs Jim Taihuttu en Victor Ponten. Zij hebben in Nederland al een aantal commercials, videoclips, korte films en documentaires gemaakt. Rabat is hun speelfilmdebuut. Als echte low-budget productie is de film in korte tijd opgenomen en lijkt vooral gericht op een wat jonger publiek. Maar ook niet-jongeren zullen zich met deze film zeker vermaken.

Rabat is een debuutfilm, die met beperkte middelen werd gemaakt en die ons zeker nieuwsgierig zal maken naar toekomstige producties van de hand van beide regisseurs.

The Tree of Life (Terrence Malick, 2010)

2011-05-29T18:00:00.000+02:00

Jessica Chastain en Brad Pitt

The Tree of Life is na Badlands, Days of Heaven, The Thin Red Line en The New World de vijfde film van de inmiddels 67-jarige regisseur Terrence Malick. Let wel: de vijfde film in ruim vier decennia. Malick studeerde filosofie aan Harvard en startte aansluitend een promotietraject aan Oxford. Na een dispuut met zijn begeleider keerde hij zonder titel terug naar de Verenigde Staten en doceerde filosofie aan het Massachusetts Institute of Technology. Dat deed hij in combinatie met een freelance-rol als journalist die niet veel later zou uitmonden in het schrijven van filmscenario's. Critici beschouwen zijn films noch als verhalend, noch als beschrijvend. Zijn films worden als 'filmisch' beschouwd: daarmee verhaal en werkelijkheid suggererend zonder als zodanig te zijn bedoeld.

Al vanaf 1978 is Malick gefascineerd door de oorsprong van het leven, toen hij startte met zijn werk aan een script over dit onderwerp. The Tree of Life zou kunnen worden geïnterpreteerd als een accumulatie van deze fascinatie. Centraal staan liefde, vergevingsgezindheid en schoonheid tegenover ziekte, lijden en de dood. Kenmerken aan The Tree of Life is het - bij gebrek aan een beter woord - kaleidoscopische karakter van de film: van de intimiteit van een familie tot de uitgestrektheid van het universum.

De film is voor een deel opgenomen in de geboorteplaats van Malick: Waco, Texas. Dat gebeurde al in het jaar 2008 en de tijd tussen filmopname en filmdistributie werd in het geheel besteed aan de montage. Dat kunt u merken als u de aandacht richt op de opnamen van natuurfenomenen en de beelden van computergeanimeerde dinosauriërs. De film ging in première op het festival in Cannes en won daar de Gouden Palm. Geheel in lijn met zijn zorgvuldig bewaakte privacy nam Malick de prijs niet zelf in ontvangst, maar liet dat over aan de producenten van zijn film. In de film spelen Brad Pitt en Sean Penn belangrijke rollen.

138 minuten, Verenigde Staten

Something Borrowed (Luke Greenfield, 2011)

2011-05-29T17:00:00.000+02:00

onder voorbehoud

Luke Greenfield is een 39-jarige Amerikaanse regisseur van romatische komedies en Something Borrowed vormt daarop geen uitzondering. Gebaseerd op het boek van Emily Griffin is het een verfilming in het immens populaire chick lit genre. Griffin publiceerde haar boek in 2004 en schreef het jaar erop de sequel Something Blue. Het interessante aan de twee boeken is dat in het eerste boek vanuit het perspectief van personage Rachel White wordt geschreven, en het tweede boek vanuit personage Darcy Rhone.

Hoofdrollen zijn er voor 'Academy Award® nominee' Kate Hudson (Almost Famous en Nine), Ginnifer Goodwin (He’s Just Not That Into You) en John Krasinski (It’s Complicated). Ook werkten mee: de 'director of photography' en 'costume designer' van de film Valentine's Day, de 'production designer' van de film The Bounty Hunter en de 'music composer' van Four Christmases. Op de soundtrack zijn ondermeer Natasha Bedingfield, Salt-N-Pepa en DJ Axel te horen.

Centraal thema is de vraag hoe te kiezen tussen vriendschap en liefde. Ook de angst voor het leven nadat je 30 jaar oud bent geworden speelt een rol. De film is opgenomen in New York City en in The Hamptons. Kenners zullen kunnen herkennen: de Crimson club in het Flatiron district, de Spring Lounge (Shark Bar) in Nolita, de M1-5 Loung in Tribeca, de Martime Hotel en de Jeffrey department store in de Meatpacking district. De makers hebben geprobeerd weg te blijven van de typische beelden van New York zoals we die kennen van de media.

113 minuten, Verenigde Staten

Water for Elephants

2011-05-29T11:49:00.003+02:00

Deze film geeft een indringend kijkje in het circusleven van begin vorige eeuw en is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Sara Gruen uit 2006. Voor de opnamen werden begrijpelijkerwijs veel dieren ingezet en de dagelijkse inzet van een dierentrainer was daarbij nodig.

De Oostenrijkse acteur Christopher Waltz speelt het complexe karakter van circusbaas August. Hij won eerder een Oscar voor de Beste Bijrol voor zijn rol in 'The Inglorious Bastards'. Daarnaast zien we in de mannelijke hoofdrol Robert Pattinson, de jonge acteur (25), vooral bekend van zijn rol als vampier in de televisieserie Twilight. In 2009 werd hij overigens door het blad Glamour uitverkozcen tot de 'Meest sexy man ter wereld'.

Maar goed, we kunnen het over de acteurs en actrices hebben in de film, de echte hoofdrol is natuurlijk voor Tai, een 42-jarige Aziatische olifant, die de rol van Rosie speelt. Recent kwamen er berichten dat de olifant stroomstoten en slaag had toegediend gekregen, iets wat de filmmakers overigens nadrukkelijk bestrijden.

Made in Dagenham

2011-05-29T11:28:00.009+02:00

Deze film is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen uit 1968. De 187 vrouwelijke medewerkers van de Ford-fabriek in Dagenham, die verantwoordelijk waren voor de stoel- en binnenkleding van de 300 Fords die dagelijks geproduceerd werden, kwamen in opstand tegen het feit dat ze voor hun werkzaamheden aanzienlijk minder betaald kregen dan hun mannelijke collega's.

De rol van aanvoerster Rita wordt vertolkt door Sally Hawkins, bekend van 'Happy Go Lucky' en recent nog te zien in 'Never let me go'. Zij heeft, als voorbereiding op haar rol, thee gedronken met drie van de toenmalige werkneemsters, die nog altijd in Dagenham wonen en bevriend zijn en niet onder de indruk bleken te zijn dat er een film werd gemaakt over hun belevenissen. Daarnaast zien we bekende Engelse acteurs als Bob Hoskins en Miranda Richardson (als een Margareth Thatcher avant-la-lettre).

De film geeft goed de 60-er jarensfeer neer met het lichtgebruik en de styling, zoals we recent ook in andere Engelse films zagen als 'An Education' en 'Nowhere Boy'. Zo ziet u Rita op het affiche van de film een snedig rood jurkje dragen van het destijds zeer populaire kledingmerk Biba, een van de eerste mode-postorderbedrijven. De film is van dezelfde regisseur als van Calender Girls en doet hier sterk aan denken als ook een staaltje girlpower.

Howl (Rob Epstein en Jeffrey Friedman, 2010)

2011-05-28T20:00:00.000+02:00

Howl (Allen Ginsberg, 1955)

                    For Carl Solomon 

                           I 

       I saw the best minds of my generation destroyed by 
              madness, starving hysterical naked, 
       dragging themselves through the negro streets at dawn 
              looking for an angry fix, 
       angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly 
              connection to the starry dynamo in the machin- 
              ery of night, 
       who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat 
              up smoking in the supernatural darkness of 
              cold-water flats floating across the tops of cities 
              contemplating jazz, 
       who bared their brains to Heaven under the El and 
              saw Mohammedan angels staggering on tene- 
              ment roofs illuminated, 
       who passed through universities with radiant cool eyes 
              hallucinating Arkansas and Blake-light tragedy 
              among the scholars of war, 
       who were expelled from the academies for crazy & 
              publishing obscene odes on the windows of the 
              skull, 
       who cowered in unshaven rooms in underwear, burn- 
              ing their money in wastebaskets and listening 
              to the Terror through the wall, 
       who got busted in their pubic beards returning through 
              Laredo with a belt of marijuana for New York, 
       who ate fire in paint hotels or drank turpentine in 
              Paradise Alley, death, or purgatoried their 
              torsos night after night 
       with dreams, with drugs, with waking nightmares, al- 
              cohol and cock and endless balls, 
       incomparable blind; streets of shuddering cloud and 
              lightning in the mind leaping toward poles of 
              Canada & Paterson, illuminating all the mo- 
              tionless world of Time between, 
       Peyote solidities of halls, backyard green tree cemetery 
              dawns, wine drunkenness over the rooftops, 
              storefront boroughs of teahead joyride neon 
              blinking traffic light, sun and moon and tree 
              vibrations in the roaring winter dusks of Brook- 
              lyn, ashcan rantings and kind king light of mind, 
       who chained themselves to subways for the endless 
              ride from Battery to holy Bronx on benzedrine 
              until the noise of wheels and children brought 
              them down shuddering mouth-wracked and 
              battered bleak of brain all drained of brilliance 
              in the drear light of Zoo, 
       who sank all night in submarine light of Bickford's 
              floated out and sat through the stale beer after 
              noon in desolate Fugazzi's, listening to the crack 
              of doom on the hydrogen jukebox, 
       who talked continuously seventy hours from park to 
              pad to bar to Bellevue to museum to the Brook- 
              lyn Bridge, 
       lost battalion of platonic conversationalists jumping 
              down the stoops off fire escapes off windowsills 
              off Empire State out of the moon, 
       yacketayakking screaming vomiting whispering facts 
              and memories and anecdotes and eyeball kicks 
              and shocks of hospitals and jails and wars, 
       whole intellects disgorged in total recall for seven days 
              and nights with brilliant eyes, meat for the 
              Synagogue cast on the pavement, 
       who vanished into nowhere Zen New Jersey leaving a 
              trail of ambiguous picture postcards of Atlantic 
              City Hall, 
       suffering Eastern sweats and Tangerian bone-grind- 
              ings and migraines of China under junk-with- 
              drawal in Newark's bleak furnished room, 
       who wandered around and around at midnight in the 
              railroad yard wondering where to go, and went, 
              leaving no broken hearts, 
       who lit cigarettes in boxcars boxcars boxcars racketing 
              through snow toward lonesome farms in grand- 
              father night, 
       who studied Plotinus Poe St. John of the Cross telep- 
              athy and bop kabbalah because the cosmos in- 
              stinctively vibrated at their feet in Kansas, 
       who loned it through the streets of Idaho seeking vis- 
              ionary indian angels who were visionary indian 
              angels, 
       who thought they were only mad when Baltimore 
              gleamed in supernatural ecstasy, 
       who jumped in limousines with the Chinaman of Okla- 
              homa on the impulse of winter midnight street 
              light smalltown rain, 
       who lounged hungry and lonesome through Houston 
              seeking jazz or sex or soup, and followed the 
              brilliant Spaniard to converse about America 
              and Eternity, a hopeless task, and so took ship 
              to Africa, 
       who disappeared into the volcanoes of Mexico leaving 
              behind nothing but the shadow of dungarees 
              and the lava and ash of poetry scattered in fire 
              place Chicago, 
       who reappeared on the West Coast investigating the 
              F.B.I. in beards and shorts with big pacifist 
              eyes sexy in their dark skin passing out incom- 
              prehensible leaflets, 
       who burned cigarette holes in their arms protesting 
              the narcotic tobacco haze of Capitalism, 
       who distributed Supercommunist pamphlets in Union 
              Square weeping and undressing while the sirens 
              of Los Alamos wailed them down, and wailed 
              down Wall, and the Staten Island ferry also 
              wailed, 
       who broke down crying in white gymnasiums naked 
              and trembling before the machinery of other 
              skeletons, 
       who bit detectives in the neck and shrieked with delight 
              in policecars for committing no crime but their 
              own wild cooking pederasty and intoxication, 
       who howled on their knees in the subway and were 
              dragged off the roof waving genitals and manu- 
              scripts, 
       who let themselves be fucked in the ass by saintly 
              motorcyclists, and screamed with joy, 
       who blew and were blown by those human seraphim, 
              the sailors, caresses of Atlantic and Caribbean 
              love, 
       who balled in the morning in the evenings in rose 
              gardens and the grass of public parks and 
              cemeteries scattering their semen freely to 
              whomever come who may, 
       who hiccuped endlessly trying to giggle but wound up 
              with a sob behind a partition in a Turkish Bath 
              when the blond & naked angel came to pierce 
              them with a sword, 
       who lost their loveboys to the three old shrews of fate 
              the one eyed shrew of the heterosexual dollar 
              the one eyed shrew that winks out of the womb 
              and the one eyed shrew that does nothing but 
              sit on her ass and snip the intellectual golden 
              threads of the craftsman's loom, 
       who copulated ecstatic and insatiate with a bottle of 
              beer a sweetheart a package of cigarettes a can- 
              dle and fell off the bed, and continued along 
              the floor and down the hall and ended fainting 
              on the wall with a vision of ultimate cunt and 
              come eluding the last gyzym of consciousness, 
       who sweetened the snatches of a million girls trembling 
              in the sunset, and were red eyed in the morning 
              but prepared to sweeten the snatch of the sun 
              rise, flashing buttocks under barns and naked 
              in the lake, 
       who went out whoring through Colorado in myriad 
              stolen night-cars, N.C., secret hero of these 
              poems, cocksman and Adonis of Denver-joy 
              to the memory of his innumerable lays of girls 
              in empty lots & diner backyards, moviehouses' 
              rickety rows, on mountaintops in caves or with 
              gaunt waitresses in familiar roadside lonely pet- 
              ticoat upliftings & especially secret gas-station 
              solipsisms of johns, & hometown alleys too, 
       who faded out in vast sordid movies, were shifted in 
              dreams, woke on a sudden Manhattan, and 
              picked themselves up out of basements hung 
              over with heartless Tokay and horrors of Third 
              Avenue iron dreams & stumbled to unemploy- 
              ment offices, 
       who walked all night with their shoes full of blood on 
              the snowbank docks waiting for a door in the 
              East River to open to a room full of steamheat 
              and opium, 
       who created great suicidal dramas on the apartment 
              cliff-banks of the Hudson under the wartime 
              blue floodlight of the moon & their heads shall 
              be crowned with laurel in oblivion, 
       who ate the lamb stew of the imagination or digested 
              the crab at the muddy bottom of the rivers of 
              Bowery, 
       who wept at the romance of the streets with their 
              pushcarts full of onions and bad music, 
       who sat in boxes breathing in the darkness under the 
              bridge, and rose up to build harpsichords in 
              their lofts, 
       who coughed on the sixth floor of Harlem crowned 
              with flame under the tubercular sky surrounded 
              by orange crates of theology, 
       who scribbled all night rocking and rolling over lofty 
              incantations which in the yellow morning were 
              stanzas of gibberish, 
       who cooked rotten animals lung heart feet tail borsht 
              & tortillas dreaming of the pure vegetable 
              kingdom, 
       who plunged themselves under meat trucks looking for 
              an egg, 
       who threw their watches off the roof to cast their ballot 
              for Eternity outside of Time, & alarm clocks 
              fell on their heads every day for the next decade, 
       who cut their wrists three times successively unsuccess- 
              fully, gave up and were forced to open antique 
              stores where they thought they were growing 
              old and cried, 
       who were burned alive in their innocent flannel suits 
              on Madison Avenue amid blasts of leaden verse 
              & the tanked-up clatter of the iron regiments 
              of fashion & the nitroglycerine shrieks of the 
              fairies of advertising & the mustard gas of sinis- 
              ter intelligent editors, or were run down by the 
              drunken taxicabs of Absolute Reality, 
       who jumped off the Brooklyn Bridge this actually hap- 
              pened and walked away unknown and forgotten 
              into the ghostly daze of Chinatown soup alley 
              ways & firetrucks, not even one free beer, 
       who sang out of their windows in despair, fell out of 
              the subway window, jumped in the filthy Pas- 
              saic, leaped on negroes, cried all over the street, 
              danced on broken wineglasses barefoot smashed 
              phonograph records of nostalgic European 
              1930s German jazz finished the whiskey and 
              threw up groaning into the bloody toilet, moans 
              in their ears and the blast of colossal steam 
              whistles, 
       who barreled down the highways of the past journeying 
              to each other's hotrod-Golgotha jail-solitude 
              watch or Birmingham jazz incarnation, 
       who drove crosscountry seventytwo hours to find out 
              if I had a vision or you had a vision or he had 
              a vision to find out Eternity, 
       who journeyed to Denver, who died in Denver, who 
              came back to Denver & waited in vain, who 
              watched over Denver & brooded & loned in 
              Denver and finally went away to find out the 
              Time, & now Denver is lonesome for her heroes, 
       who fell on their knees in hopeless cathedrals praying 
              for each other's salvation and light and breasts, 
              until the soul illuminated its hair for a second, 
       who crashed through their minds in jail waiting for 
              impossible criminals with golden heads and the 
              charm of reality in their hearts who sang sweet 
              blues to Alcatraz, 
       who retired to Mexico to cultivate a habit, or Rocky 
              Mount to tender Buddha or Tangiers to boys 
              or Southern Pacific to the black locomotive or 
              Harvard to Narcissus to Woodlawn to the 
              daisychain or grave, 
       who demanded sanity trials accusing the radio of hyp 
              notism & were left with their insanity & their 
              hands & a hung jury, 
       who threw potato salad at CCNY lecturers on Dadaism 
              and subsequently presented themselves on the 
              granite steps of the madhouse with shaven heads 
              and harlequin speech of suicide, demanding in- 
              stantaneous lobotomy, 
       and who were given instead the concrete void of insulin 
              Metrazol electricity hydrotherapy psycho- 
              therapy occupational therapy pingpong & 
              amnesia, 
       who in humorless protest overturned only one symbolic 
              pingpong table, resting briefly in catatonia, 
       returning years later truly bald except for a wig of 
              blood, and tears and fingers, to the visible mad 
              man doom of the wards of the madtowns of the 
              East, 
       Pilgrim State's Rockland's and Greystone's foetid 
              halls, bickering with the echoes of the soul, rock- 
              ing and rolling in the midnight solitude-bench 
              dolmen-realms of love, dream of life a night- 
              mare, bodies turned to stone as heavy as the 
              moon, 
       with mother finally ******, and the last fantastic book 
              flung out of the tenement window, and the last 
              door closed at 4. A.M. and the last telephone 
              slammed at the wall in reply and the last fur- 
              nished room emptied down to the last piece of 
              mental furniture, a yellow paper rose twisted 
              on a wire hanger in the closet, and even that 
              imaginary, nothing but a hopeful little bit of 
              hallucination 
       ah, Carl, while you are not safe I am not safe, and 
              now you're really in the total animal soup of 
              time 
       and who therefore ran through the icy streets obsessed 
              with a sudden flash of the alchemy of the use 
              of the ellipse the catalog the meter & the vibrat- 
              ing plane, 
       who dreamt and made incarnate gaps in Time & Space 
              through images juxtaposed, and trapped the 
              archangel of the soul between 2 visual images 
              and joined the elemental verbs and set the noun 
              and dash of consciousness together jumping 
              with sensation of Pater Omnipotens Aeterna 
              Deus 
       to recreate the syntax and measure of poor human 
              prose and stand before you speechless and intel- 
              ligent and shaking with shame, rejected yet con- 
              fessing out the soul to conform to the rhythm 
              of thought in his naked and endless head, 
       the madman bum and angel beat in Time, unknown, 
              yet putting down here what might be left to say 
              in time come after death, 
       and rose reincarnate in the ghostly clothes of jazz in 
              the goldhorn shadow of the band and blew the 
              suffering of America's naked mind for love into 
              an eli eli lamma lamma sabacthani saxophone 
              cry that shivered the cities down to the last radio 
       with the absolute heart of the poem of life butchered 
              out of their own bodies good to eat a thousand 
              years. 

                           II 

       What sphinx of cement and aluminum bashed open 
              their skulls and ate up their brains and imagi- 
              nation? 
       Moloch! Solitude! Filth! Ugliness! Ashcans and unob 
              tainable dollars! Children screaming under the 
              stairways! Boys sobbing in armies! Old men 
              weeping in the parks! 
       Moloch! Moloch! Nightmare of Moloch! Moloch the 
              loveless! Mental Moloch! Moloch the heavy 
              judger of men! 
       Moloch the incomprehensible prison! Moloch the 
              crossbone soulless jailhouse and Congress of 
              sorrows! Moloch whose buildings are judgment! 
              Moloch the vast stone of war! Moloch the stun- 
              ned governments! 
       Moloch whose mind is pure machinery! Moloch whose 
              blood is running money! Moloch whose fingers 
              are ten armies! Moloch whose breast is a canni- 
              bal dynamo! Moloch whose ear is a smoking 
              tomb! 
       Moloch whose eyes are a thousand blind windows! 
              Moloch whose skyscrapers stand in the long 
              streets like endless Jehovahs! Moloch whose fac- 
              tories dream and croak in the fog! Moloch whose 
              smokestacks and antennae crown the cities! 
       Moloch whose love is endless oil and stone! Moloch 
              whose soul is electricity and banks! Moloch 
              whose poverty is the specter of genius! Moloch 
              whose fate is a cloud of sexless hydrogen! 
              Moloch whose name is the Mind! 
       Moloch in whom I sit lonely! Moloch in whom I dream 
              Angels! Crazy in Moloch! Cocksucker in 
              Moloch! Lacklove and manless in Moloch! 
       Moloch who entered my soul early! Moloch in whom 
              I am a consciousness without a body! Moloch 
              who frightened me out of my natural ecstasy! 
              Moloch whom I abandon! Wake up in Moloch! 
              Light streaming out of the sky! 
       Moloch! Moloch! Robot apartments! invisible suburbs! 
              skeleton treasuries! blind capitals! demonic 
              industries! spectral nations! invincible mad 
              houses! granite cocks! monstrous bombs! 
       They broke their backs lifting Moloch to Heaven! Pave- 
              ments, trees, radios, tons! lifting the city to 
              Heaven which exists and is everywhere about 
              us! 
       Visions! omens! hallucinations! miracles! ecstasies! 
              gone down the American river! 
       Dreams! adorations! illuminations! religions! the whole 
              boatload of sensitive bullshit! 
       Breakthroughs! over the river! flips and crucifixions! 
              gone down the flood! Highs! Epiphanies! De- 
              spairs! Ten years' animal screams and suicides! 
              Minds! New loves! Mad generation! down on 
              the rocks of Time! 
       Real holy laughter in the river! They saw it all! the 
              wild eyes! the holy yells! They bade farewell! 
              They jumped off the roof! to solitude! waving! 
              carrying flowers! Down to the river! into the 
              street! 

                           III

       Carl Solomon! I'm with you in Rockland 
              where you're madder than I am 
       I'm with you in Rockland 
              where you must feel very strange 
       I'm with you in Rockland 
              where you imitate the shade of my mother 
       I'm with you in Rockland 
              where you've murdered your twelve secretaries 
       I'm with you in Rockland 
              where you laugh at this invisible humor 
       I'm with you in Rockland 
              where we are great writers on the same dreadful 
              typewriter 
       I'm with you in Rockland 
              where your condition has become serious and 
              is reported on the radio 
       I'm with you in Rockland 
              where the faculties of the skull no longer admit 
              the worms of the senses 
       I'm with you in Rockland 
              where you drink the tea of the breasts of the 
              spinsters of Utica 
       I'm with you in Rockland 
              where you pun on the bodies of your nurses the 
              harpies of the Bronx 
       I'm with you in Rockland 
              where you scream in a straightjacket that you're 
              losing the game of the actual pingpong of the 
              abyss 
       I'm with you in Rockland 
              where you bang on the catatonic piano the soul 
              is innocent and immortal it should never die 
              ungodly in an armed madhouse 
       I'm with you in Rockland 
              where fifty more shocks will never return your 
              soul to its body again from its pilgrimage to a 
              cross in the void 
       I'm with you in Rockland 
              where you accuse your doctors of insanity and 
              plot the Hebrew socialist revolution against the 
              fascist national Golgotha 
       I'm with you in Rockland 
              where you will split the heavens of Long Island 
              and resurrect your living human Jesus from the 
              superhuman tomb 
       I'm with you in Rockland 
              where there are twenty-five-thousand mad com- 
              rades all together singing the final stanzas of the Internationale 
       I'm with you in Rockland 
              where we hug and kiss the United States under 
              our bedsheets the United States that coughs all 
              night and won't let us sleep 
       I'm with you in Rockland 
              where we wake up electrified out of the coma 
              by our own souls' airplanes roaring over the 
              roof they've come to drop angelic bombs the 
              hospital illuminates itself imaginary walls col- 
              lapse O skinny legions run outside O starry 
              spangled shock of mercy the eternal war is 
              here O victory forget your underwear we're 
              free 
       I'm with you in Rockland 
              in my dreams you walk dripping from a sea- 
              journey on the highway across America in tears 
              to the door of my cottage in the Western night

84 minuten, Verenigde Staten

Welcome to the Rileys (Jake Scott, 2011)

2011-05-27T21:51:00.002+02:00

Regisseur Jake Scott is vooral bekend als maker van videoclips. Hij regisseerde o.a. de clip voor 'Everybody Hurts' van REM en won daarmee een MTV award. In 1999 maakte hij zijn eerste speelfilm 'Plunkett & McLeane' en nu pas, 12 jaar later dus, maakt hij met 'Welcome to the Rileys' zijn 2de speelfilm.

In de trailer van de film en in filmposters en andere aankondigingen geeft Scott veel van het plot met opzet weg. Hij zei zelf hierover dat 'de verrassing dan des te groter is dan je op grond van de weggeven informatie verwacht'.

'Welcome to the Rileys' zou je een acteerduel kunnen noemen tussen 3 acteurs: 1ste: James Gandolfini als Doug Riley. Zeg Gandolfini en je denkt direct aan Tony Soprano uit 'The Sopranos'. Hij zal hier wel nooit meer vanaf komen. De 2de persoon in dit acteerduel is Melissa Leo als Lois Riley. Leo schitterde eerder dit jaar in een Oscarwinnende bijrol in de film 'The Fighter' van David Russell. De 3de persoon is de actrice Kristen Steward. Zij werd in de media om deze rol geprezen vanwege haar moed om de sexscenes aan te gaan. In 2007 liet zij in de film 'Into the Wild' al zien, dat ze heel veel in haar mars had. Gaat u nu de film zien en het is aan u om te oordelen wie dit acteerduel gewonnen heeft, of…..dat er misschien wel sprake is van een gelijk spel.

The Troll Hunter (André Øvredal, 2011)

2011-05-27T21:42:00.002+02:00

Trollen zijn eigenlijk geen monsters. Daarvoor is hun aaibaarheidsfactor veel te groot. Debuterend regisseur Øvredal heeft op een bijzondere wijze over deze wezens toch een monsterfilm kunnen maken volgens een beproefd recept, dat in alle opzichten doet denken aan The Blair Witch Project.

Maar The Troll Hunter gaat verder dan The Blair Witch Project. Ondanks alle absurditeiten is Øvredal er in geslaagd om met die documentairestijl en het improviseren van acteurs een geloofwaardige en tegelijkertijd ook grappige film te maken.

Veel van die wetenswaardigheden haalde Øvredal uit sprookjes – niet de softe versie van nu, maar die grimmige van vroeger. Ik denk dan zelf direct aan Sprookjes Van Grimm, met zijn draken, duivels en monsters. Niet echt een lieflijk en geweldloos boek! Om het grimmige karakter te benadrukken maakt de regisseur hierbij ook dankbaar gebruik van het ruige en onheilspellende Noorse landschap. Het dwingt in ieder geval je blik naar het veranderende Noorse landschap te kijken en dat is het grootste pluspunt van The Troll Hunter. Øvredal laat in deze monster-komedie-roadmovie zien, hoe een regisseur met liefde voor de eigen cultuur een genrefilm naar zijn hand kan zetten.

Rundskop (Michael Roskam, 2011)

2011-05-27T21:25:00.003+02:00

Er zijn maar weinig acteurs die de moed en de volharding tonen om hun lichaam aan te passen aan de rol die zij moeten spelen. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts heeft deze uitdaging opgepakt. In drie jaar tijd heeft hij zichzelf 27 kilo zwaarder gegeten. Zijn dieet bestond uit tonijn, kip, bananen en havermout en dat tien keer per dag. Dit lijkt allemaal heel ongezond, maar de acteur heeft zelf gezegd dat hij goed medisch advies ingewonnen heeft. Langzaam opgebouwd met gezonde voeding. Om spiermassa te kweken heeft hij veel aan krachttraining gedaan en dat alles om op een soort Minotaurus te lijken, een mythologisch wezen met het lichaam van een mens en de kop van een stier.

Waarom ging hij zo ver? Schoenaerts heeft hierover gezegd dat hij verliefd was op het script en had er alles voor over om deze rol te spelen. Hij is niet de eerste, die bereid is om zijn lichaamsgewicht aan te passen voor een filmrol. Robert de Niro kwam 20 kilo aan voor zijn rol in 'Raging Bull' uit 1980; Adrien Brody viel daarentegen 15 kilo af voor zijn rol in 'The Pianist' uit 2002. Maar de absolute koning van het jojoën met lichaamsgewicht is zonder twijfel Christian Bale, die voor de film 'The Machinist' uit 2005 32 kilo afviel op een dieet van een appel en een blikje tonijn per dag. Verder afvallen mocht hij medisch gezien niet meer, want dan zou zijn leven in gevaar komen. Direct na zijn rol in The Machinist moest Bale binnen een paar maanden weer 20 kilo aankomen om in een nieuwe Batmanfilm te spelen.

Terug naar 'Rundskop'. Schoenaerts heeft over zijn personage verteld dat deze "het levende bewijs is van het gegeven dat een mens verhardt als hij geen liefde in zijn leven krijgt. Dat is voor hem de essentie van 'Rundskop'."

Rien à déclarer (Dany Boon, 2010)

2011-05-25T18:00:00.033+02:00

onder voorbehoud

Rien à déclarer is een film van en met Dany Boon. Eerder maakte hij naam en faam met de veelgeprezen komedie Bienvenue chez les Ch’tis. Dat is, op de James Cameron's Titanic na, met 20 miljoen bezoekers de best bezochte film in Frankrijk ooit. Het idee voor Rien à déclarer ontstond toen Dany Boon heen en weer reisde tussen Noord-Frankrijk en Frans-Vlaanderen voor het maken van Bienvenue chez les Ch’tis. De voorheen zo vitale grensovergang bleek een no man's land geworden. En die leegte vulde zich in zijn hoofd met het idee voor een film.

Dany Boon werd geboren als Daniel Hamidou in 1966. Hij begon zijn carrière met het inspreken van cartoons en als mimespeler. Hij maakte sindsdien meer dan tien one-man-shows, twee theaterstukken en voor Rien à déclarer vijftien films (waarvan hij er drie regisseerde). Over het verschil tussen film en theater zegt Dany Boon het volgende: "When you write a screenplay you have to manage to surprise without destabilizing and to synthesize. In a screenplay, a scene is stronger when you’ve taken the marrow out and where you manage to get to the heart and the flesh of a situation, but also of the characters, the acting, the lighting and the way its directed. There’s an endless number of parameters before you obtain the result you’re after."

De absurditeit van grenzen leent zich uitstekend voor een komedie. Toch raakt de film ook zwaardere thema's als racisme en liefde. Zo hebben de Fransen het graag over Les petit Belges en de Belgen refereren aan Fransen als chauvinisten. Van het verhaal is inmiddels ook een boek en een stripverhaal verschenen.

105 minuten, Frankrijk

22 Mei (Koen Mortier, 2011)

2011-05-22T12:11:00.003+02:00

Koen Mortier is een eigenzinnige Vlaamse filmmaker. Hij maakte in 2006 zijn filmdebuut met de provocerende film Ex Drummer. Provocerend, omdat hij zich niets aantrok van gangbare filmwetten en beeldafspraken en zelf zijn eigen regels en normen bepaalt.

De titel van de film is zomaar willekeurig gekozen omdat 22 mei de datum was, waarop de film in première zou gaan. Mortier had eigenlijk na de première elke dag van titel willen wisselen: 23 mei, 24 mei, etc. Maar dat kon uiteraard niet vanwege posters, aankondigingen, enz. Áchteraf - zoals hij zelf zei - vond hij zijn eigen idee een 'verschrikkelijke ramp'. 22 mei komt voort uit Mortiers gedachten over de aanslagen op de WTC torens in New York. 'Wat als jij de beveiliger bent op de luchthaven? De heer Atta passeert. Niets aan de hand. Een half uur later storten de vliegtuigen zich in de gebouwen, een kleine 4000 doden. Hoe leef je daarmee?'

Dat waren de vragen, die Mortier zichzelf stelde toen hij aan deze film begon. Hij confrontreert zich met de slachtoffers en deze confrontaties werpen steeds nieuwe 'wat als' vragen op. In deze verhaalconstructie verandert ook steeds de invalshoek, waarnaar we naar slachtoffers en dader kijken. Elk slachtoffer en ook de dader vertelt zijn eigen verhaal, maar door de verhalen van andere slachtoffers gaan we ineens met andere ogen naar deze mensen en hun achtergrond kijken.
Mortier heeft er bewust voor gekozen om geen politieke of religieuze elementen in zijn film te stoppen. Hij heeft hierover gezegd: '…dan was mijn doel mislukt, namelijk het schuldgevoel van buitenstaanders belichten.'

Angèle et Tony (Alix Delaporte, 2010)

2011-05-22T10:46:00.000+02:00

onder voorbehoud

Regisseur Alix Delaporte debuteert met de film Angèle (gespeeld door Clotilde Hesme) et Tony (gespeeld door Grégory Gadebois). Delaporte is journaliste, werd documentairefilmer en rolde via portretten van voetbalspelers (waaronder Zinedine Zidane) in de regisseursstoel. Clotilde Hesme speelde al eerder een rolletje in een van haar korte films. Angèle et Tony is bedoeld als liefdesverhaal en deels gebaseerd op de jeugd van de regisseur: moeder en grootmoeder werden geboren in Normandië, niet ver van Port-en-Bessin waar de film is opgenomen.

Port-en-Bessin is een kustdorp in het Franse departement Calvados (regio Basse-Normandie) en telt iets meer dan 2000 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bayeux. De 'Casino-scene' in de oorlogsfilm The Longest Day (Bernhard Wicki, Ken Annakin en Andrew Marton, 1962) is opgenomen in Port-en-Bessin. Ook zijn rondom het dorp en in de kustlijn bij het dorp nog veel resten te vinden van bunkers uit de Tweede Wereldoorlog.

Kenmerkend aan de film is een eenvoudige mise-en-scène (enscenering). Werkte Delaporte voor haar documentairewerk nog veelvuldig met een handeld camera, in Angèle et Tony zijn de camera's stevig geaard. Delaporte wilde voorrang geven aan de bewegingen van de acteurs (en niet aan de kunstmatige beweging van de camera). De beeldende kracht van de film zit in de non-verbale communicatie, ook omdat de hoofdpersonages niet veel spreken. In de montage is veel aandacht besteed aan het licht: cinema moet volgens Delaporte een fysieke sensatie zijn. 'Je moet niet hoeven denken om het prachtig te vinden', zo zegt zij het zelf.

87 minuten, Frankrijk

Hævnen (Susanne Bier, 2010)

2011-05-21T10:41:00.000+02:00

Hævnen (letterlijk: Wraak) is de oorspronkelijke titel van de film In a better world van Susanne Bier. Het is de elfde film van deze 51-jarige Deense regisseur, die ook verantwoordelijk was voor de film Efter brylluppe (After the Wedding). Beide films waren genomineerd voor een Academy Award. De eerste keer moest Susanne Bier haar meerdere erkennen in Florian Henckel von Donnersmarck, regisseur van Das Leben der Anderen. Dit jaar wist zij haar nominatie wél te verzilveren. Suzanne Bier studeerde eerst kunst en architectuur in Israël en daarna film aan de National Film School of Denmark.

In haar eerdere films onderzocht Susanne Bier ondermeer hoe mensen omgaan met verslaving, vriendschap en verdriet. Denkt u aan films als Things We Lost in the Fire en Brødre (Brothers): intelligente films zonder pasklare oplossingen. Centraal thema in deze film is de reactie van mensen op geweld. Zelf zegt Susanne Bier over de thematiek: ‘De film gaat over wraak én vergeving. (...) Die twee horen bij elkaar. De wens om wraak te nemen, en de noodzaak tot vergeven.’

Mikael Persbrandt en Trine Dyrholm spelen een stel dat terugkijkt op een relatie die geen stand heeft gehouden. Ulrich Thomsen speelt een man die net zijn vrouw aan kanker heeft verloren. Stijlkenmerken zijn de nadrukkelijk aanwezige muziek en de ruimte die Bier maakt voor meanderende beelden van met name de natuur rondom een Deens kustplaatsje. Deze melodramatische elementen illustreren de morele dilemma's waar de karakters mee worstelen.

103 minuten, Denemarken

Water for Elephants (Francis Lawrence, 2011)

2011-05-20T23:48:00.000+02:00

onder voorbehoud

Water for Elephants van regisseur Francis Lawrence speelt zich af in de Verenigde Staten van de jaren '30 vorige eeuw. Lawrence maakte eerder de semifilosofische film I Am Legend met Will Smith en de bovennatuurlijke horrorfilm Constantine met Keanu Reeves. Lawrence, geboren Oostenrijker, verhuisde op zijn derde naar Los Angeles. Zijn voornaamste successen verwierf hij in het domein van de muziekvideo. Hij regisseerde onder andere video's van Lady Gaga, Britney Spears, The Black Eyed Peas, Jay-Z, Avril Lavigne, Aerosmith, Janet Jackson, Jennifer Lopez, Destiny's Child, Garbage, Gwen Stefani, Pink, Shakira en Missy Elliott.

De film is gebaseerd op het boek van Sara Gruen, een in Canada geboren auteur van boeken die veelal gaan over dieren: in gevangenschap en in het wild. Haar eerste twee boeken gingen over paarden en Water for Elephants is haar derde boek. Aanvankelijk kon Gruen Water for Elephants aan geen uitgever slijten, inmiddels is het een zogenaamde New York Times bestseller en is het boek verkrijgbaar in 44 landen. Haar volgende boek gaat over de bonobo, een mensenaap.

Hoofdrollen zijn er voor Robert Pattinson, Reese Witherspoon en Christoph Waltz. Daarnaast is er een hoofdrol voor de computer generated graphics van olifant Rosie (gespeeld door olifant Tai). Hoewel veel van wat u gaat zien dus is gegenereerd met behulp van software, waren er niettemin protesten op Facebook vanwege vermeend dierenmisbruik. De voornaamste klacht betrof de overtuiging dat Tai veel van de trucs die zij als Rosie toont onder niet bepaald zachtzinnige omstandigheden voor de film heeft moeten leren.

121 minuten, Verenigde Staten

También la lluvia (Icíar Bollaín, 2010)

2011-05-19T11:51:00.003+02:00

También la lluvia - Ook (of: zelfs) de regen - is een gelaagde film van de Spaanse regisseur en actrice Icíar Bollaín die wij kennen van haar film Te doy mis ojos uit 2003. Een gelaagde film, want het betreft een verhaal over een idealist (Sebastian, gespeeld door Gael Garcia Bernal) die een film maakt over Christoper Columbus (en delen van die film krijgen wij ook te zien). Terwijl Sebastian in Bolivia aan het werk gaat om de mythe van de 'Westerse beschaving' te demystificeren, komt hij in aanraking met privatisering van het water in de gemeente van Cochabamba. Het scenario is van Paul Laverty en dat is de vaste schrijver van gerenommeerd Brits filmmaker Ken Loach.

In Cochabamba, de naar omvang derde stad van Bolivia, vonden in 2000 de zogenaamde 'Cochabamba Water Wars' plaats. Deze protesten vonden plaats tussen januari 1999 en april 2000 en vormden een reactie op inmenging van Amerikaanse multinationals in de infrastructuur en het management van de watervoorziening van de stad. Deze privatisering volgde op een decennialange periode van militaire dictatuur, gevolgd door hyperinflatie in 1985 en jarenlange steun onder stricte voorwaarden van de Wereldbank. De privatisering van ondermeer spoor, telefonie, luchtvaart en productie van koolwaterstof werd ingezet op de leningen aan de Wereldbank af te lossen. Anno 2011 zijn de watervoorzieningen in aanbouw en in handen van de Boliviaanse overheid.

Hoofdrolspeler Gael Garcia Bernal is een gevestigd Mexicaans acteur. Hij werkte met groot regisseurs - Alejandro González Iñárritu, Alfonso Cuarón, Walter Salles, Pedro Almodóvar en Michel Gondry - aan bekende veelal Zuid-Amerikaanse producties: Amores Perros en Babel (2000 respectievelijk 2006), Y tu mamá también (2001), The Motorcycle Diaries (2004), La mala educación (2004) en The Science of Sleep (2006). De acteur staat bekend om zijn veelzijdigheid, intensiteit, vitaliteit en lef.

103 minuten, Spanje, Frankrijk en Mexico

Welcome to the Rileys (Jake Scott, 2010)

2011-05-19T10:43:00.001+02:00

onder voorbehoud

Jake Scott is een 46-jarige Britse filmregisseur die naam en faam maakte met het regisseren van muziekvideo's. Denkt u aan Soundgarden, The Smashing Pumpkins, Bush, Live, Blind Melon, Tori Amos, Radiohead, Oasis, The Supernaturals, The Strokes, The Verve, R.E.M., U2 en George Michael en u begrijpt dat Scott zijn muzikale hoogtijdagen beleefde in de jaren '90. Welcome to the Rileys is zijn tweede film, eerder regisseerde hij de film Plunkett and Macleane. De film speelt zich grotendeels af in New Orleans, de stad die in 2005 zwaar getroffen werd door orkaan Katrina.

Jake Scott is de zoon van regisseur Ridley Scott (regisseur van groots opgezette films als Alien, Blade Runner, Gladiator, Black Hawk Down, Kingdom of Heaven, Robin Hood), de broer van Jordan Scott (regisseur van de independent film Cracks) en de neef van Tony Scott (regisseur van blockbusters als Top Gun, True Romance, Enemy of the State, Déjà Vu en Unstoppable). Het lijkt mij niet eenvoudig om uit deze aanzienlijke schaduwen te treden maar volgens meerdere recensies is Scott hierin geslaagd.

James Gandolfini, bekend van zijn rol als Tony Soprano in de gelijknamige serie, vertolkt een dragende rol in gezelschap van Melissa Leo (21 Grams, Frozen River, The Fighter). Het duo is aan elkaar gewaagd. Leo werd in 1960 geboren in New York als dochter van een lerares en een visser, Gandolfini in 1961 in New Jersey als zoon van een high-school lunch-lady en een stratenmaker. Kristen Stewart, tenslotte, speelt een 16-jarig stripper/prostituée. Zij werd geboren in Los Angeles in 1990 als dochter van een stage manager/televisieproducent en een scenariste/redactrice.

110 minuten, Verenigde Staten

Neds (Peter Mullan, 2010)

2011-05-05T23:28:00.003+02:00

Neds speelt zich in hoofdzaak af in Glasgow, in een verpauperde woonwijk, waar jeugdbendes de woonomgeving terroriseren en elkaar bevechten. Neds betekent dan ook ´Non Educated DeliquentS´.

Regisseur Peter Mullan plaatst het verhaal van Neds midden in zo'n milieu. Zijn films behoren tot het genre van de sociaal-realistische drama's, evenals de films van regisseur Ken Loach. Deze laatste werd bekend door films al 'The Wind that shakes the Barley' en 'Looking for Eric' uit 2009.

Peter Mullan was voorheen zelf een uitstekende acteur voordat hij zich ging toeleggen op het regisseren van films. Als regisseur werd hij bekend door ijzersterke films als 'Orphans' en 'The Magdalene Sisters'.

In politiek opzicht is Mullan een socialist van de oude stempel. Zijn eigen jeugd lijkt veel op dat van het hoofdpersonage van de film. In verschillende interviews heeft hij verteld dat hij in Glasgow deel uitmaakte van een jeugdbende en dat hij ooit zijn sadistische vader probeerde te vermoorden. Toch heeft Mullan van 'Neds' geen politiek pamflet willen maken en al helemaal geen afrekening met een slechte jeugd. 'Neds' is eerder een coming-of-age drama, waarin puberteit, een beroerde leefomgeving en weinig zelfvertrouwen een giftige cocktail kunnen vormen.

Verenigd Koninkrijk

Monsters (Gareth Edwards, 2010)

2011-05-05T22:51:00.000+02:00

Bestaat er zoiets als guerilla filmproductie, dan is Monsters daar bij uitstek een voorbeeld van. Gefilmd op locatie in Guetemala, Belize en Mexico heeft regisseur Gareth Edwards een bijzondere debuutfilm afgeleverd. We volgen in de film Andrew Kaulder (gespeeld door Scoot McNairy) en Sam Wynden (gespeeld door Whitney Able). McNairy en Wynden hebben een relatie en dat was voor regisseur Edwards een voorwaarde: zo kon hij rekenen op een realistische chemie tussen zijn hoofdpersonages.

Edwards is van huis uit CGI-animator en dat betekent zoveel als het generen van animatie met behulp van door computers gegenereerde beelden. Hij kwam tot het verhaal van Monsters tijdens een vakantie op de Malediven: een exotische lokatie biedt veel mogelijkheden voor een aantrekkelijke photography. Ook las hij zich uitgebreid in op door NASA ontwikkelde scenario's over wat er zou gebeuren als buitenaards DNA zich zou nestelen in onze biotoop.

De film is in drie weken opgenomen met een crew van vier personen en in een aantal maanden gemonteerd en voorzien van een geslaagde score. Het script is geïmproviseerd en daar zegt actrice Wynden het volgende over: "‘We would get some pages in the morning and sometimes we had time to have a quick coffee and talk about what we were going to shoot that day, but generally, they were sort of a guideline rather than anything specific. We knew we had to hit these certain points and that particular elements and happenings had to be in the dialogue in order to move the story forward, but aside from that we were pretty free to play within the environment. By not having a cast with us it was sort of just off the cuff, so we had to navigate the conversation as it was happening.’

92 minuten, Verenigde Staten

Unter dir die Stadt (Christoph Hochhäusler, 2010)

2011-05-05T22:13:00.002+02:00

Nicolette Krebitz speelt Svenja en Robert Hunger-Bühler speelt Roland in de film Unter dir die Stadt van Christoph Hochhäusler. Centraal staat aantrekkingskracht, ontrouw, macht en verleiding. Het is de derde film van deze Duitse regisseur, eerder verantwoordelijk voor Falscher Bekenner uit 2005 en Milchwald uit 2003. De film ging in première in het competitieprogramma Un Certain Regard van filmfestival Cannes.

Regisseur Christoph Hochhäusler studeerde architectuur in Berlijn, alvorens hij naar de filmacademie in München ging. Hij combineert beide disciplines in deze film, die ook een lichte ondertoon van irrationele oorzaken van de recente economische crisis voelbaar maakt. Frankfurt en de reflectie in haar skyscrapers vormen het decor, een stad die bekendstaat om de financiële functie, de kunstscene en de drugsproblematiek. Actrice Nicole Krebitz was op moment van draaien 38 jaar oud en is behalve actrice ook regisseur. Acteur Robert Hunger-Bühler is geboren Zwitser en heeft een meer traditionele achtergrond in toneel, theater en filosofie. Het levert een boeiende, pulserende en voelbare film op, met als klein minpunt de korte maar bizarre neo-apocalyptische slotscène.

Hochhäusler laat in zijn derde film zien dat we geen rationele wezens zijn, maar zijn overgeleverd aan aantrekkingskracht. Alle logica in de wereld kunnen ons niet redden van ons dierlijk instinct. Svenja en Roland belichamen in zekere zin klassieke tegenstellingen: kunst versus economie, beheersing versus overlevering, man versus vrouw. In de woorden van Hochhäusler: "The opposite follows us, like a shadow, like a nihilistic desire to break up with the comfort we have surrounded us with. We want to get real, to wake up. It’s a confrontational thing. We have the hope to be awakened by someone, an opposite force. One longs for the opposite. This is perhaps the heart of the film. It’s really about losing touch with reality, and about the counter reaction, attaining reality in love, in the body."

110 minuten, Duitsland

Son of Babylon (Mohamed Al-Daradji, 2010)

2011-04-28T15:40:00.002+02:00

Dit is de tweede film van 33-jarige Al Daradji. De film is volledig op locatie gemaakt in Irak. De regisseur had in Jordanie of Marokko kunnen filmen, maar hij koos voor Irak, om te kunnen laten zien hoe het land verwoest is door de oorlog en hoe de inwoners daaronder lijden, maar ook om de ziel van het land en haar inwoners te laten zien.

De film speelt in 2003, na de val van Saddam Hoessein en gaat over de reis van een jongen met zijn grootmoeder. De oorsprong van de film ligt in de gruwelijke vondst van massagraven in 2003 en waar veel van de naar schatting 1,5 miljoen vermiste Iraki's in gevonden zijn die tijdens het Saddam regime waren vermist.

Al-Daradji heeft er zes maanden over gedaan om de acteurs te vinden. De grootmoeder (Shazada Hussein) heeft hij gevonden door in een Koerdisch dorp op deuren te kloppen en mensen te vragen hun verhaal te vertellen. Deze Shazada heeft getuigd tegen Saddam Hussein tijdens zijn proces in 2006. Shazada heeft haar man verloren en het was moeilijk om haar ervan te overtuigen om mee te doen. Ze is nog nooit naar de film geweest en geeft er niets om. Bovendien kon ze niet lezen, dus ik moest haar laten improviseren, aldus Al Daradji. De jongen Yasser Talib, vond hij op de trappen van een muziekschool, ik moest maar aan zijn vader vragen of hij mee mocht spelen.

Al Daradji heeft veel heftige verhalen over het maken van de film. Er was veel oponthoud en hij moest veel moeilijkheden overkomen maar uiteindelijk staat het allemaal op film. Er zijn nog steeds veel mensen vermist en men weet niet of Al Quaida of het Iraakse leger dat op zijn geweten heeft.

En nu is de volgende uitdaging om met een mobiele bioscoop door Irak te reizen en de film op allerlei locaties te vertonen, in parken, ziekenhuizen, barakken en gewoon op straat. Het gaat over een onderwerp dat de gemoederen nog erg bezig houdt, Iraks vermiste mensen en het proces van hun opsporing en identificatie.

The Fighter (David O. Russell, 2011)

2011-04-27T16:21:00.002+02:00

Boksen als onderwerp voor een film wordt vaak uitgelegd als een metafoor voor het leven. De moed hebben om klappen te incasseren en uit te delen om je doel te bereiken. Denkt u hierbij vooral aan een film als 'Rocky' uit 1976 (en 'Raging Bull' uit 1980).

'The Fighter' borduurt voort op dit thema. De film is gebaseerd op het waargebeurde levensverhaal van bokskampioen 'Irish' Micky Ward, die zijn hele leven al heeft moeten boksen en dan meer in de figuurlijke betekenis. Het waren vooral zijn halfbroer en zijn familie waar hij tegen moest vechten. Het drama in familierelaties staat in deze film centraal. De boksgevechten lijken van ondergeschikt belang.

Een dergelijke film moet zwaar leunen op de acteerprestaties en die zijn volgens de recenties bijzonder indrukwekkend. Micky Ward wordt gespeeld door Mark Wahlberg en zijn halfbroer Dicky wordt gespeeld door Christian Bale. Bale steelt de show, al was het maar omdat hij zijn lichaam weer 's heeft aangepast aan de rol die hij moest spelen. Hij viel kilo's af en liet zelfs zijn haar uitdunnen om op de echte Dicky Eklund te lijken. Eerder – in 2005 – deed hij dit al voor zijn rol in 'The Machinist', waarvoor hij zelfs 30 kilo afviel op een dieet van een appel en een blikje tonijn per dag. Daarna kwam hij weer 20 kilo aan voor zijn rol in 'Batman'. Bale won met zijn rol in 'The Fighter' een Oscar voor beste mannelijke bijrol. Melissa Leo speelt in de film de rol van de moeder van Micky Ward. Zij won met deze rol eveneens een Oscar voor beste vrouwelijke bijrol.

Aan de film zit ook nog een Nederlands tintje: De director of photography is de Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema. Hij draaide ook de film 'Let the right one in', de Zweedse vampierfilm van een paar jaar geleden.

Contre toi (Lola Doillon, 2011)

2011-04-27T16:17:00.001+02:00

Deze film 'Contre toi' wordt omschreven als een drama waarbij in de verhaallijn het zogenaamde 'Stockholmsyndroom' een belangrijke rol speelt. Het 'Stockholmsyndroom' is een psychologisch verschijnsel, dat soms optreedt bij een gijzeling of ontvoering. Het verschijnsel houdt in, dat de gegijzelde sympathie voor de gijzelnemer krijgt. De naam komt van de Zweedse psycholoog Nils Berejot, die in 1973 de politie bijstond na een bankoverval op de Kreditbanken in Stockholm en de daaropvolgende 6-daagse gijzeling.

In 2003 schreef de Britse Rockband 'Muse' het nummer 'Stockholm Syndrome' voor hun album 'Absolution'. Voor de liefhebbers van 'Muse': het is de 5de track. Dit wat het thema van de film betreft.

De hoofdrol van de film wordt gespeeld door de Britse/Franse actrice Kristin Scott Thomas. Zij is een veelgevraagd actrice en bekend geworden door haar karaktervolle rollen in films als 'Il y a longtemps que je t'aime' en 'Haar naam was Sara'. In diverse recensies wordt de manier, waarop zij de rol van de gegijzelde in psychologisch en dramatisch opzicht inhoud geeft, omschreven als superieur. De hele film rust op haar schouders. Fans van Kristin Scott Thomas kunnen weer helemaal hun hart ophalen aan haar sterke acteerprestaties.

Somewhere (Sofia Coppola, 2010)

2011-04-21T22:17:00.002+02:00

´Somewhere´ is de 4de film van de 40-jarige filmmaakster Sofia Coppola. 'The Virgin Suicides', 'Lost in Translation' en 'Marie Antoinette' gingen aan deze film vooraf. Coppola is nogal standvastig in de keuze van haar thema's. In al haar films gaat het om personages, bij wie het succes hen toelacht, maar zij kunnen er verder niets mee doen. Mensen, bij wie alles is komen aanwaaien, maar zij lopen nergens warm voor.

Dat begon al in haar eerste film 'The Virgin Suicides', met onderwerpen als een uitgestelde volwassenheid, verveling en de leegte van een bestaan vol luxe en weelde. Vervolgens liet zij in 'Lost in Translation' zien hoe een mens geen greep krijgt op zijn omgeving en daarvan vervreemdt als hij de taal niet begrijpt met de ultieme eenzaamheid tot gevolg, zo goed uitgebeeld door het minimalistisch spel van Bill Murray. Ook Marie Antoinette leidt in de gelijknamige film een eenzaam leven zonder inhoud, ondanks het baden in luxe en rijkdom.In deze film 'Somewhere' is het ook niet anders. Ergens in de film schreeuwt het hoofdpersonage het zelfs uit: 'Ik ben helemaal niets! Ik ben zelfs geen mens!' Daar gaat het om bij Sofia Coppola: innerlijke leegte, vereenzaming en vervreemding. De ontmenselijking van het mens-zijn.

Sofia Coppola wordt wel eens vergeleken met Michelangelo Antonioni. Natuurlijk hebben beiden hun eigen stijl van film maken, maar vooral in zijn film Blow Up uit 1966 maakte Antonioni (zo'n 45 jaar geleden al) net als Coppola duidelijk, dat luxe en rijkdom geen garanties bieden voor een rijk innerlijk leven.

Somewhere (Sofia Coppola, 2010)

2011-04-13T22:50:00.001+02:00

In Venetië won Sofia Coppola met Somewhere een Gouden Leeuw. Juryvoorzitter - en Coppola's kortstondige "love interest" - Quentin Tarantino noemde Somewhere zonder omhalen "a great fucking film". De film biedt een droogkomische blik op het sterrenbestaan, een onderwerp dat Coppola eerder met succes uitwerkte in haar debuutfilm Lost in Translation. De combinatie van het vanuit Westers perspectief ongrijpbare Japan, een jonge Scarlett Johansson en een doorleefde Bill Murray staat bij vele kijkers in het geheugen gegrift. Coppola is de eerste vrouwelijke Amerikaanse regisseur die de prestigieuze Italiaanse juryprijs wist te winnen.

In Somewhere spelen Stephen Dorff en een piepjonge Elle Fanning. Stephen Dorff kent u mogelijk van Michael Mann's misdaadepos Public Enemies of Mary Harron's I Shot Andy Warhol. De film is opgenomen in het legendarische hotel Chateau Marmont aan de Sunset Boulevard van Los Angeles. Ook daar is een parallel met Lost in Translation dat zich in een voornaam hotel in Tokio afspeelde evenals, met een beetje fantasie, het paleis Versailles dat in Marie Antoinette het decor vormde. Een van de producenten van de film omschrijft de stijl van Somewhere als "a European, intimate style as well as (a) personal style, which is simple and no- nonsense".

Coppola schreef ook het scenario van Somewhere, zelf zei ze daar in een interview met Cinema.nl het volgende over. "Ik dacht: wat gebeurt er de volgende ochtend, als zo iemand alleen wakker wordt.(...) Ik heb niet eerder zo nadrukkelijk vanuit het perspectief van een man geschreven. Hij is een combinatie van mensen die ik ken en verhalen die ik heb gehoord. Het grappige is: er zijn inmiddels meerdere acteurs die denken dat Johnny alleen op henzelf gebaseerd is."

97 minuten, Verenigde Staten

The Fighter (David O. Russel, 2010)

2011-04-13T20:18:00.000+02:00

onder voorbehoud

De Amerikaanse regisseur David O. Russel schoot The Fighter in slechts 33 dagen in de straten van het plaatsje Lowell in de Amerikaanse staat Massachusetts. Dat deed hij samen met de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema, die wereldwijd faam verwierf met zijn camerawerk in Låt den rätte komma in van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson. U kent O. Russel mogelijk van de intelligente film Three Kings, waarin ondermeer George Clooney en Mark Wahlberg drie ontsporende Amerikaanse militairen tijdens de Eerste Golfoorlog spelen.

De hoofdrollen in The Fighter zijn voor diezelfde Mark Wahlberg (die voor zijn rol in The Departed van Martin Scorcese genomineerd was voor een Oscar), Christian Bale (die u kent uit The Dark Knight van Chistopher Nolan en The Machinist van Brad Anderson) en Melissa Leo (die u misschien wel kent van Frozen River van Courtney Hunt en 21 Grams van Alejandro González Iñárritu). Naar eigen zeggen trainde Wahlberg vier jaar om de fysiek en emotioneel zware rol op zich te nemen. Hij trainde namelijk net zo lang tot hij de bokspartijen van Mickey Ward exact kon naspelen. Het commentaar dat in de film te horen is tijdens de wedstrijden, is dan ook het oorspronkelijke bokscommentaar.

Het verhaal van Dicky Ecklynd en zijn halfbroer Mickey Ward is waargebeurd: "they had to come
apart as opponents before coming together as brothers". Oscarmateriaal dus. En dat bleek wel uit het zevental Oscarnominaties waarvan er twee werden verzilverd (voor de bijrollen van Bale en Leo). O. Russel koos voor de boksscènes voor het harde koude licht dat in de Amerikaanse boksring gemeengoed is. Ook opvallend: de bokswedstrijden zijn zo gemonteerd dat zij noch verhalend, noch beeldend het middelpunt van de film vormen.

115 minuten, Verenigde Staten

Black Butterflies (Paula van der Oest, 2011)

2011-04-03T12:42:00.003+02:00

Filmmaakster Paula van der Oest werd in de afgelopen jaren bekend door haar films 'De trip van Teetje'uit 1998, 'Verborgen Gebreken' uit 2004 (NFF) en 'Tiramisu' uit 2008.

Deze film richt zich op de laatste jaren van de veelgelezen, maar jonggestorven Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonkers. Haar levensverhaal wordt verteld via twee belangrijke mannen uit haar leven: haar vader, politicus en schrijver (gespeeld door Rutger Hauer) en haar minnaar (gespeeld door Liam Cunningham.

Ingrid Jonkers wordt gespeeld door Carice van Houten. Zij heeft over haar rol gezegd dat deze één van de zwaarste is geweest uit haar hele carrière. Het duurde volgens haar een hele tijd voordat zij het personage van Ingrid Jonkers onder controle had, totdat zij tot de ontdekking kwam dat Jonkers in feite een hysterica en een beschadigd kind was. Toen viel alles op zijn plek.

Carice van Houten heeft inmiddels van het spelen van labiele vrouwen haar handelsmerk gemaakt ('Zwarte zwanen', 'Komt een vrouw bij de dokter' en 'De gelukkige huisvrouw'). Maar niet eerder kreeg zij een personage dat zo rond is. Net zoals in 'De gelukkige huisvrouw' kon zij ook in deze film schakelen tussen extremen.

Rutger Hauer is een ander verhaal. Met het personage Abraham Jonkers – de vader van Ingrid – heeft hij lang geworsteld omdat – naar zijn zeggen – deze man alles vertegenwoordigt wat Hauer verafschuwt. Ook moest hij wennen aan het werken met Carice van Houten en Paula van der Oest. Hauer acteert intuïtief, de actrice en filmmaakster denken alles heel erg door.

Paula van der Oest zelf is één van de Nederlandse toppers. In al haar films zijn de ingrediënten (muziek, scenario, dialogen) altijd in balans, waardoor ze elkaar versterken.

Barney's Version (Richard J. Lewis, 2010)

2011-04-03T12:23:00.002+02:00

Als we de filmposter van Barney´s Version bekijken, dan staat erop: 'De waarheid van het levensverhaal van iemand hangt af van diegene die het vertelt.' Er bestaan dus verschillende versies van een levensverhaal. Hoofdpersonage Barney van deze film heeft zo zijn eigen versie en daar draait de film om.

De film Barney´s Version is de verfilming van de roman 'De bekentenissen van Barney' van de Canadese schrijver Mordecai Richler. Richler is overleden op 70-jarige leeftijd, maar bij zijn leven behoorde hij tot Canada's meest gelezen schrijvers.

Van Barney's Version zou je kunnen zeggen dat de film een 'romantische vertelling is rond de heil/onheil van het huwelijk', zo zegt een recensie. Voor wie van u is het huwelijk een heil? Ik ga niet vragen voor wie van u het huwelijk een onheil is, want we hebben nog nooit vechtende echtparen in onze zalen gehad. Maar het filmdebuut van regisseur Richard Lewis is wat breder en behandelt relaties in het algemeen.

Misschien denkt u: 'Alweer een film over moeizame relaties. Daar hebben we na 'Norwegian Wood', 'De Eenzaamheid van de Priemgetallen' en 'Blue Valentine' toch al genoeg van gehad?' Dat kan zijn, ware het niet dat deze film gaat over een vader/zoon relatie, waarbij de vader wordt gespeeld door de 73-jarige Dustin Hoffman en de zoon gespeeld wordt door Paul Giamatti. Giamatti werd bekend door de film 'Sideways' van Alexander Payne uit 2004 en 'Cold Souls' uit 2009 (iets meer dan een jaar geleden nog in het LHC). Dustin Hoffman heeft geen introductie nodig. Twee acteerkanonnen dus. Een acteerduel? Misschien, maar dan wel één zonder verliezers.

Barney's Version (Richard J. Lewis, 2010)

2011-03-31T19:32:00.002+02:00

onder voorbehoud

Barney's Version is een verfilming van de roman ‘De bekentenissen van Barney’ van Mordecai Richler. Richler was een Canadees auteur, scriptschrijver en essayist. Hij overleed op 70-jarige leeftijd en behoorde tot Canada's meest gelezen schrijvers. Hij was een polemist, een twistvoerder met de pen, schreef vele journalistieke commentaren en had een hekel aan grootspraak, pretenties en provincialisme. Zijn meest bekende boek is The Apprentice of Duddy Kravitz uit 1959, dat in 1974 werd verfilmd met Richard Dreyfuss in de hoofdrol. Richler schreef mee aan het script, dat genomineerd werd voor een Academy Award.

Barney Panofsky is een man die we eigenlijk zouden moeten haten, maar waar we toch van gaan houden, aldus producent Robert Lantos (een goede vriend van Mordecai Richler, met wie hij samen plannen maakte voor deze verfilming). Barney wordt gespeeld door Paul Giamatti. Giamatti speelde in talloze films, waaronder American Splendor (Shari Spring Berman en Robert Pulcini, 2003), Sideways (Alexander Payne, 2004), Cinderella Man (Ron Howard, 2005) en Cold Souls (Sophie Barthes, 2009). De Amerikaanse acteur is een groot fan van science fiction en won een Golden Globe voor zijn rol in deze film.

Barney's Version is het debuut van de Canadees Richard J. Lewis. Tussen 2002 en 2009 werkte Lewis voor CBS en schreef, regisseerde en co-produceerde aflevering van CSI: Crime Scene Investigation. Misschien uit collegialiteit nam Lewis vier Canadese regisseurs in zogenaamde cameo optredens: Atom Egoyam (tv-producent), Ted Kotcheff (treinconducteur), David Cronenberg (tv-producent) en Denys Arcand (ober).

132 minuten, Canada

Last Night (Massy Tadjedin, 2010)

2011-03-28T21:03:00.000+02:00

onder voorbehoud

De meeste mensen begaan geen overspel, al is het maar om de simpele reden dat het zo vermoeiend kan zijn om het vol te houden. Op film is dat heel anders: zo vlak in het voorjaar heeft niet de ontluikende maar de pijnlijke liefde de overhand in de Nederlandse bioscopen. Zo is er Drei van Tom Tykwer en Blue Valentine van Derek Cianfrance. Overspel levert dan ook flink wat drama op en dat is voer voor filmmakers.

Last Night is de debuutfilm van Massy Tadjedin, een 32-jarige Iraans-Amerikaanse filregisseur. Tadjedin groeide op in California en studeerde Engelse literatuur aan Harvard. Tadjedin koos voor New York, en dan met name de wijk SoHo die bekend staat om de mode en architectuur. Momenteel werkt ze aan een project zonder titel voor Steven Spielberg.

In Last Night spelen Keira Knightley, Sam Worthington, Eva Mendes en Guillaume Canet: een waar internationaal gezelschap. Hoewel de opnames plaatsvonden in december 2008 duurde het even voordat producent Miramax tot distributie overging. Naar verluidt had een en ander te maken met een zoektocht naar de juiste filmtitel. Oorspronkelijk ging het project onder de noemer "Tell Me" door het leven, maar daar was het publiek bij de screenings in New Jersey niet erg enthousiast over.

90 minuten, Verenigde Staten

Blue Valentine (Derek Cianfrance, 2011)

2011-03-21T21:58:00.002+01:00

Eén op de 4 huwelijken eindigt in een echtscheiding. In Amerika is dat veel hoger. Voor een echtscheiding zijn heel veel redenen aan te slepen, maar vaak gebeurt het dat, als je op de man – of de vrouw – af vraagt, waarom zij uit elkaar gaan, te horen krijgt: 'ik weet het niet'. Daar draait het in deze film om. Mensen, die zich verdwaasd afvragen hoe de liefde hen door de vingers glipt. Hoe de intense liefde van het begin kan omslaan in afkeer en haat.

Wat dat betreft staat het thema in deze film 'Blue Valentine' niet alleen. Lang geleden (1966) was er 'Who is Afraid of Virginia Woolf'. Maar niet zo lang geleden (2008) was er 'Revolutionary Road', waarin je kon zien hoe Leonardo di Caprio en Kate Winslet gemeen en ongekend fel op elkaar inhakten.

Nauwelijks bekomen van 'Revolutionary Road', kwamen vorig jaar 'Norwegian Wood' en 'De Eenzaamheid van de Priemgetallen' uit. Schurende films over getormenteerde en gekrenkte personen, die of de liefde met elkaar niet kunnen vinden, of elkaar liefdeloos proberen te vernietigen.

Bij dergelijke films gaat het niet zozeer om een fraaie enscenering of het tonen van mooie plaatjes, maar vooral om de acteerprestaties en die zijn – gezien de hoofdrolspelers – niet mis. De mannelijke hoofdrol wordt gespeeld door de Canadees Ryan Gosling. Misschien ken u hem van The Believer en The Notebook (en Half Nelson).

De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Michelle Williams, die voor deze film haar 2de Oscarnominatie kreeg na haar rol in Brokeback Mountain als de vrouw van het personage van Heath Ledger. Ooit begon zij op 13-jarige leeftijd met een rolletje in de tv serie Baywatch.

Black Swan (Darren Aronofski, 2010)

2011-03-20T09:39:00.003+01:00

Het thema van Black Swan is losjes gebaseerd op het Zwanenmeer (Le Lac des Cygnes) van Tsjaikovski. De aangrijpende muziek horen we terug in de film.

Het gaat kort samengevat om prins Siegfried die bij een meer de prachtige Odette ontmoet, 's nachts een meisje, overdag een witte zwaan. Er ontstaat een prachtige liefde en hij doet haar een trouwbelofte. Terug op het paleis meent men dat het tijd is dat hij gaat huwen en ontmoet Odile, de zwarte zwaan en vergeet prompt zijn belofte aan Odette. Vervolgens bestaan er verschillende eindes voor het sprookje.

In de film betreffen de rollen van Odette en Odile een dubbelrol die door 1 ballerina vertolkt moet worden. Deze rol wordt vertolkt door Nathalie Portman, die haar inspanningen (5-6 uur trainen per dag, 10 kilo verliezen) enkele weken geleden beloond zag met de Oscar voor de Beste Actrice.

Alexandra Radius, de bekende voormalige balletdanseres, heeft deze rol vanaf 1973 vaak gedanst in haar glanzende loopbaan en de pas de deux gedanst met haar ballet- en levenspartner Han Ebbelaar en met Rudolf Nurejev. Zij verscheen de laatste tijd veel in de media om haar mening over de film te geven: zij vindt dit eerder een psychologische thriller dan een typische balletfilm. Balletfilms zijn er overigens maar weinig, voorbeelden zijn Billy Elliott en De Rode Schoentjes, die onlangs nog in het LHC vertoond werd in de serie Klassiekers en Lunch.

108 minuten, Verenigde Staten

Sonny Boy (Maria Peters, 2011)

2011-03-20T09:27:00.003+01:00

Sonny Boy refereert aan een song van Al Jolson, een beroemde muscialzanger en comedian, die kon bogen op een 30-jarige Broadway-carrière. We zien hem in de film nog even voorbijkomen. Jolson had de gewoonte zijn gezicht zwart te schminken als statement tegen discriminatie; dit sluit aan bij de thematiek van de film.

Voor Sonny Boy staat Waldemar, of Waldy Nods, model. Hij leeft nog steeds, is inmiddels de 80 gepasseerd en was aanwezig bij de presentatie van het boek van Annejet van der Zijl waarop deze film is gebaseerd in 2004. Hij vindt het prachtig dat zijn familiegeschiedenis is vastgelegd.

Het boek bleek meteen een grandioos succes. Youp van 't Hek noemde het in een van zijn columns een "huiveringwekkend prachtboek". Ook voor haar andere boeken over Anna, over Annie M.G. Schmidt (bewerkt tot een succesvole tv-serie) en Prins Bernhard ontving Annejet van der Zijl veel lof voor haar nauwgezette research.

Ricky Koole die de rol van Rika speelt, is ook zangeres en heeft inmiddels 4 CD's geproduceerd; we horen haar ook zingen in de film, evenals ouwe rot Frits Lambrechts. Regisseuse Maria Peters werkte vier jaar lang aan de voorbereidingen van de film, o.a. het creeren van de setting in Den Haag en Scheveningen van rond de Tweede Wereldoorlog.

Nederland, 132 minuten

Get Low (Aaron Schneider, 2009)

2011-03-19T10:49:00.000+01:00

onder voorbehoud

Get Low van de debuterend Amerikaanse regisseur Aaron Schneider draait om de spanning tussen Robert Duvall, Sissy Spacek en Bill Murray. En om met die laatste te beginnen: de mimiek, diepe groeven en doorleefde ironie in het gezicht van Bill Murray schreeuwen wat mij betreft sinds zijn rol in Sophia Coppola's Lost in Translation om een Lifetime Achievement Award voor Meest Charismatisch Hoofd in de Geschiedenis van de Cinema (zij het dat die categorie niet bestaat). Zie ook de filmografie van Wes Anderson: Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou en The Darjeeling Limited.

Get Low is een film geënt op de sfeer van de western, waarin zwijgzame karakters met ruwe omgangsvormen toewerken naar epische hoogtepunten. Tegelijkertijd ontbreekt het aan de typische western actie, waar duidelijk te onderscheiden good guys en bad guys hun plichtmatige strijd voeren. Sterker nog, de actie is van haar fysieke vorm getransformeerd naar verbale actie: de revolver vervangen door een rappe tongval. Ook is er, net als eerder in films als No Country for Old Men (de gebroeders Coen), The Killer Inside Me (Michael Winterbottom) en Winter's Bone (Debra Granik), veel meer ruimte voor introspectie en zielenroerselen dan in de traditionele western het geval was.

Hoofdrolspeler Robert Duvall is een gelauwerd acteur; hij won één Academy Award, twee Emmy Awards en vier Golden Globes. Zijn carrière begon in het theater en zijn filmdebuut maakte hij in 1962 in de film To Kill a Mockingbird. Een van de hoogtepunten op zijn CV is de film Apocalypse Now van Francis Ford Coppola: "I love the smell of napalm in the morning". Aardig weetje is dat hij in 1969 ook speelde in de film True Grit, recent opnieuw verfilmd door de gebroeders Coen. Tegenspeelster Sissy Spacek was tot nu toe zes keer genomineerd voor een Academy Award, waarvan zij er in 1980 één wist te verzilveren voor haar rol als country music star Loretta Lynn in Coal Miner's Daughter.

100 minuten, Verenigde Staten

Animal Kingdom (David Michôd, 2010)

2011-03-06T20:34:00.002+01:00

Misschien is de titel van de debuutfilm van de Australische regisseur David Michôd wat misleidend. Animal Kingdom is geen toegankelijke familiefilm met mooie natuurbeelden, maar een film met thema's als drugs, moord en misdaad. De titel verwijst naar het beestachtige van de mensheid en de hiërarchie binnen het criminele bestaan. Animal Kingdom gaat over kiezen tussen goed en kwaad en over de achterliggende angst van de crimineel. Animal Kingdom is losjes gebaseerd op de criminele scene in Melbourne in je jaren 80. Er zit bijvoorbeeld een aantal verwijzingen in naar de Walsh Street police shootings uit 1988.

Wat Animal Kingdom bijzonder maakt is de vormgeving. Door middel van kleurbewerking zijn felle kleuren uit de film verwijderd, waardoor er een koude en onheilspellende sfeer ontstaat. Daarnaast is veel gewerkt met sterke contrasten tussen donkere schaduwen en fel licht. Zo wordt de ultieme slechterik in het verhaal verschillende keren in beeld gebracht als donkere gedaante, omringd door zwarte schaduwen.

De cast bestaat uit zowel nieuwkomers als zeer ervaren acteurs. Hoofdpersonage J (Josh) wordt gespeeld door debutant James Frencheville. Jacky Weaver verdiende een oscarnominatie voor haar rol als Janine Cody, oma van J. Naar verluid is die rol speciaal voor Jacky Weaver geschreven. In thuisland Australië kreeg Animal Kingdom uitstekende kritieken, had een record aantal van 18 nominaties voor de AFI Awards (Australian Film Institute) en won er uiteindelijk tien.

113 minuten, Australië

Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 2010)

2011-02-27T13:08:00.003+01:00

De Mexicaanse regisseur Iñárritu is een maker van zogenaamde mozaïekfilms. Zijn films bestaan uit meerdere verhaallijnen – verhaallagen – die schijnbaar los van elkaar staan, maar op een gegeven moment bij elkaar komen en dan hun onderlinge samenhang laten zien. Amores Perros uit 2000 was zo'n film, net zoals 21 Grams uit 2003 en Babel uit 2006.

In deze film, Biutiful, heeft hij deze mozaïekstructuur losgelaten en hanteert hij een meer lineaire verhaallijn. Het feit, dat hij gebrouilleerd raakte met zijn vaste scenarioschrijver Guillermo Arriaga zal hier wellicht mede debet aan zijn geweest. De gelaagde structuur is echter niet helemaal weg, want Iñárritu laat zijn hoofdpersonage Uxbal (gespeeld door Javier Bardem) gewoon alle lijnen verbinden. Het lijkt alsof Iñárritu iets aan te tonen heeft met zijn films, namelijk dat iedereen zijn redenen heeft om blunderend door het leven te gaan. Hoe gierend het ook uit de hand loopt, niemand zoekt het kwaad opzettelijk op.

Iñárritu laat in Biutiful de stad Barcelona van een totaal andere kant zien dan we gewend zijn van de reisgidsen. Niet meer La Rambla of de Sagrada Familia en de glitter en de glamour van het centrum, maar de verpauperde achterbuurten, de criminaliteit, de illegale arbeid en de mensenhandel. Ook hoofdrolspeler Javier Bardem laat zich van een andere kant zien. Hij ondergaat steeds een gedaanteverwisseling in alle films, waarin hij meespeelt. Was hij in Mar Adentro een bedlegerige oudere en stervende man, in Vicky Christina Barcelona was hij een flamboyante latin lover en in No Country for Old Men was hij een ultieme slechterik. In Biutiful laat hij zich weer van een andere kant zien. Biutiful is genomineerd voor twee Oscars, waaronder die van beste buitenlandse (dat wil zeggen niet-Engelstalige) acteur.

138 minuten, Spanje en Mexico

127 hours (Danny Boyle, 2010)

2011-02-27T10:34:00.003+01:00

onder voorbehoud

U kent Danny Boyle wel van Trainspotting en natuurlijk Slumdog Millionaire. En nu heeft hij het boek Between a Rock and a Hard Place uit 2004, van de Amerikaan Aron Ralston verfilmd. Het is de verfilming van het verslag dat Aron doet van de vijf dagen die hij doorbracht in de Bluejohn Canyon, in een nationaal park in Utah.

Aron Ralston was in één klap een bekende Amerikaan, trad op in tv-shows, gaf tegen hoge vergoedingen motivatie-voordrachten in het bedrijfsleven en schreef zijn bestseller. Toen Boyle zich meldde voor de verfilming, zag Ralston dat aanvankelijk niet zitten. Boyle en Ranston hadden nogal uiteenlopende ideeen over hoe de film eruit zou moeten zien. Boyle besloot dan maar eerst zijn plannen voor Slumdog Millionaire te realiseren, waar hij in 2009 acht Oscars voor kreeg. Vervolgens wijzigde Ralston zijn standpunt: de Brit mocht het proberen.

Boyle huurde – als experiment –twee gelijkwaardige directors of photography in, zodat hij hun sterk uiteenlopende stijlen kon afwisselen in de montage. 'De camera wordt gaandeweg een soort derde oog', zegt Franco. James Franco, de hoofdrolspeler bracht ter voorbereiding op zijn rol enkele weken door met Aron Ralston. 'We liepen onder meer door het terrein waar alles is gebeurd, en hij vertelde me nauwgezet over alle emoties die hij doorliep.'

94 minuten, Verenigde Staten en Groot-Brittannië

Silent Souls (Aleksei Fedorchenko, 2010)

2011-02-24T23:56:00.000+01:00

onder voorbehoud

De film Silent Souls (oorspronkelijke titel: Ovsyanki) speelt zich af in het decor van de Merya, een oude stam uit een kleine regio in West-Centraal Rusland. De Merya vormden een oude cultuur waar vele archeologische vondsten in de betreffende regio aan worden toegeschreven. De taal van de Merya was gerelateerd aan die van de Mari, de Muroma, de Mordvis, de Meschcera en de Veps: onderling gelieerde Fins-Hongaarse stammen. Heilige bossen, meren en stenen, ooit aanbeden door de Merya, bleven langer onderdeel van traditionele festivals dan andere heilige plekken in het westen van hedendaags Rusland. Misschien dat het te maken heeft met het feit dat de Merya pas in de 17e eeuw assimileerden tot Russen.

De Russische regisseur Aleksei Fedorchenko maakt met Silent Souls zijn derde speelfilm. Het scenario is gebaseerd op het boek The Buntings van Aist Sergeyev. Met Silent Souls wil de regisseur - in zijn eigen woorden - een ander beeld van Rusland schetsen: "een stricte en prachtige wereld bewoond door pure en oprechte mensen. Een wereld die binnen bereik ligt, maar niet echt bestaat. Voor mij was het maken van de film een persoonlijk en kunstzinnig experiment. Een experiment over de ideale werking van liefde, een schets van een ideale wereld."

Het draait allemaal om een fotograaf en een baas van een papierfabriek. Kenmerkend aan de film zijn de fotografische beelden van het Russische landschap, de ruimte voor een meer poëtische opvatting van filmmontage en de betrekkelijke eenvoud van het verhaal.

75 minuten, Rusland

Incendies (Denis Villeneuve, 2010)

2011-02-24T23:18:00.000+01:00

Incendies is een adaptatie van het succesvolle gelijknamige theaterstuk van Wajdi Mouawad, een in Canada wonende schrijver, auteur en regisseur afkomstig uit Libanon. De 44-jarige Canadese regisseur-scenarist Denis Villeneuve zag het stuk, vergeleek de impact die het op hem had met het zien van de film Apocalypse Now van Francis Ford Coppola en tekende voor de transformatie van planken naar het witte doek. Het is zijn vierde film en de eerste die genomineerd is voor een Academy Award voor beste buitenlandse film. Een heuglijk feit dat hij overigens via het Internet (!) moest vernemen.

Incendies betekent 'verbrand' en de rauw-realistische film schakelt heen-en-weer tussen heden en verleden. Centraal thema is een voortslepend conflict tussen moslims en christenen in de regio en de gevolgen die dat heeft op een vrouw en haar familie. Deze vrouw wordt gespeeld door de Spaans-Marrokaans-Belgische actrice Lubna Azabal. Eerder speelde Azabal in de film Paradise Now van de Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad.

Zelden had een film een openingsscène die een bioscoopzaal in zo'n mum van tijd stil weet te krijgen, zonder daarvoor snelle montage of hard geluid nodig te hebben. De film werd opgenomen in Jordanië, maar speelt zich af in een fictief land in het Midden-Oosten. Een bewuste keuze: Villeneuve wilde een film over politiek maken, zonder een politieke positie te kiezen. Zo dwingt hij de kijker te accepteren dat het conflict niet zwart-wit kan worden benaderd. In de film zijn twee nummers te horen van de Britse band Radiohead: Like Spinning Plates en You and Whose Army.

130 minuten, Canada

The King's Speech (Tom Hooper, 2010)

2011-02-16T20:59:00.001+01:00

The King's Speech is gebaseerd op King George VI of the United Kingdom, voor zijn koningschap beter bekend als Prins Albert Frederick Arthur George. Prins Albert was de tweede zoon van King George V en hij diende in de Britse Royal Navy gedurende de Eerste Wereldoorlog. Hij trouwde in 1923 met Elizabeth Bowes-Lyion en kreeg met haar twee dochters: Elizabeth en Margaret. Elizabeth werd zijn latere troonopvolgster en is de huidige Queen Elizabeth II of The United Kingdom.

De inmiddels 50-jarige Britse acteur Colin Firth beleeft een schitterende bloeiperiode. Na het veelgeprezen A Single Man van regisseur Tom Ford uit 2009 wint hij voor zijn rol als King George VI in The King's Speech de ene na de andere prijs (Golden Globe, The Screen Actors Guild) of nominatie (Academy Award) en krijgt hij een staande ovatie - let wel - nadat hij vooraf al door het publiek was toegezongen (waargebeurd!) tijdens het Toronto Film Festival. In zijn vrije tijd maakt hij zich ondermeer hard voor vluchtelingen uit Congo, de rechten van tribal stammen en fair trade. En is hij getrouwd met de Italiaanse producente/regisseuse Livia Giuggioli. In The King's Speech wordt hij gesouffleerd door Geoffrey Rush (schitterde in 1996 in de film Shine van Scott Hicks) en Helena Bonham Carter (muze en ega van regisseur Tim Burton).

Tom Hooper is een 37-jarige Britse regisseur van film en televisieseries. Hij is afgestudeerd aan Oxford University en maakte menig kostuumdrama voor de Britse publieke omroep BBC. Voor ondermeer het Amerikaanse HBO maakte Hooper de miniserie Elizabeth I, met Helen Mirren in de titelrol. De moeder van Tom Hooper was een belangrijke inspiratiebron voor The King's Speech: "It was a stage play, and my mother who's Australian was invited to a fringe theater reading in London because she’s part of the Australian community. The play’s about the relationship between King George the Sixth and his Australian speech therapist. She came back and said "you've got to read this play," and I read it and it was brilliant...". Kenmerkend is het constante kleurgebruik, de confronterende camerapositie en de overheersende keuze voor interne lokaties.

118 minuten, Australië en Verenigd Koninkrijk

Black Swan (Darren Aronofski, 2010)

2011-02-16T01:13:00.002+01:00

De Amerikaanse regisseur Darren Aronofski heeft in al zijn films obsessies als leidend thema gebruikt. Obsessies en de ondergang van mensen die zich hierdoor laten leiden. Dat begon al met zijn film Pi uit 1998, waarin een paranoïde wetenschapper gek werd toen hij op zoek ging naar de sleutel om het universum te doorgronden. In Requiem for a Dream waren de obsessies voor drugs een horrorscenario voor drugverslaafden en in The Fountain (2006) hield Aronofsky zich bezig met de ultieme obsessie, namelijk het overwinnen van de dood. In zijn voorlaatste film The Wrestler (2008) ging het over een worstelaar die niet van ophouden weet. Aronofski laat in zijn films zien hoe mensen transformeren, van mens-zijn naar ont-menselijking. Blinde ambitie en totale fysieke afmatting kan funest voor een mens zijn, zo luidt de boodschap van Aronofski.

Ook in Black Swan komt dit thema terug. De film laat veel ballet zien, maar is geen balletfilm. Wat is de film dan wel? Black Swan laat de duistere, gitzwarte kant van het succes zien. Wat die duistere kant betreft had Aronofski geen betere balletuitvoering dan Het Zwanenmeer kunnen kiezen, want hij heeft hierover gezegd dat Het Zwanenmeer van zichzelf al Gothic is. Het stuk gaat over een zeer donkere wereld. De zwarte zwaan is in Tjaikovsky’s stuk immers Odile, de dochter van een boze tovenaar.

Om al die obsessies niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar te maken heeft Aronofski gebruik gemaakt van zogenaamde stijlmiddelen en wel uit het genre van de horrorfilms. Aronofski heeft hierbij een duidelijke voorliefde om in lange close-ups te laten zien hoe mensen peuteren aan het eigen lichaam om het lijdende vlees te laten zien. In Requiem for a Dream waren dat injectienaalden die diep in het vlees gingen en in The Wrestler waren dat worstelaars, die elkaar met nietpistolen nietjes in het lijf schoten. Net als in deze films gaat het in Black Swan ook weer om transformatieprocessen. De transformatie van de geest wordt weergegeven door de transformatie van het vlees. U ziet in de hoofdrol Natalie Portman als Nina. U ziet ook belangrijke bijrollen voor Barbara Hershey als haar moeder, Mila Kunis als haar rivale Lyli en Wynona Ryder als de oudere balletdiva Beth Macintyre. De film is genomineerd voor maar liefst 5 Oscars.

108 minuten, Verenigde Staten

Les petits mouchoirs (Guillaume Canet, 2010)

2011-01-22T12:32:00.000+01:00

onder voorbehoud

Guillaume Canet is een Franse acteur, scriptschrijver en regisseur geboren in 1973. Hij speelde ondermeer in de films Joyeux Noël van Christian Carion uit 2005 en Ensemble, c'est tout van Claude Berri uit 2007. Met Let petits mouchoirs (De kleine leugentjes of Leugentjes om bestwil) zoomt hij in op de rol van vriendschap, werk en sexualiteit en hoe eerlijk mensen daarin zijn. Opvallend is de ruimte die hij in deze film geeft aan muzikale intermezzo's.

Regisseur Canet over zijn film: "Les Petits Mouchoirs is my third feature as a director and the most personal of the three. (...) I say that it's a personal film because the subject matter is particularly close to me. It's close to people of my generation while resonating with younger and older people. Deceiving yourself comes very easy. It allows you to convince yourself you're right, to bury or shelve issues that are too painful to confront. It's when we develop the annoying, self-defeating habit of telling white little lies."

De karakters in Les petits mouchoirs worstelen met durf, kracht, gewoonte en angst voor het onbekende. Met hun instincten en hun overtuigingen. En met zichzelf. Om dat goed op film vast te kunnen leggen, liet Canet zijn cast alle scènes volledig spelen terwijl hij meerdere camera's gebruikte om het spel vast te leggen. Als inspiratiebron voor de film dienden Husbands van de Amerikaanse regisseur John Cassavetes uit 1970, Nous irons tous au paradis van de Franse regisseur Yves Robert uit 1977 en The Big Chill van de Amerikaanse scenarist en regisseur Lawrence Kasdan uit 1983. Tot slot: actrice Marion Cotillard heeft een schitterende rol in de film. In het echte leven is zij de partner van Guillaume Canet.

153 minuten, Frankrijk

Baciami ancora (Gabriele Muccino, 2010)

2011-01-22T11:37:00.002+01:00

onder voorbehoud

De Italiaanse regisseur Gabriele Muccino regisseert met Baciami ancora (Kus me nog een keer) een vervolg op zijn film uit 2001 L’Ultimo bacio (De laatste kus). Deze film, met een rol voor actrice Monica Bellucci, werd zijn internationale doorbraak. De film won de publieksprijs op het Sundance Film Festival. Waarna hij, zoals het een internationaal regisseur in Hollywood betaamt, een Amerikaanse remake mocht maken. Vervolgens regisseerde Muccino The Pursuit of Happyness en Seven Pounds, beiden met - en op aangeven van acteur - Will Smith. Gabriele Muccino heeft een jongere broer, Silvio Muccino, die acteert.

Baciami ancora is de 8e film van Muccino. De thematiek van de film concentreert zich op met liefde en relaties worstelende veertigers. De vriendengroep waar het om draait, is dezelfde als in L'Ultimo bacio en wordt gespeeld door nagenoeg dezelfde cast. De sequel die zich zoveel jaren later afspeelt is een terugkerend fenomeen in de cinema. Denkt u aan Le déclin de l'empire américain en Les invasions barbares van de Canadese filmmaker Denys Arcand. Of aan Before Sunrise en Before Sunset van de Amerikaanse regisseur Richard Linklater.

In de sociologische wetenschappen wordt gerefereerd aan het begrip levensfasen. Sommige stromingen maken daarbij onderscheid tussen biologische, psychologische en spirituele faseringen. In de psychologische stroming, waarin het gaat om zelfbeeld en beeld van de externe omgeving, is het bereiken van de leeftijd van 40 een mogelijk keerpunt dat grosso modo resulteert in een crisis of in groei. De hypothesen zijn crisis door het vergelijken van de eigen ambitie en realisatie en groei door het helpen van anderen. Gabriele Muccino is overigens geboren in 1967.

140 minuten, Italië

Armadillo (Janus Metz Pedersen, 2010)

2011-01-15T09:48:00.000+01:00

Met Armadillo levert Janus Metz Pedersen een film af waarvoor hij met toestemming van het Deense leger in 2009 als embedded filmmaker zes maanden aanwezig was bij de inspanningen van de Deense troepen in Afghanistan. Dat deed hij samen met cameraman Lars Skree en in totaal gingen zij mee op 25 patrouilles. Het simultaan gebruik van meerdere lichte camera's, een op momenten poëtische montage en de schitterende fotografie roepen herinneringen op aan films als Apocalypse Now (Francis Ford Coppola), Full Metal Jacket (Stanley Kubrick), Black Hawk Down (Ridley Scott) en Jarhead (Sam Mendes). Opvallend, want allemaal films met doordachte scenario's en groot acteurs. En dat geldt niet voor Armadillo.

Armadillo is namelijk een documentaire en Janus Metz Pedersen een Deense documentairemaker, geboren in 1975. In een interview met Cinema.nl geeft hij aan hoe hij op het idee van de documentaire kwam: "Het begon als een zesdelige tv-serie, waarin zes verschillende makers werd gevraagd een korte documentaire te maken over de oorlog in Afghanistan. Het moesten persoonlijke films worden, zodat mensen zich weer betrokken zouden voelen bij het feit dat Denemarken in oorlog is. Ik accepteerde, omdat het me een aardig tussendoortje leek. Maar al snel bleek dat de producers van de serie unieke toegang tot de Deense troepen hadden weten te regelen. We mochten met de militairen mee naar Afghanistan en konden bij hun in het Deense kamp Armadillo blijven. (...) Het Deense leger had behoefte aan openheid, juist omdat ze van alle kanten onder vuur lagen omdat ze zo geheimzinnig deden over Afghanistan. De legerleiding vond ook dat er een te groot verschil was tussen hoe de militairen hun aanwezigheid in Afghanistan beleefden, namelijk als een echte oorlog, en hoe de politici in Denemarken erover spraken, alsof de soldaten daar scholen bouwden en vrede kwamen brengen. (...) Dat veranderde de zaak, want zoveel toegang had nog geen enkele filmmaker gekregen, ook internationaal niet. Ik voelde me bijna verplicht om er een lange film van te maken."

De film Armadillo is op Cannes bekroond, het is de eerste documentaire ooit die de Grand Prix de Semaine de la Critique wist te winnen. In Denemarken was de film een succes. Na de première besloot het Deense leger alsnog een onderzoek in te stellen naar een aantal gebeurtenissen die te zien zijn in Armadillo. Regisseur Pedersen geeft aan dat de film in essentie gaat over "de zondeval, het verlies van onschuld, de perceptie van de werkelijkheid, onze opvattingen over beschaafd versus barbaars".

100 minuten, Denemarken

Vénus noire (Abdellatif Kechiche, 2010)

2011-01-14T19:40:00.002+01:00

Vénus noire, oftewel Black Venus, is een film van Abdellatif Kechiche. Kechiche is een Frans-Tunesisch acteur, regisseur en scenarioschrijver. Hij maakte zijn regiedebuut in 2000 met de film La Faute à Voltaire. Met zijn film l'Esquive won hij een César voor beste film en beste regie. Voor zijn film La Graine et le Mulet (een portret van een migrantengezin in Zuid-Frankrijk) kreeg hij in 2007 een juryprijs op het Filmfestival van Venetië, evenals Césars voor beste film en beste regie.

De vénus noire uit de titel wordt gespeeld door Yahima Torrès en staat voor Saartjie Baartman, een omstreeks 1770 in Zuid-Afrika geboren vrouw behorende tot de zogenaamde Khoisan. Khoisan is de verzamelnaam voor Khoikhoi- en San-bevolkingsgroepen van zuidelijk Afrika. Yahima Torrès is een nieuwkomer op het witte doek. In recensies wordt haar rol omschreven als een 'fenomenaal debuut' en een rol met 'onwaarschijnlijk veel moed'.

Saartjie Baartman werkte de eerste 25 jaar van haar leven als slaaf voor blanke kolonisten voordat ze werd verkocht aan Pieter Caezar, een handelaar uit Kaapstad. In 1803 wordt ze slaaf van de broer van Pieter, Hendrick Caezar. Via Hendrik ontmoet ze een bankroete Europeaan, genaamd Hendrick van Jong, die haar geliefde wordt. Samen krijgen ze een kind dat komt te overlijden. Hetzelfde lot is twee andere kinderen van onbekende vaders beschoren. Hendrick verlaat haar in 1806 en keert terug naar Nederland. Het is Hendrick Caezar die haar, met de hulp van de Schotse Alexander Dunlop, overtuigt om haar heil in Engeland te zoeken.

159 minuten, Frankrijk

Explicateurs kiezen de beste 10 van 2010

2011-01-10T16:00:00.008+01:00

De beste films van 2010 volgens de explicateurs van het Louis Hartlooper Complex

Un prophète (Jacques Audiard) 74
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella) 60
Winter's Bone (Debra Granik) 59
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois) 42
A Single Man (Tom Ford) 35
La solitudine dei numeri primi (Saverio Constanzo) 27
Where the Wild Things Are (Spike Jonze) 27
Yves Saint Laurent: l'amour fou (Pierre Thoretton) 26
A Serious Man (Joel en Ethan Coen) 25
Exit through the giftshop (Banksy) 24
Gainsbourg, vie héroïque (Joann Sfar) 23
En Ganske Snill Mann (Hans Petter Moland) 22
L'illusioniste (Sylvain Chomet) 22
The American (Anton Corbijn) 20
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson) 19
Ajami (Scandar Copti en Yaron Shani) 18
Greenberg (Noah Baumbach) 16
The Social Network (David Fincher) 15
Johan Primero (Johan Kramer) 11
Four Lions (Christopher Morris) 10
J'ai tué ma mère (Xavier Dolan) 10
Mundane History (Anocha Suwichakornpong) 10
Nowhere Boy (Sam Taylor-Wood) 10
Toy Story 3 (Lee Unkrich) 10
Le père de mes enfants (Mia Hansen-Løve) 9
Loft (Antoinette Beumer) 9
Richting West (Nicole van Kilsdonk) 9
Tirza (Rudolf van den Berg) 9
Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpopng Weerasethakul) 9
You Will Meet a Tall Dark Stranger (Woody Allen) 9
Lo sono l'amore (Luca Guadagnino) 8
Mary and Max (Adam Elliot) 8
Despicable Me (Pierre Coffin en Chris Renaud) 7
Inception (Christopher Nolan) 7
Je l'aimais (Zabou Breitman) 7
Schemer (Hanro Smitsman) 7
Street Days (Levan Koguashvili) 7
The Hurt Locker (Kathryn Bigelow) 7
Agora (Alejandro Amenábar) 6
Another year (Mike Leigh) 6
De gelukkige huisvrouw (Antoinette Beumer) 6
The Imaginarium of Doctor Parnassus (Terry Gilliam) 6
The Killer Inside Me (Michael Winterbottom) 6
An Education (Lone Scherfig) 5
Dogtooth (Giorgos Lantimos) 5
La tête en friche (Jean Becker) 5
Le quattro volte (Michelangelo Frammartino) 5
Lourdes (Jessica Hausner) 5
Machete (Ethan Maniquis en Robert Rodriguez) 5
Win Win (Jaap van Heusden) 5
The Road (John Hillcoat) 4
Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (Werner Herzog) 3
Catfish (Henry Joost, Ariel Schulman) 3
Joy (Mijke de Jong) 3
My Queen Karo (Dorothée van den Berge) 3
The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko) 3
Alice in Wonderland (Tim Burton) 2
Contracorriente (Javier Fuentes-León) 2
Io sono l'amore (Luca Guadagnino) 2
Janine (Paul Cohen) 2
Shocking Blue (Marc de Cloe) 2
The Last Station (Michael Hoffman) 2
Haar naam was Sarah (Gilles Piaquet Brenner) 1
Yo, También (Antonio Naharro en Álvaro Pastor) 1

De beste 10 van 2010 van explicateur Yves

Mundane History (Anocha Suwichakornpong)
Un prophète (Jacques Audiard)
Mary and Max (Adam Elliot)
Street Days (Levan Koguashvili)
L'illusioniste (Sylvain Chomet)
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
Winter's Bone (Debra Granik)
You Will Meet a Tall Dark Stranger (Woody Allen)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
Inception (Christopher Nolan)

De beste 10 van 2010 van explicateur Janniek

Winter's Bone (Debre Granic)
L'illusioniste (Sylvain Chomet)
Richting west (Nicole van Kilsdonk)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
En Ganske Snill Man (Hans Petter Moland)
Win Win (Jaap van Heusden)
The road (John Hillcoat)
Joy (Mijke de Jong)
Shocking Blue (Marc de Cloe)
Haar naam was Sarah (Gilles Piaquet Brenner)

De beste 10 van 2010 van explicateur Esther W.

El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
Winter's Bone (Debra Granik)
Where the Wild Things are (Spike Jonze)
Schemer (Hanro Smitsman)
La solitudine dei numeri primi (Saverio Costanzo)
Lourdes (Jessica Hausner)
A Single Man (Tom Ford)
My Queen Karo (Dorothée van den Berge)
Tirza (Rudolf van den Berg)
De gelukkige huisvrouw (Antoinette Beumer)

De beste 10 van 2010 van explicateur Heinke

El secreto de sus ojos (Juan Jose Campanella)
En Ganske Snill Mann (Hans Petter Moland)
Gainsbourg, vie heroique (Joann Sfar)
La solitudine dei numeri primi (Saverio Constanzo)
Loft (Antoinette Beumer)
Four Lions (Christopher Morris)
Winter's bone (Debra Granik)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
Exit through the giftshop (Banksy)
Tirza (Rudolf van den Berg)

De beste 10 van 2010 van explicateur Danae

A Single Man (Tom Ford)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
Exit through the giftshop (Banksy)
Despicable Me (Pierre Coffin en Chris Renaud)
The Killer Inside Me (Michael Winterbottom)
Machete (Ethan Maniquis en Robert Rodriguez)
Agora (Alejandro Amenábar)
Catfish (Henry Joost, Ariel Schulman)
A Serious Man (Joel en Ethan Coen)
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)

De beste 10 van 2010 van explicateur Esther

Toy Story 3 (Lee Unkrich)
Where the Wild Things Are (Spike Jonze)
Lo sono l'amore (Luca Guadagnino)
L' illustionniste (Sylvain Chomet)
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
Un prophète (Jacques Audiard)
Winter's Bone (Debra Granik)
The Social Network (David Fincher)
Alice in Wonderland (Tim Burton)
Johan Primero (Johan Kramer)

De beste 10 van 2010 van explicateur Denise

El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
A Single Man (Tom Ford)
A Serious Man (Joel en Ethan Coen)
En Ganske Snill Mann (Hans Petter Moland)
Un prophète (Jacques Audiard)
Exit through the giftshop (Banksy)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
The American (Anton Corbijn)
Tirza (Rudolf van den Berg)
An Education (Lone Scherfig)

De beste 10 van 2010 van explicateur Gitta

J'ai tué ma mère (Xavier Dolan)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
El secreto de sus ojos (Juan José Campanella)
Nowhere Boy (Sam Taylor-Wood)
Winter's Bone (Debra Granik)
Dogtooth (Giorgos Lantimos)
An Education (Lone Scherfig)
A Single Man (Tom Ford)
Another Year (Mike Leigh)
Where the Wild Things Are (Spike Jonze)

De beste 10 van 2010 van explicateur Fredy

Winter's bone (Debra Granik)
Un prophète (Jacques Audiard)
The American (Anton Corbijn)
The Hurt Locker (Kathryn Bigelow)
You Will Meet a Tall Dark Stranger (Woody Allen)
De gelukkige huisvrouw (Antoinette Beumer)
Greenberg (Noah Baumbach)
The Kids Are All Right (Lisa Cholodenko)
Tirza (Rudolf van den Berg)
La solitudine dei numeri primi (Saverio Constanzo)

De beste 10 van 2010 van explicateur Emmy

Yves Saint Laurent: l'amour fou (Pierre Thoretton)
Un prophète (Jacques Audiard)
Gainsbourg, vie héroïque (Joann Sfar)
Je l'aimais (Zabou Breitman)
Le Père de mes enfants (Mia Hansen-Løve)
The Social Network (David Fincher)
La tête en friche (Jean Becker)
Nowhere Boy (Sam Taylor-Wood)
Io sono l'amore (Luca Guadagnino)
Richting West (Nicole van Kilsdonk)

De beste 10 van 2010 van explicateur Carla

El secreto de sus ojos (Juan Jose Campanella)
Exit through the giftshop (Banksy)
Yves Saint Laurent: l'amour fou (Pierre Thoretton)
Gainsbourg, vie heroique (Joann Sfar)
A Single Man (Tom Ford)
The Imaginarium of Doctor Parnassus (Terry Gilliam)
La solitudine dei numeri primi (Saverio Costanza)
Loft (Antoinette Beumer)
The Last Station (Michael Hoffman)
La tête en friche (Jean Becker)

De beste 10 van 2010 van explicateur Hanneke

Un prophète (Jacques Audiard)
Where the Wild Things Are (Spike Jonze)
Ajami (Scandar Copti en Yaron Shani)
Des hommes et des dieux (Xavier Beauvais)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
Johan Primero (Johan Kramer)
Four Lions (Christopher Morris)
A Single Man (Tom Ford)
Contracorriente (Javier Fuentes-León)
Yo, También (Antonio Naharro en Álvaro Pastor)

De beste 10 van 2010 van explicateur Candido

Ajami (Scandar Copti en Yaron Shani)
Winter's bone (Debra Granik)
Un prophète (Jacques Audiard)
A Serious Man (Joel en Ethan Coen)
Greenberg (Noah Baumbach)
Johan Primero (Johan Kramer)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
Le père de mes enfants (Mia Hansen-Løve)
Janine (Paul Cohen)
The Imaginarium of Doctor Parnassus (Terry Gilliam)

De beste 10 van 2010 van explicateur Maurits

Des hommes et des dieux (Xavier Beauvois)
Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpopng Weerasethakul)
Un prophète (Jacques Audiard)
A Serious Man (Joel en Ethan Coen)
Greenberg (Noah Baumbach)
The American (Anton Corbijn)
Another year (Mike Leigh)
Winter's bone (Debra Granik)
Tirza (Rudolf van den Berg)
Four Lions (Christopher Morris)

De beste 10 van 2010 van explicateur Ouke

Un prophète (Jacques Audiard)
La solitudine dei numeri primi (Saverio Constanzo)
Yves Saint Laurent: l'amour fou (Pierre Thoretton)
The Social Network (David Fincher)
Inception (Christopher Nolan)
Le quattro volte (Michelangelo Frammartino)
The American (Anton Corbijn)
Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (Werner Herzog)
Agora (Alejandro Amenábar)
A Serious Man (Joel en Ethan Coen)

'Explicateurs kiezen de beste 10 van 2010' is een idee van Maurits Servaas

De Eenzaamheid van de Priemgetallen

2011-01-05T10:38:00.003+01:00

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de jonge Italiaanse auteur Paolo Giordano (28) , La Solitudine dei Numeri Primi.
Giordano wordt gezien als een uitzonderlijk literair talent en ontving voor zijn debuut in 2008 de prestigieuze Premio Strega, de belangrijkste Italiaanse literaire prijs.
Hij is afgestudeerd als natuurkundige en was voorbestemd voor een wetenschappelijke loopbaan. Zijn immense succes heeft dit echter veranderd, deze keuze verliep heel natuurlijk en momenteel werkt hij aan een tweede roman.

Giordano stelt dat het succes van zijn roman deels te danken is aan de cover. Dit is het zelfportret van een 16-jarig Nederlands meisje dat zijn medewerkers toevallig ontdekten op de fotosite Flickr. De auteur en het meisje hebben elkaar ontmoet en het meisje leent tegenwoordig vaker haar gezicht voor covers.
Giordano is tevreden over de verfilming van zijn boek en over de wijze waarop de rollen van de personages Alice en Mattia worden vertolkt.

In de film zien we een aantal bekende jongere Italiaanse acteurs zoals Alba Rohrwacher, die eerder rollen vertolkte in 'Io sono l'amore' en 'Cosavogliodipiu' en Filippo Timi, die een klein rolletje heeft als clown. Hem zagen we als Mussolini in 'Vincere'.

Potiche

2011-01-05T10:17:00.002+01:00

Het woord 'Potiche' is lastig te vertalen. 'Huisvrouw' dekt niet de lading, de eigenlijk betekenis is een 'decoratief object in huis'. Enfin, in de film wordt dit wel duidelijk.

De film is gebaseerd op een toneelstuk uit de jaren '80. De familie Pujol heeft een paraplufabriek, wat een verwijzing lijkt te zijn naar de eerste film waarin hoofdrolspeelster Catherine Deneuve optrad, 'Les Parapluies de Cherbourg', dit is echter louter toeval maar wel een grappig toeval.

Regisseur François Ozon kende zijn grote internationale doorbraak met '8 Femmes' uit 2002, een film uit eenzelfde genre als Potiche, met ook een rol voor Deneuve.
Daarnaast maakt hij ook serieuzere films als 'Sous le sable' en 'Le Temps qui reste'.

De film speelt in 1977 en dat zien we terug in de styling: van het bloemetjesbehang tot het rode Adidas-joggingpak van moeder Suzanne (Deneuve) en het Farah Fawcett-kapsel van dochter Joëlle. Ook de soundtrack sluit hierbij aan.

Over muziek gesproken, Catherine Deneuve zingt in deze film een versie van 'C'est beau la vie', een lied van de beroemde vorig jaar overleden chansonnier Jean Ferrat.
Dit is niet de eerste keer: zo heeft ze liedjes van Gainsbourg gezongen, zong ze in het eerder genoemde 8 Femmes en ook in de recente film 'L'Amour fou', over Yves St. Laurent, brengt ze een muzikale ode aan de couturier, van wie ze de muze en goede vriendin was.

Potiche (François Ozon, 2010)

2010-12-29T15:05:00.003+01:00

François Ozon is een zeer actief filmmaker. Hij maakt minstens een film per jaar en springt daarbij van het ene genre naar het andere. Een van zijn meesterwerkjes is Swimming Pool uit 2003. Een misdaaddrama dat speelde met verwachtingen het geheugen van de kijker. Een jaar eerder maakte Ozon zijn grootste commerciële succes: 8 femmes. Een muzikale comedy met 8 franse steractrices in de hoofdrol. De 8 dames wonnen voor hun samenspel een paar belangrijke Europese filmprijzen (Zilveren Beer, European Filmaward).

Met Potiche maakt François Ozon 8 jaar na 8 femmes weer een comedy. Net als 8 femmes is ook deze film een bewerking van een toneelstuk met opnieuw een hoofdrol voor Catherine Deneuve. Deze grande dame van de Franse cinema speelde haar eerste filmrol in 1957 en was sinds die tijd te zien in ruim 100 producties.

Een andere belangrijke rol in Potiche is voor dat andere Franse filmicoon Gérard Depardieu. De lijst met films waaraan hij heeft meegewerkt telt intussen voorbij 180. De laatste keer dat de twee samen in een film te zien waren, was in 2004 in Les temps qui changent.

Nu schitteren ze opnieuw samen in ‘Potiche’. Letterlijk vertaald betekent dat siervaas: een in feite nutteloos object dat alleen maar mooi is op een schoorsteenmantel. In het Engels ben je dan een ‘trophy wife’. In het Nederlands is daar niet echt een woord voor.

103 minuten, Frankrijk, België

You Will Meet a Tall Dark Stranger (Woody Allen, 2010)

2010-12-17T16:18:00.002+01:00

De combinatie van cynicus-schrijver-regisseur Woody Allen (geboren in 1935 in de Verenigde Staten) en - gaat u er maar eens goed voor zitten - acteurs Anthony Hopkins, Gemma Jones, Naomi Watts, Josh Brolin, Lucy Punch, Antonio Banderas en Freida Pinto belooft veel voor het in Engeland opgenomen You Will Meet a Tall Dark Stranger. Allen staat erom bekend voor zijn films een rijke cast samen te stellen van zeer ervaren acteurs enerzijds, en nieuwkomers anderzijds. En vervolgens laat hij ze zo min mogelijk repeteren, naar verluidt ontmoette hij Naomi Watts bijvoorbeeld pas op de filmset zelf.

Het is voor Freida Pinto de eerste grote film na haar overdonderende doorbraak in de film Slumdog Millionaire van de Britse regisseur Danny Boyle. Ze karakteriseert haar rol als Dia in You Will Meet a Tall Dark Stranger als "licht en luchtig". Dat kan ook gezegd worden over het citaat waarmee de film opent, een citaat uit Macbeth van William Shakespeare: 'a tale full of sound and fury, signifying nothing'.

De lange, donkere vreemdeling uit de titel heeft overigens geen connotatie met het Iberisch schiereiland waar de film deels geproduceerd is (noch met de aangrenzende Noord-Afrikaanse regio). Deze lange, donkere vreemdeling staat namelijk voor de dood. En daar zijn veel mensen bang voor. Waar dat voor mannen op leeftijd toe kan leiden laat Woody Allen op geheel eigen wijze zien. Hoedt u voor mannen met nieuwe auto's, plotselinge sportschoolabonnementen en de levenstijl van twintigers, zo lijkt zijn boodschap.

98 minuten, Verenigd Koninkrijk, Spanje en Verenigde Staten

Loft (Antoinette Beumer, 2010)

2010-12-17T14:45:00.006+01:00

onder voorbehoud

Gebaseerd op gelijknamige Vlaamse film uit 2008. Loft brak in België alle records en verstootte ‘Koko Flanel’ van de eerste positie als bestbezochte Vlaamse film aller tijden. Een Hollywood remake leek slechts een kwestie van tijd.

Vooralsnog moet de Vlaamse regisseur Erik van Looy het met een succesje iets dichter bij huis doen: een Nederlandse remake van zijn film. Aanvankelijk zou de Vlaamse regisseur ook de Nederlandse versie regisseren, maar uiteindelijk is toch besloten dit aan een Nederlandse regisseur over te laten: Antoinette Beumer. Zij debuteerde dit jaar in april als speelfilmregisseur met ‘de Gelukkige Huisvrouw’.

De originele film was niet in Nederlandse bioscopen te zien en het verhaal is goed te verplaatsen naar Amsterdam. Maar toch, waarom Nederlandse remake van Belgische film?

Volgens Antoinnette Beumer is het script van Loft zo geniaal dat het ook in Nederland aan een groot publiek gebracht moet worden en heb je om een breed publiek te kunnen bereiken bekende namen nodig. Dat is voor deze film aardig gelukt met acteurs als Barry Atsma, Jeroen van Koningsbrugge, Anna Drijver, Kim van Kooten.

Het plot van Loft komt zo goed als geheel overeen met die van de Vlaamse versie, tot de opeenvolging van de scènes, het decor van de loft en de types personages toe. De namen zijn wel anders en de loft bevindt zich dit keer niet in Antwerpen. Het scenario werd wel "vernederlandst" door misdaadschrijfster Saskia Noort. Zij heeft een groot aantal herschreven.

Een Nederlands kassucces namaken in België werd al eerder gedaan bij ‘All Stars’, ‘In Oranje’ en ‘Alles is Liefde’; nu wordt voor het eerst de omgekeerde weg bewandeld.

110 minuten/Nederland